Van hier naar daar en verder

Een propellorvliegtuig

2011-12-26T14:58:00.000+01:00

Nog nooit zo snel opgestegen. Tussen het verlaten van de vertrekhal en het opstijgen zit niet meer dan 3 minuten. “Hurry, hurry sit down, we go” zegt de stewardess als we achterin instappen.

Als we zitten te wachten op het piepkleine vliegveld van Luang Prabang landt er een hipieachtig, met vissen beschilderd toestel van Thai Airways. “Je zal toch in een propellorvliegtuig moeten” zegt Jago, met een grijns.

De piloot heeft haast, effe tanken en dan weer wegwezen. Het vliegtuig staat op 25 meter van de vertrekhal geparkeerd. Hier geen slurfen, of vervoer per bus. We zitten achterin en als we achterin instappen heeft de piloot de motoren al aangezet. Er zitten een stuk of dertig mensen in het vliegtuig. We hebben alle drie twee stoelen en een plaats aan het raam.

Het vertrek gaat zo snel dat we te verbouweerd zijn om ons druk te maken. Leuk! Boem zo de lucht in.

We komen zeker terug in Luang Prabang. Het beviel ons zeer. Leuke plek om een week rond te hangen. Elke middag en avond ergens anders gegeten. Geslapen in mahonie houten huizen.

Het was gezellig en knus zo’n week met Jago.

Volgend keer komen we mogelijk per slow boat over de Mekong.

Luang Prabang

2011-12-22T11:15:00.001+01:00

22 toeristen met bagage gaan er uiteindelijk in het open taxibusje die ons naar het busstation brengt. Jago staat ergens achterop. De VIP bus waar we op overstappen, brengt ons in 12 uur dwars door de bergen naar Luang Prabang. Gemiddeld rijden we zo’n 30 km per uur. Bergop en af en op de hele slechte stukken zakt het tempo naar 15 per uur. Om de 3 uur mogen we er even uit. Een paar keer hebben we oponthoud, waaronder een fikse aardverschuiving die door 4 grijpers en wat buldozers wordt weggewerkt. Prachtig is het uitzicht. Het is helaas niet mogelijk om foto’s te nemen. Daar zijn de ruiten van de bus veel te vies voor. Het is behoorlijk koud. De bergbewoners wonen in bamboehutten tegen de steile hellingen gebouwd. De hele familie leeft en slaapt in één kamer. Wel hebben ze bijna allemaal sateliet TV.

Luang Prabang is een oase of eiland midden in de uitgestrekte bergen. Hier geen hoogbouw en druk verkeer. Wel stoepen en prachtig gerestaureerde houten huizen. Volkomen terecht dat Jago ons hiermee naar toe heeft genomen. En hier komen we nog wel eens terug! We moeten wel wat wennen aan de zeer relaxe sfeer. Elke middag brengen we door in cafe Utopia, we zitten (en liggen) op een houten vlonder zonder leuning hoog boven de rivier. Ze hebben daar ook de Hungry Cyclist Burger. Frankrijk was ooit in Laos de baas, en dat is nog hier en daar te merken. Je kan hier overal een baguette krijgen met Le Vache Qui Rit of met paté. Heerlijk!

Het is een grote beloning om na 12 uur in de bus in zo’n plaats aan te komen. Toch besluiten we om een iets gemakkelijker terugweg te nemen. Zaterdag vliegen we rechtstreeks naar Bangkok. In het enige vliegtuig met straalmotoren dat hier landt.. Alle andere vliegtuigen hebben propellormotoren.

Eindelijk miljonair (in Kip weliswaar)

2011-12-18T11:33:00.001+01:00

Het terras van het hotel is zoals alles hier, heel relaxt. Het uitzicht is wat vreemd op de kruising van twee rues en op een enorme roodwitte zendmast. Het derde biertje is gratis. Dat is handig als je met zijn drieen bent. We zitten met Jago in een suite van het City Inn Hotel in Vientiane in Loas. We zijn een weekje met Jago op stap. Vientiane is een uurtje vliegen van Bangkok.

Vandaag een fietstocht gemaakt langs de Mekong en door Vientiane. (weer een fietsland erbij) Vientiane is zo groot als Zutphen. De kleinste hoofdstad van Azie. Letterlijk een verademing na Bangkok. Weinig verkeer, heel rustig, niemand heeft haast. Alleen backpackers hier. Er wordt heel veel gefietst. Wat een gemakkelijk land!

Morgen gaan we naar Luang Prabang, een van Jago’s favourite bestemmingen. Het is 380 km. De bus doet er 8 uur over volgens de hotelmevrouw, volgens de meeste gidsen 10 a 11 uur. We zullen zien. Een kaartje kost 150000 Kip, dat is naar boven afgerond 15 euro. Daarvoor wordt je wel van je hotel afgehaald. Gisteren heb ik 95 euro omgewisseld en ik kreeg daarvoor een miljoen (1000000) Kip.

Mede toeristen

2011-12-17T10:18:00.000+01:00

Een van de atracties van het verblijf in hotels is de aanwezigheid van medegasten. Erg veel contact hebben we niet met ze, maar ze laten zich wel goed observeren. Raadselachtig is vaak hoe partners met elkaar omgaan. Ga je helemaal naar Thailand op vakantie, zit je aan een Bountystrand naast het mooiste zwembad van de wereld, blijk je niets met elkaar te bespreken hebben.

Als toeristen uit een bepaald land komen, gaan ze vaak naar hetzelfde hotel. In een resort op Koh Yao Noi horen we uitsluitend Duits praten. De bazin, althans degene die voor bazin speelt, komt uit Duitsland. Er zijn naast ons huisje nog 6 ander huisjes verhuurd. Vijf aan Duitsers, eentje aan Duits sprekende Zwitsers.
Een eiland verder zitten we opeens midden tussen de Russen. Poetin-achtige mannetjes laten zich vergezellen door geilig geklede vrouwen die graag voor Kurnikova willen doorgaan. Ze zijn wel allemaal een kop groter dan hun ventjes en hebben een dure Gucci tas bij zich. Ik heb uiteraard liever geen vooroordeel over de medemens, maar dat is lastig te vermijden met die Russen. Ze kijken allemaal sjacherijnig, en wat zuipen ze! Geen wijn bij het eten, maar een liter whisky, die al bij het voorgerecht op is. Ze zitten in een resort dat hun 200 euro per dag kost (wij zitten er met een facebookrate en dan krijg je de tweede nacht gratis) maar onderhandelen bikkelhard met de strandverkopers.. Dat gaat in gebarentaal, want ze spreken geen woord Engels.
Vanuit Moskou kan je rechtstreeks op Phuket vliegen. In het hotel loopt een Russische hostess rond.
Als ze kinderen hebben, dan blijkt dat ze toch wel hun leuke kanten hebben. De vaders zijn onvermoeibaar in de weer met de kinderen. Ze gaan zo maar een uur achter elkaar met een peuter van de waterglijbaan.

Engelse vrouwen doen daarentegen het liefst helemaal niets. Voor ons ligt een Engelse die voortdurend een tijdschrift aan het lezen is. Ze heeft minstens 5 kinderen gekregen, maar dat is haar geheel niet aan te zien. Om het half uur krijgt ze van haar man een cocktail of ander drankje aangereikt. Haar vijf kinderen lijken het volkomen normaal te vnden dat hun moeder totaal niet aanspreekbaar is.

Koh Yao Yai

2011-12-11T09:27:00.001+01:00

Met de longtailboot is het 10 minuten varen van Koh Yao Noi naar ons volgende eiland Koh Yao Yai. Het eiland Koh Yao Yai is grotendeels nog zoals het vroeger was. Hier komen relatief weinig toeristen. Je ziet dan ook niets wat met toeristen te maken heeft. Geen massagesalons, geen toeristenburotjes, geen souveniers, geen kroegen. Geld opnemen kunnen we hier niet. De 2 ATM’s van het eiland blijkt geen van onze bank of creditcards te accepteren.

Kinderen groeten je, brommers, met hele gezinnen erop remmen af om even te kijken wat voor rare types op de fiets zitten. Leonie vinden ze very, very strong.

Een onbedorven eiland. Een grotere tegenstelling met ons resort is niet denkbaar. 40 villa’s met airco en een enorme buitenruimte. Het zwembad is het mooiste dat we ooit gezien hebben. 80 meter infinity pool met een adembenemend uitzicht over zee. We zitten voor half geld in zo’n villa. Toch zijn er maar een stuk of 20 gasten.

Gisterenavond aten we in het restaurant. 5 tafeltjes bezet. Heel romantisch met de maan die scheen op de zee en een eiland voor de kust. Volle maan zegt Leonie. Inderdaad zie ik dat het volle maan is. Na de loempias zegt Leonie, het is toch geen volle maan, er is nog een hap uit. Vreemd. Even later is er nog een grotere hap uit. Verdomd het is het begin van een total moon eclips! Na de bananenfritters met kokosijs is de hele maan verdwenen. Nog nooit zo’n mooie maansverduistering gezien. Het personeel vind het maar wat eng. De volgende maansverduistering is in 2015, maar dan moet je wel naar dat deel van de wereld reizen waar het dan donker is.

Van massatoerisme tot bountyeiland

2011-12-08T08:01:00.002+01:00

Gearriveerd op Koh Yao Noi. We zijn een paar dagen gebleven in Ao Nang, het strandgedeelte van Krabi. Bijna alle hotels liggen hier niet aan zee. Veel toeristen komen hier een week of zo een strandvakantie houden. Erg druk is het allemaal (nog) niet. Bij het strand kan je je laten masseren bij 29 (genummerde) open paviljoentjes. Bij alle 29 worden we aangesproken. Er zijn minstens 600 massagebedden beschikbaar. Leonie telt er twee die bezet zijn.

De speedboat die naar ons volgende eiland Koh Yao Noi vaart, neemt geen fietsen mee. Dus fietsen we 30 kilometer naar een haventje waar dat wel schijnt te kunnen. Een prachtige fietstocht. Binnen 2 kilometer merk je niets meer van toerisme. Langs olifanten en die vreemde verticale karst rotsen die zo typisch zijn voor Krabi en omgeving. We kunnen mee op een longtailboat. De fietsen gaan mee op het dak. Met ons gaan nog 3 andere toeristen mee en nog wat locals.

We hebben hier een huisje zonder airco vlak bij het strand. Wel met internet. Als je uit de zon blijft is de temperatuur heel aangenaam. Vanochtend in zee gezwommen, verder was er niemand te zien. Een echt eilandgevoel hier. Leonie vindt het wel een bounty eiland.

เกาะลันตามีความสวยงามมาก

2011-12-03T15:42:00.002+01:00

We zijn 4 dagen gebleven in een resort in het zuiden van het eiland Koh Lanta. Vanaf de boot van Phi Phi blijken de eerste 15 kilometer lekker fietsen te zijn. Daarna is het op en af. Hellingen tot 19%. Omhoog lopen en heel voorzichtig naar beneden, vanwege alle gaten in het wegdek. Goeie interval training. Andre, onze hartspecialist zal trots op ons zijn.

Warm is het ook. Bergop zweten we zo erg dat we een kruipspoor (term van held Zoetemelk) achterlaten. Als ik weer zo’n helling afrij en heel hard moet remmen, glij ik zo naar voren van mijn zadel af.

En dan is het heerlijk om in dit resort te arriveren! Mooi huisje, airco, zwembad, strand, goed eten. In de verte komen de olifanten in de avond in zee baden. Tjonge wat een rust.

Slechts een kwart van de huisjes is gevuld. Wat een kwakkelseizoen is dit voor het toerisme. Op zo’n eiland draait alles rond het toerisme. Iedereen verdient er direct of indirect aan. En als er zo weinig toeristen zijn, wordt er maar weinig verdiend.

’s Avonds worden we in het restaurant van het resort bediend door 12 mensen. Evenveel als er klanten zijn die avond. En allemaal (op een jongen na) zijn ze verlegen en schuw. Je bier en glas zetten ze op het hoekje van de tafel. Vlak daarnaast zetten ze je eten neer. Pas na een tijdje beginnen we te begrijpen dat geen van hen meer dan 4 woorden Engels kent. Als je wat aanwijst op de kaart schrijven ze het in Thais schrift op. Wanneer ze de rekening uitschrijven doen ze dat letter voor letter in het Engels. Ik stel me zo voor hoe het moet zijn om een rekening met twee kroketten brood in Thais schrift uit te moeten schrijven. Daar zou ik ook onzeker van worden.

Koh Phi Phi Don

2011-12-01T09:11:00.001+01:00

We zijn op Phi Phi gearriveerd. Eerst een fietstocht over Phuket. Denk daarbij niet aan een romantisch tochtje met wuivende palmen enzo. Drukke wegen zijn niet te vermijden. O.a. een soort van zesbaans snelweg, waarbij de linkerbaan voor brommers is gereserveerd. Op de linkerbaan staan vaak auto geparkeerd. Er rijden inderdaad brommers, soms ook ons tegemoet. Maar ach het verkeer is allervriendelijk. Zeker voor ons, rare buitenlanders. Zelfs rechtsom op een drukke vierbaans rotonde gaat moeiteloos. Heet was het wel. We hebben toch gauw drie liter water gedronken.

De boottocht naar Phi Phi duurt twee uur en we vertrekken een half uurtje te laat. We waren redelijk vroeg aan boord gegaan, niet erg handig want er werden zo’n 40 koffers en rugzakken zo ongeveer bovenop op onze fietsen gegooid. Tjonge wat kunnen er veel mensen in die boot. En dat zonder airco.Ik ben wat bedroefd omdat mijn spiegeltje is gebroken onder al dat geweld.

Phi Phi is wel een beloning na zo’n tocht. Het doet ons denken aan Griekenland 40 jaar geleden. Helaas ook een beetje Kreta van nu. Discotheken en luidruchtige bierdrinkers zijn er ook. Gelukkig zitten we aan de goede kant van dorp. Van het geluid van de strandtenten zijn alleen nog de bassen te hore,

Heel mooi is het hier. Met open mond naar de zonsondergang gekeken. Een prachtig strand met schitterende rotsen die uit zee opdoemen. Er is nog een ding dat afwijkt van Griekenland 40 jaar geleden. We zitten in een leuke kamer en kijken op een enorm zwembad (60 meter volgens Leonie) uit.

Volgens mij is dit het enige Thaise eiland waar geen gemotoriseerd verkeer is. De bewoners rijden vaak op fietsen (maat kinderfiets). De fietsen in Amsterdam zien beter onderhouden uit dan die hier. Alleen de politie heeft één brommer. Maar daar zitten ze wel met z’n tweeen op.

En bij de "fietsenmaker" had ik de keuze tussen twee spiegeltjes voor op de fiets. Een Thaise voor een euro en een vier keer zo dure Italiaanse.

De triathlon van Phuket

2011-11-27T15:12:00.000+01:00

Jago doet vandaag de triathlon van Pukhet. 1.8 km zwemmen, 55 kilometer fietsen en 12 kilometer hardlopen. Er zijn 1000 deelnemers uit 30 landen. De start is op het strand. Na een 1km zwemmen in zee lopen de deelnemers een duintje over en dan zwemmen ze nog een stuk in de (zoete) lagoon. Fietsen is vrij heuvelig. Lopen is op en neer over gras en bospaden. Vanwege de mogelijke hitte is de start om half zeven in de ochtend, net als het licht geworden is.

Pinguins kunnen feilloos hun kind herkennen tussen 30.000 soortgenoten. Die gave heb ik niet. Probeer je kind maar eens te herkennen tussen duizend met badmutsen en brilletjes getooide zwemmers.

Raar is dat wij de rol van overbezorgde vader en moeder die langs de wielerbaan staan, meteen weer op ons nemen op zo’n ochtend.

Jago had van te voren aangegeven dat zijn conditie wat minder is dan vorige jaar. Een verhuizing en een min of meer gedwongen verblijf in Sri Lanka hebben de training flink beinvloed. Zijn zwemmen en fietsen gaan goed, maar als hij bij het lopen merkt dat hij zijn record van vorige jaar niet zal halen, doet hij het verder wat rustiger aan. Hij wordt nummer 105.

Lekker om te zien hoe gezond hij is. Dezelfde middag is hij weer geheel hersteld en gaat hij met Merritt en Leonie voortdurend van de glijbaan af het zwembad in. Hij beweert dat hij hier op Phuket eindelijk goed uitgerust is en zijn slaapachterstand heeft ingehaald.

Een huis met een tuintje

2011-11-25T11:29:00.001+01:00

We logeren hier in Bangkok bij Jago en zijn vriendin Merritt. Ze wonen net een paar dagen in een huis op de begane grond in een zijstraatje van soi 16 dat weer een zijstraat van Sukhumvit Road is.

Een huis zo beneden zo midden in de stad is toch wel bijzonder. Achter hun huis staat een wolkenkrabber van meer dan 20 verdiepingen hoog. Heel rustig wonen, maar toch sta je binnen 10 minuten op het drukste kruispunt van Bangkok.

We slapen op een echt Ikea bed. De Ikea is net geopend in Bangkok. Heel druk met vooral Thaise bezoekers. Het zelfde meubilair als in Europa. Met een verschil. Ze brengen de spullen bij je thuis en zetten ook alles voor je in elkaar. Dat is nog een de ideale mix van west en oost.

Om de hoek is een prachtig park, waar vooral de Thai ’s avonds rond wandelen rond de enorme vijver. Als de zon aan het ondergaan is, wandelen we een rondje. Merritt rent er in de zelfde tijd twee. Jago die in training is voor de Triathlon drie. Zo worden de verhoudingen in conditie en sportiviteit even in duidelijke cijfers uitgedrukt.

Niet alleen naar Thailand

2011-11-25T11:20:00.000+01:00

Zo een onverwachte start van de vakantie! We gaan 38 dagen naar Thailand. Bij het inchecken blijkt dat als je langer dan een maand gaat dat je dan een visum moet hebben. Beetje dom dat we daar niet aan gedacht hebben. Er is een eenvoudige oplossing. Even naar het buitenland voordat de maand verstreken is. Zullen we ons vakantieplan toch wel wat moeten aanpassen. Gelukkig hebben we heel weinig geregeld vooraf. We gaan daarom maar wat korter fietsen. En daarna een weekje naar Vietnam, Laos of zo. Leuk is wel dat Jago die week ook meekan.

Prettig is dat hij zijn leven gebeterd schijnt te hebben en neemt hij tegenwoordig ruim de tijd om ergens te komen. Reizen met Jago wilde nog wel eens spannend zijn en spanning opleveren voor zijn reisgenoten. Bijvoorbeeld met Wouter op de brommer achter de trein aan, die ze net gemist hebben. Of de prachtige opmerking: “gelukkig had het vliegtuig vertraging, anders had ik hem niet gehaald”.

Eerst maar eens met Jago en Merritt naar Phuket om Jago aan te moedigen bij de triathlon!

Een stukje fietsen in Thailand

2011-11-17T13:42:00.001+01:00

Op Leonies verjaardag vertrekken we naar Bangkok. Zien we Jago eindelijk weer. Sinds begin dit jaar hebben we hem niet meer live gezien. We gaan na een paar dagen Bangkok met Jago naar Phuket, waar Jago de Triathlon doet. We zullen hem stevig aanmoedigen.
Vanaf Phuket gaan we een fietstocht maken. Eerst naar een paar eilanden, dan langs de kust naar het Noorden.
De fietsen huren we in Bangkok. Even weer wennen aan het links fietsen.

Een huisconcert met Cliff Eberhardt en James Lee Stanley in Atascadero.

2011-06-12T07:30:00.000+02:00

Sterk kunnen ze zijn die Amerikanen. We gaan naar een huisconcert bij Fred en Sharon in Atascadero, een plaatsje 300 km onder San Francisco. Cliff Eberhardt treedt op met James Lee Stanley. Als we aan komen blijkt dat Fred de dag ervoor een hartinfarct heeft gehad, gedotterd is en een stent heeft gekregen. Alles gaat goed, hij is grumpy, en komt over 2 dagen weer thuis. Sharon ontvangt de gasten, doet de introducties van de artiesten en laat Fred via de telefoon een deel van het concert horen. Bewonderswaardig.

Een buitenkansje is het om naar een optreden van Eberhardt te kunnen. Ik wilde al jaren naar een optreden van hem. Hij is in 20 jaar niet in Nederland geweest. Een goede vriend van Dar Williams en John Gorka.

Stanley heeft met hem een CD opgenomen met nummers van de Doors: All Wood and Doors. Alles in een acoustische uitvoering. Op de CD spelen bij een aantal nummers ook de gitarist en drummer van de oude Doors mee.

Fred en Sharon wonen helemaal buiten de stad in een beetje rommelig huis gemeubileerd met spullen die hun beste tijd gehad hebben. Er kunnen 60 gasten in de huiskamer. Zij geven in de zomer geen concerten want dan is het in een huis zonder airco veel te heet. Gasten zetten een fles of wat hapjes in de keuken. De gasten zijn vrienden en buren en wat mensen uit het stadje. Een aantal is duidelijk gewend om naar folk festivals en concerten te gaan. Het is niet bepaald uitgaanskledij die ze dragen. De leeftijd rond de vijftig. Leonie is veruit de aantrekkelijkste vrouw van het gezelschap, maar ik ben vooroordeeld. Iedereen is tijdens de muziek muisstil. Na afloop wordt er een staande ovatie gegeven.

Het is een avond vol entertainment, gezellig en soms heel ontroerend. Stanley treedt hier al voor de vierde keer op, hij is heel lollig en onderhoudend. Hij geniet ervan in een huiskamer te staan. Eberhardt (spreek uit ebberhard) vult hem goed aan met platte grappen.

De nummers van de Doors klinken heel bekend en toch fris. Singer songwriter muziek waarvan je de tekst volledig kan meezingen. Cliff en James zijn heel ontspannen en hebben er duidelijk plezier in om samen te spelen. Eberhardt zing op verzoek van Leonie het ontroerende nummer “Have a little heart”. Heerlijk om hem te horen zingen. Heel intens en persoonlijk. Kan iemand die man niet eens voor wat optredens naar Nederland halen?

Stanley heeft een Nederlandse vrouw. Inmiddels hebben we voor de zomer een afspraak om met hem een trappist te drinken en een haring te eten.

Thrillerschrijvers in LA

2011-06-07T08:41:00.000+02:00

Het is me een raadsel. Dertig jaar geleden las ik veel, zeg maar heel veel thrillers en detectives. Veel boeken speelden zich af in Los Angeles of omgeving. Vaak aan de kust. Nu wij hier een week zijn kan ik die boeken maar moeilijk met het decor hier rijmen.

Raymond Chandler heeft op meer dan 25 adressen gewoond in de buurt van Los Angeles. Het langst nog op verschillende adressen in La Jolla even ten Noorden van San Diego. Dat is een knus plaatsje, met lieve zeehonden op het strand en op de rotsen. Behoorlijk toeristisch, maar vooral heel rustig, netjes en kalm. Mensen groeten elkaar beleefd in het voorbijgaan. De gehele sfeer komt absoluut niet overeen met die waarin ik een eenzame, alleen werkende, bourbon drinkende detective verwacht.

Sinds gisteren zijn we in Santa Barbara. Prachtig strand, bootjes in de haven, heel veel parken langs de kust. Een groot deel van de stad is in dezelfde Mexicaans aandoende stijl gebouwd. Een hoofdstraat haaks op het water met luxe winkels en restaurants. Ook een enorme Applestore groter dan alle Applewinkels in Amsterdam bij elkaar. Alles ademt luxe en rust uit. De riviera van Californie wordt het wel genoemd.

Hier in Santa Barbara woonden jaren lang twee van mijn lievelingsschrijvers: Ross MacDonald en zijn vrouw Margaret Millar. Van deze twee heb ik toch zeker meer dan 40 boeken gelezen. MacDonald schreef vaak over Lew Archer, ook een eenzame detective. Millar schreef verhalen waarvan soms de plot pas te gegrijpen is als je de laatste zin (in een boek, het laatste woord (!)) hebt gelezen Ze hebben gewoond in een buurt van Santa Barbara, in Hope Ranch. In een folder:

“Those who say the pace of life in California is too fast, and open space too scant, have clearly never been to Hope Ranch. Here, large open lots take the place of tract housing and horse trails provide an elegant alternative to busy streets and sidewalks. With real estate ranging from $1.5-$25+ million, Hope Ranch is an upper class community with its own private beach club. A home owners association safeguards the integrity of Hope Ranch, ensuring that it will retain its character for years to come. Many of the homes in Hope Ranch were designed by Reginald Johnson and Peter Barber, the premier architects of the early 1900s.”

Hoe kan iemand Ross MacDonald elk jaar een of meer boeken schrijven over de onderkant van de samenleving en dan blijken te wonen in een buurt met eigen bewakers en met een privestrand?

Margaret Millar vind ik hier meer passen. Zij situeerde haar verhalen vaak in Beachclubs en upperclass buurten.

Gelukkig is er een ding dat in heel veel boeken voorkomt en die we ook elke dag meemaken: de mist die hier elke morgen hangt.

Moet dat nou al die elektronica?

2011-06-05T19:17:00.000+02:00

We zitten op een bankje aan het strand van San Clemente. Beetje winderig maar verder heel aangenaam. Er komen allerlei mensen voorbij lopen en rennen. We drinken een beker koffie van de Starbucks. Leonies held Federer is aan het tennissen in Parijs tegen rivaal Djokovic. De vierde set eindigt in een spannende Tie brake. Omdat we een internet abonnement op haar Iphone hebben, is de stand is heel goed bij te houden. Over de wedstrijd communiceert Leonie via Whatsapp met haar zus Oda, die thuis zit te kijken. Oda doet verslag hoe goed of slecht de slagen van Federer zijn.

We vinden dat het reizen een stuk gemakkelijker wordt met onze elektronica, iphone, Ipad en computer. We zijn lang op reis maar hebben heel snel contact met thuis. Het reizen is anders dan vroeger maar zeker niet minder aangenaam. En een reis plannen is een stuk eenvoudiger geworden.

De negatieve kanten van de moderne elektronica zien we natuurlijk ook wel. Bij Moab op een van de mooiste plekken denkbaar zit een vrouw een half uur lang te bellen met haar rug naar de rest van het gezelschap en naar het uitzicht toe. Vrouwen lopen met een telefoon aan het oor met een nietsziende blik langs langs geisers. Ze delen niet wat voor moois ze zien met anderen, nee ze zijn eigenlijk niet aanwezig op de plek waar ze lopen. Ach denk ik dan: ze hadden beter thuis kunnen blijven. Ik moet toegeven dat we ook wel te lang aan de computer of op de Iphone.

Bob den Uyl reisde op de fiets Europa door voor het Internet tijdperk. Hij beschreef hoe je op twee manieren in een stadje een restaurant kan kiezen. Of je neemt gewoon de eerste de beste, of je loopt alle restaurants af en kiest dan welke je het beste vind. Het resultaat is meestal het zelfde: middelmatig eten. Dit gaat tegenwoordig niet meer op. We hebben een aantal keren een stadjes onderweg uitstekend gegeten, omdat we domweg het nr 1 restaurant van Tripadvisor namen. Meer informatie verbetert je keuze. Voor hotels geldt dat ook. Met wat rondkijken op Internet, vermijdt je de motels waar de kakkerlakken en bedwansen vrij rondlopen. Je kan in de auto tegenover een motel even opzoeken hoe duur het is en wat men ervan vind. Als je boekt met de computer en Anwb kaart krijg je vaak meer korting dan aan de hotelbalie zelf.

Gelukkig kan je niet alles van te voren plannen, er blijven genoeg verrassingen over op zo’n reis. Vannacht sliepen we in een motel met een dubbele jacussi in de kamer. Buiten speelden 20 mexicaanse kinderen in het zwembad. Gelukkig hield het zwembadgegil om precies 10 uur op.

Bruce Cockburn in de Community Concert Hall in Durango Colorado

2011-05-28T03:28:00.000+02:00

“I never knew what you all wanted
So I gave you everything”

Pacing the Cage van Bruce Cockburn stond op mijn steeds korter wordend lijstje van een jaar of wat geleden van nummers die ik live wilde horen. Raadselachtige maar telkens weer ontroerende tekst. En zeker live heel mooi en aangrijpend!

Durango in Colorado ligt vlak bij een aantal nationale parken, een mooie plek om naar Bruce Cockburn te gaan. Boven op een berg ligt de concert hall een van de gebouwen van een sociaal wetenschappelijk College. De zaal is immens groot, ondanks dat we op de tweede rij zitten zitten we nog een behoorlijk stuk van het podium af. Het is niet volledig uitverkocht. We mochten ons biertje gewoon meer naar binnen nemen. Foto's nemen was echter verboden. Het publiek is in vrije tijds kleding. De hoeden van de heren voor ons gaan gelukkig wel af. Ik zie een colbertje, maar dat wordt gecompenseerd door een ZZ-Top baard. Later zei de violiste heel terecht: na 30 jaar zie je het verschil tussen hippies en rednecks niet meer.

Bruce treedt op met en trio een violiste die ook meezingt en zijn percussionist Gary Graig. Vooral Graig is een genot om naar te kijken. Zijn armen, benen, schouders en hoofd bewegen in allerlei ritmes onafhankelijk van elkaar. De violiste, die ook het voorprogramma verzorgde kon ons minder bekoren.

Cockburn speelde zo’n 15 nummers meestal zonder inleiding, achter elkaar. Hij speelde naast zijn bekende nummers een aantal nummers van zijn laatste CD. Veel Geheimzinnige klanken uit Nepal. Sommige nummers zijn duidelijk politiek links getint, en dat werd wel gewaardeerd. Zijn gitaarspel is heel gedreven, zeker met die Graig op de achtergrond. Ik moest lang wachten op Pacing the Cage dat kwam pas bij de toegift. Weer was deze amerikaanse zaal muiststil tijdens de nummers, maar heel lawaaig er tussen in.

Veel verzoeken werden geroepen, waar hij helemaal niet op inging. Bij “Wondering where te Lions are” ging een grote groep dansen voor het podium. Tjonge wat zijn die Amerikanen toch zelfbewuste vrije mensen die lef hebben.

Motelmoe

2011-05-25T06:21:00.000+02:00

Als je door Amerika reist en niet kampeert, kom je bijna elke avond in een Motel terecht. Soms in toeristische streken moet je van te voren reserveren, maar verder is dat buiten het seizoen niet nodig. Wel is het handig om even van te voren te reserveren omdat je dan korting krijgt, en vergeet de aaa (anwb korting ook niet). De kwaliteit valt over het algemeen wel mee. Ruime kamers, behoorlijk geluiddicht, redelijke bedden, meestal gratis internet.

Wat er buiten de kamers te zien is, is meestal verbazend lelijk en saai. Buitenzitten is er niet bij. Iedereen kijkt uit op een tochtig parkeerterrein. Het is vaker gezegd, Amerikanen zitten het liefste binnen.

Na een aantal weken reizen gaan de Motels soms licht op onze zenuwen werken. Vooral kleine ergernissen kunnen dan flink irriteren. Een deur die niet open gaat met je kaartje (ligt altijd aan de magnetische dingen in je portemonnee), een douche die niet warm te krijgen is, een kamer waarbij je op een trappenhuis uitkijkt; de schoonmaak die zich meldt als je op de WC zit; continental breakfast (slappe koffie, oude taartjes, weken oude bagels) enz. Eten doe je noodgedwongen bij de Diner naast het Motel. Real American Food, nou dan weet je het wel. Vet, veel en zout.

Gelukkig zijn er ook de meevallers. Lekker kunnen zwemmen ook al ligt er sneeuw buiten; uitzicht op een balkonnetje; een woonkamer, een keuken erbij. Vaak zijn de mensen erg aardig en behulpzaam. In een Best Western (een franchise keten) kregen we het beste eten van de hele reis. Daar was in de keuken een fantastische kok verzeild geraakt. De meneer naast ons vroeg of hij de kok apart een fooi mocht geven.

Motels zijn niet duur. De concurentie tussen de motelketens is moordend. Begint er een met gratis wifi, dan heeft na een jaar iedereen gratis internet. Heeft er een continental breakfast dan kan je dat bij de anderen binnenkort ook krijgen. Staat er ergens een motel van een grote keten, dan kom je binnen een paar kilometer een paar andere van de concurrentie tegen. Was het maar zo dat ze ten behoeve van de buitenlanders gingen concurreren op uitzicht en tuin.

PS: ik kon geen enkele foto van een motel vinden. Tot nu toe hebben we die helemaal niet gefotografeerd. Dus maar een foto van onderweg. Hier hield de weg eigenlijk op, via een grindweggetje ga je kronkelend 500 meter omlaag.

Highway 12

2011-05-22T01:47:00.001+02:00

En warempel in het eerste nummer van de band wordt highway 12 bezongen. Volgens hen de mooiste weg van de wereld. En daar zijn we het helemaal mee eens. Om hier in Torrey in het zuiden van Utah te komen hebben we die route gereden. De Tomtom had ons liever richting Capital Reef om laten rijden want dan waren we er veel sneller geweest. Als je erg beducht bent voor hoogtes dan kan je highway 12 ook beter vermijden. Er zijn momenten dat je over de kam van de berg rijdt en dat er links en recht op soms een meter van de weg een ravijn is van meer dan 500 meter diep. Natuurlijk zonder muurtje of vangrail.

De Best Western ligt een paar mijl buiten het dorp van een paar honderd inwoners. We kijken uit op the Capital Reef een rooie rimpel in de aarde van een paar honderd kilometer. De omgeving is verder heel desolaat en verlaten. Op een klein pizza en pasta restaurant aan de overkant, waar we gaan eten.

Buiten ons zijn er nog 2 gasten, maar die staan buiten te darten. We vragen ons af hoe zo’n zaak kan draaien met 2 vrouwen in de bediening en nog een kok. We worden bediend door een mevrouw van middelbare leeftijd op rolschaatsen. Ze is heel behendig met die rolschaatsen. Opvallend is dat ze geen ondergebit heeft. Bij het afrekenen worden we uitgenodigd voor later op de avond, want dan treed er een band op uit de buurt; rock en roll of zo.

Een paar uur later zitten we aan de bar met een Hefeweizen bier van de tap. De zaak is afgeladen vol. Iedereen kent elkaar. Jong en oud door elkaar. Cowboyhoeden, petten en mutsen op. Men moet van heinde en ver zijn gekomen. Voor de deur staan alleen enorme trucks en fourwheel drives. De muziek begint pas als iedereen is uitgegeten. Dan wordt er een hoekje vrijgemaakt.

Wil uit het dorp zelf verzorgd het voorprogramma. Een tanige man met baard en muts. Hij lijkt sprekend op de fietser Frank van Rijn. Zijn introducties zijn niet te verstaan, maar als hij zingt blijkt hij een heel aangename stem te hebben. Liedjes over de natuur en over verloren liefdes. Iedereen blijft gewoon doorpraten. Toch krijgt hij na elk nummer een hard applaus.

Na hem komt de band. Die voor het eerst in Torrey optreedt. Drum, staande bas, gitaar (ook lapsteel) en een zanger gitarst. De zanger (Pat Briggs) heeft een heel mooie stem. Bij een paar nummers speelt er nog een locale held mee op mondharmonica. Alle muzikanten zijn jong en hebben lang haar, in dreadlock of staartje. Niet bepaald rock en roll muziek. Eerder wat folky. De zanger vertelt dat hij is gaan zingen doordat zijn vader vaak met Wil (van het voorprogramma) muziek maakte. Leuk is dat ze vooral eigen nummers spelen. En zo horen we dat nummer over highway 12 als openingsnummer. Als hij zegt dat het de mooiste weg van de wereld is krijgt hij applaus en gefluit. Daar is iedereen het hier mee eens.

Er zijn 5 soorten bier van de tap. Die wordt vaak in enorme kannen uitgeschonken. Wijn is er niet te krijgen. Als ons glas leeg is wordt er meteen een vol voor in de plaats gezet. En dat tikt aardig aan na 200 kilometer kronkelweg want zolang is highway 12 wel.

Campingleven

2011-05-20T04:29:00.000+02:00

We zitten hier in een blokhut op een camping aan Bear Lake. Bear Lake is een meer dat door kristallen een hel blauwe kleur heeft. Het is nu door de week en buiten het seizoen. Onze blokhut kost 79 dollar. De tweede nacht is gratis. Het is een luxe dit huisje, alles zit erin, waaronder een keuken, twee kachels en een haard. In een Nederlandse trekkershut zit 1 stopcontact. In dit huisje heeft de elektricien zich uitgeleefd. Ik ben de tel kwijtgeraakt bij 29! Ons huisje is de enige die bezet van de meer dan 30. Op de rest van de camping (150 plaatsen) staan nog 2 kampeerders met een caravan. Van het weekend was het wat drukker.

Amerikanen kamperen met van die enorme RV’s die het hele jaar rondrijden. Zij zitten nu vaak in het zuiden in Arizona en New Mexico. Daar zijn hele steden van Campervans. Als een RV (denk aan een bus met uitschijfbare zijkanten) op een camping stopt dan wordt meestal gekozen voor een full hookup. De RV wordt dan aangesloten op water, elektriciteit, riolering, kabel en Wifi. Bij elke kampeerplek is altijd een tafel en een BBQ. Hier op de camping is ook nog een supersite. Die heeft naast een full hookup ook nog hot tub in een met een schutting afgegrensd stukje grond. De supersite is duurder dan ons huisje voor 4 personen.

Kamperen op een RV park is vooral binnenzitten. Ook al is de camping vol dan zie je nog heel weinig mensen rondlopen. Met warm weer zitten ze binnen met de airco aan. Met slecht weer binnen met de kachel aan.

Wij hebben tot nu toe nog niet echt in een tent kunnen kamperen. Daarvoor is het weer veel te slecht. En zijn de motels voor een paar tientjes meer, veels te aantrekkelijk.

Een grote blokhut

2011-05-16T06:13:00.000+02:00

We zijn heel vroeg in het voorjaar in de Nationale Parken. In de zomer komen er per dag 25 keer zoveel mensen naar Yellowstone. Heerlijk rustig, maar er zijn ook nadelen. Zo rijden we kilometers over een weg waar normaal heel veel wild te zien is, maar wij zien niks want links en rechts ligt de een stapel sneeuw van 2 meter hoog. Sommige wegen zijn helemaal niet open. Een geplande fietstocht gaat niet door omdat alle paden of onder anderhalve meter sneeuw liggen of verboden zijn in mei omdat het een berenrustgebied is.

We slapen in de Old Faithful Inn. Old Faithfull is de beroemde geiser die om de anderhalf uur 30 meter water spuit. De Inn is 100 jaar geleden gebouwd. De Centrale hal is een zeven verdiepingen hoge blokhut. Een prachtige constructie, en nog stevig ook. Het heeft een aardbeving van 7.5 doorstaan. Er zijn 600 kamers in dit hotel. Het hotel is net open na de wintersluiting en in de eerste dagen nog niet vol. Vanaf half mei kan je de rest van het jaar geen kamers meer reserveren. Dat geldt ook voor de andere hotels in het park. Wij slapen in een vleugel die niet uitkijkt op de geiser. Die kamers zijn wat te begrotelijk. Er zijn geen TV’s in het hotel. Ook Internet en een hollandse telefoon werkt hier niet.

Voor Internet loop je naar een andere Lodge. Het is daar in de hal een gezellige drukte van internettende scholieren, 50 plus toeristen en Japanners.

Gelukkig dat er geen TV op de kamers is. Zoals vaker in oude hotels hoor je van alles bij de buren. Gesnurk, geruzie, geloop, opgewonden bellen met het thuisfront. We horen geen sex, daar leent dit hotel zich kennelijk minder voor. We kijken niet uit op de geiser, maar ´s avonds komt er wel een groep Bizons al grazend voorbij. Prachtig.

We zijn drie dagen in het park. We zien naast de overal aanwezige bizons, veel andere dieren, waaronder een wolf, maar geen Eland en geen Beer. We voelen ons wel een beetje bekocht.

Als je foto´s ziet van Yellowstone dan zijn dat vaak prachtig geel gekleurde bronnen die trapsgewijs in elkaar overlopen. Gek genoeg tref je die gele kleur bijna nergens aan. Je ziet wel dezelfde bronnen, maar nu is alles bruin of bruin getint. Of die oude foto s zijn geel ingekleurd of die kleur is de laatste tijd verdwenen. Ik zou dan ook zeggen dat we naar Brownstone zijn geweest.

Ieder zijn eigen niveau

2011-05-10T18:52:00.001+02:00

Een mooie zondag met de fiets in het Glacier National Park. Glacier ligt in Montana tegen de Canadese grens aan. Een heel groot natuurgebied, met eigenlijk maar een weg er doorheen: the Road to the Sun. Gezien het late voorjaar is de weg voor auto’s nog afgesloten. Als er geen wegwerkers zijn mag je er met de fiets we op. En dat is deze mooie zondag.

En dat doen dan ook honderden fietsers. Wij zijn er vroeg bij. Voor negenen zijn we vertrokken. We hebben geen idee hoe de weg erbij ligt. Leonie verbiedt om voedsel mee te nemen, gezien de vele beren (bruine en ook Grizzly). We fietsen langs adembenemende vergezichten, horen en zien lawines omlaagkomen, fantastisch. Muisstil is het er, je hoort alleen de rivier, die lawines en een enkel fluitje van wandelaars die de beren op die manier van zich afhouden. Die fluitjes versterken Leonie in de gedachte dat er zo beren tevoorschijn kunnen komen. Mij lijkt het wel een mooi einde, van de fiets getrokken te worden door een Grizzly.

Gaandeweg worden we enkele keren ingehaald door sportieve types op mountain bikes. Een tijdje later komen ze weer met vliegende vaart de helling af. De weg wordt steeds moeilijker, asfalt ontbreekt, lawines langs de weg en veel water op de weg. Achter elke bocht is een nieuw nog mooier uitzicht.

Een aardige amerikaan die we tegenkomen komt al zijn hele leven op deze weg. Zijn vader heeft 45 jaar aan de weg gewerkt. Nu komen hij en zijn vrouw er bijna elke zondag tot de auto’s weer mogen rijden. Hij zegt dat beren geen enkel gevaar zijn, maar dat ze vaak te zien zijn. Ja wij hebben ook de beren sporen gezien.

We stoppen na 20 kilometer fietsen en een kleine kilometer klimmen. Dat is bij “the Loop” een scherpe bocht. We komen niet verder. Domweg omdat we alleen een flesje water meehebben en geen eten. Na dik een half uur zijn we weer terug bij de auto. In dat half uur afdalen, komen we wel honderd fietsers tegen. Eerst de heel sportieven, daarna de sportieven, dan de zondagsrijders, dan de gezinnen met kinderen, dan de dikkerds die aan hun conditie pogen te werken, dan de wandelaars, en dan de oudjes. Iedereen probeert een stuk de berg op te fietsen om dan op zijn niveau te stoppen en om te draaien.

Kleine ergernissen in de VS

2011-05-09T01:52:00.000+02:00

Geld

Het geld van die amerikanen is goor. En dat bedoel ik letterlijk. Het zijn kleurloze, saaie biljetten die al jaren in omloop zijn, muf ruiken en eigenlijk te vies zijn om aan te pakken. Er zit een scheur in mijn portemonnee van al het kleine geld. Ze geven hier al die centen terug.

Koffie

Raadselachtig is dat koffie gedrink. Koffie kreeg je in een enorme beker en het is zo kleurloos dat je tot de bodem kan kijken. Het is slapper dan thee. Toch loopt iedereen met zo’n enorme beker over straat. Ze maken reclame voor vers gezette koffie, die al uren daarvoor is gezet. Ik vroeg een paar dagen geleden wat nou oude koffie is als versgezette al s’ochtends om 6 uur is gezet. Maar daar kunnen ze niet om lachen die Amerikanen.

Water

Op het moment dat je in een restaurant gaat zitten worden er enorme glazen met water en ijs gevuld en op tafel gezet. Als je er iets van drinkt dan wordt het glas ogenblikkelijk bijgevuld. Tot na het betalen van de rekening. Je zou nog eens een derde liter water willen drinken terwijl je je jas aantrekt. Dat water is altijd kraanwater, meestal met een chloorsmaak. Op de eilanden konden we duidelijk verschillen proeven. Op een eiland was het water eigenlijk wel lekker, meestal lijkt het op Rotterdams kraanwater.

Porties

Wil ik een lekker flesje ijsthee uit het schap halen, blijkt dat alleen in verpakking van 16 stuks verkocht te worden. Ze hebben nog wel een andere verpakking van een fles maar dat is een gallon (3.7 liter). Als je hier WC papier meeneemt uit de Supermarkt dan is je karretje in een klap vol.

Duits

We zijn nu in het Noorden van Montana. Ze vinden het reuze vreemd dat hier nu toeristen rondrijden. We worden verschillende keren per dag verbaasd gevraagd wat we in deze streek komen doen. Vervelend is wel dat ze soms denken dat we Duits zijn. We worden zelfs in het Duits aangesproken. Gelukkig dat we in een auto met een nummerbord uit Florida rijden. Ze denken daarom vaker dat we daarvandaan komen.

The Fleet Foxes in Seattle in the Moore Theatre

2011-05-04T20:44:00.000+02:00

Jesus wat een diep gat. We zitten bovenin op de eerste rij van het tweede balkon in the Moore Theatre in Seattle. The Moore is een stijlere en wat verlopen versie van Carre.

Vanmiddag zijn we met de Ferry weer in Seattle aangekomen. De fietsen staan zestienhoog in de hotelkamer geparkeerd. Deze avond zien we de Fleet Foxes. Seattle heeft veel muzikanten voortgebracht. Jimmy Hendrix, Kurt Cobain en Eddie Vedder om er een paar te noemen. En nu Robin Pecknold van de Fleet Foxes. Ze zijn wel met z’n zessen, maar hij zingt en schrijft alle nummers.

Ze zien er wat minder hippie uit als een paar jaar geleden. Weinig baard te zien. De samenzang is weer griezelig perfect. Ze spelen meer dan de helft van hun nieuwe CD, die vandaag (!) is uitgekomen. Het is hun thuiswedstrijd. De helft van het eerste balkon onder ons is voor genodigden. Veel nieuwe nummers worden met gejuig begroet. Robin en Josh Tillman (de drummer) maken grappen met de zaal. Het publiek is overwegend jong. De zaal is tijdens de nummers muisstil, tussen de nummers heel rumoerig.

De band speelt met een groot aantal verschillende instrumenten. Vier van de bandleden zingen. En dat zingen lijkt op zingen zoals bands veertig jaar geleden deden. Live nog mooier dan op de plaat. De nieuwe CD ziet er heel mooi en verzorgd uit en kost maar 10 dollar. Dat heb je als een band alles zelf in de hand houdt. Pecknold vind het ook helemaal niet zo erg als zijn muziek gecopieerd wordt, dat levert toch ook weer bekendheid op.

De muziek is soms enorm ontroerend en dan weer op andere momenten toch wel een beetje veel van hetzelfde. Aan het eind valt bij ons de concentratie wat weg, maar dat kan ook zeker aan dat gapende gat hebben gelegen.

Amerikaanse vriendelijkheid

2011-05-03T05:54:00.000+02:00

Ik ging een paar biertjes halen bij een Liquerstore onderweg. Wanneer ik naar buiten kom, neemt Leonie een foto. Op dat moment stopt een grote auto. De meneer die uit de auto stapt zegt dat hij liever geen “proof” heeft dat hij drank haalt. Dus van hem liever geen foto. Lachend zegt hij dat als Leonie het wel doet hij het fototoestel in beslag neemt. Dat kan hij want hij is de burgemeester.

Een dame draait het raampje open van de auto en roept vooral naar Leonie: “good for you” .

Vijf minuten later komt er een hardloopster voorbij die roept: “good for you” .

Een motorrijder bij de Ferry vraagt waar we vandaan komen en zegt dan: “have a wunderfull trip and good weather” en slaat mij joviaal op de schouder.

De man die de auto’s naar de goede plaats wijst op de Ferry vraagt of wij de Bold Eagle in de lucht zien. Ja die zien we. Hij legt uit hoe ze op krab en mosselen jagen. Onderweg zijn we ook al door een voorbijrijdende dame gewezen op een enorm Adelaars nest. We tellen 5 adelaars in de lucht en 2 op het nest.

In hotels en motels zijn ze uiterst behulpzaam. Vroeg inchecken is geen probleem. We mogen onze fietsen meestal op de hotelkamer zetten. Ook al is dat 12 hoog. Tot nu hebben we één hotel meegemaakt waar dat niet mocht. Maar daar hadden ze wel een apart hok in de garage om fietsen te stallen. ’s Ochtends krijgen we paar flesjes water mee.

Eilandgevoel

2011-04-29T01:53:00.000+02:00

Lopez Island. Hier in de stromende regen gearriveerd met de gratis Ferry. Nog 8 andere passagiers en wat auto’s gingen van de Ferry af. We zitten in een heerlijk huisje op een camping. We zijn de enige gasten. Op Lopez Island wonen een paar duizend mensen. Het is grillig gevormd en in oppervlak de helft van Texel. In het dorpje lijken de hippie tijden nog steeds te leven. Mannen met staartjes en lange baarden. Eco voedsel en koffie. Wat is iedereen relaxt! Als je voorbij fietst wordt er naar je gezwaaid.

Het weer vandaag is ongekend mooi. Er was stortregen verwacht en nu schijnt de zon. Het eiland begint uit haar winterslaap te ontwaken zeggen de bewoners. De toeristen gaan komen vanaf komende week. Zaterdag is het grootste feest van het eiland. Een jaarlijkse fietstocht waar duizenden aan mee doen. Die rijden allemaal de tour de Lopez. Verder gebeurt er niet zoveel, o ja Free Willy is hier opgenomen. Maar dat is al 25 jaar geleden.

Alle deuren staan hier open, er wordt kennelijk nooit wat gestolen. Veel mensen willen wel een praatje maken. Isabelle van de coffeeshop woont hier 13 jaar. Toen ze voor hier voor het eerst kwam in 1968 was ze nog te jong om te blijven. De muren staan vol met allerlei allerlei konningedag spullen. Klanten krijgen en kopje koffie als ze iets achter laten. Dat wordt daarna voor een klein bedragje verkocht. Een klant gaat verrukt weg met een paar papieren paraplus.

Een Bed en Breakfast in de USA

2011-04-25T23:50:00.000+02:00

We hebben enige ervaring met de B&B in Nederland. We wonen immers boven en ook onder een B&B. Toch is een B&B in de USA een geheel andere ervaring. Vandaag zitten we in de Inn to the Woods op San Juan Island vlak tegen de grens met Canada aan. Onze kamer is redelijk groot maar oogt klein door een enorm bed, waar je niet instapt maar opklimt. Op het bed liggen een kleedje en een stuk of twaalf kussens. De rest van de kamer is overladen met allerlei frutsels. De badkamer is ruim heeft en ligbad. Buiten kunnen we beschikken over onze eigen Hottub van 2 bij 2 meter. Vier keer wordt meegedeeld dat geheel private is. Je kan dus in je blootje in het bubbelbad.

Er is kabel en satelite TV met honderden kanalen. s'Ochtends wordt je geacht met zijn allen (er zijn 8 gasten) te ontbijten. Er zijn 2 andere echtparen en een stel vriendinnen.

Wentelteefjes met sinasappelsmaak, kunstig gesneden fruit en een soort gehakt schijven. De meneer tegenover me eet het met smaak op, en vertelt uitvoerig over het eten op het eiland. Ze blijken elke middag en avond een restaurant te hebben gereserveerd. Tussendoor zijn ze nog wel wezen wijnproeven. Zij is redelijk aan de maat, hij is drie keer zo dik als ik. Ze komen uit San Francisco en doen dit voor het weekend. Ze rijden dus wel even 1000km heen en terug.

Heerlijk vind ik het om te horen dat hij een vreselijke hekel heeft aan de fietstocht die door een paar duizend fietsers in San Francisco wordt gehouden op de laatste vrijdag van elke maand. Hij zegt dat het geen doen is en dat je beter met het openbaar vervoer kan komen. Fijntjes zegt een van de dames aan tafel dat dit mogelijk juist de bedoeling is.

Ik kan mijn ogen niet afhouden van een dame aan de overkant van de tafel. Ze heeft duidelijk een tijdje terug een facelift gehad. Haar gezicht is nog wat pafferig en hier en daar wat blauw. Ze zit heel dik onder de makeup. Ik krijg de associatie met het trieste hoofd van Moniek van de Ven.

Er zijn nadrukkelijk ook dingen niet in zo’n B&B. Het is alleen voor de nacht. Je wordt geacht 2 keer per dag buiten de deur te eten. Enige gezellig contact met de eigenaren is er niet bij. Ze zijn nogal schuw tegenover buitenanders en fietsen is natuurlijk helemaal raar. Als we een tijdje in de huiskamer zitten en een paar kussens veplaatsen en daarna even naar onze kamer gaan, blijken de kussens weer teruggelegd in een mum van tijd. Ze zitten dus kennelijk heel goed op te letten wat we doen.

Onze medegasten zeggen dat je heel lekker verderop langs de weg in de Soup Duck kan eten. Een grapje over de Fat Duck begrepen ze helaas niet. Er werden daar echt kleine Europese porties geserveerd. En we moesten vooral de gefrituurde brussels sprouts vooraf nemen. Natuurlijk hadden we beter moeten weten. De Soup Duck zag er gezellig uit, een beetje Oostenrijks. Brussels sprouts werden zo uit de frituur, met steel en al geserveerd. Beetje gek eten. Daarna kregen we nog linzen soep met mais en een salade (die kregen iedereen voorgeschoteld) en vervolgens zaten we al helemaal vol en moest het hoofdgerecht nog komen. Wel goed eten, maar weer veel te veel. Zo gaat dat in de VS.

Met de Ferry naar Vancouver Island

2011-04-20T23:03:00.000+02:00

Het is nu twee uur. We zitten Horseshoe Bay. Prachtig uitzicht vanuit de coffeeshop over de fjord met aan de andere kant bergen die bedekt zijn met sneeuw. We deden een poging om de boot van half elf naar Vancouver Island te halen. Dat lukt net niet. Wel een heel mooie tocht over een spectaculaire brug. Heftiger dan de Golden Gate Bridge. Daarna op en af met af en toe een mooi uitzicht op zee.

We namen dus een boot later. Die tijd is snel voorbij met een hapje eten. Door een klein deurtje in een hek kan je zo de boot op fietsen. Een meneer neemt ons kaartje in en zegt nog iets .... island. Wij zetten de fietsen vast en gaan naar boven. De boot vertrekt een half uur te vroeg. Blijkt het de boot naar Bowen Island te zijn. Nooit van gehoord. Wel een heel mooi eiland.

Die Canadezen hangen dezelfde filosofie aan als Cruijff. Ze zien overal de positieve kant van. Een oudere heer zei dat we het maar in ons logboek moesten zetten. Dan heb je weer een leuk reisverhaal. De meneer van de kantine die ons aan een nieuw kaartje hielp, zei dat we zo terug waren. En laatst waren er mensen geweest die was hetzelfde overkomen, maar dan met de laatste boot. Die hadden in een motel moeten overnachten.

Iedereen op de Ferry is van ons avontuur op de hoogte. Het wordt een paar keer omgeroepen. We konden gelukkig meteen terug en wachten nu op de echte boot naar Vancouver Island. We zullen nu wel even controleren of we wel op de goede boot zitten.

Met de trein van de VS naar Canada

2011-04-20T02:51:00.000+02:00

We gaan met de trein van Seattle naar Vancouver. 4 uur met de trein over een afstand van 230 kilometer. Sinds Oost Europa niet meer zo’n inefficiente werkverschaffing meegemaakt. Bij zo’n reisje blijken tientallen ambtenaren betrokken te zijn.

Je moet minstens een uur van te voren aanwezig zijn. En dat is redelijk lang als je om half acht de trein neemt. De fietsen van kaarten met onze handtekening erop laten voorzien door een meneer aan het oversized luggage loket. Ons aangemeld bij een van de 4 aanwezige conducteurs. Een roze kaartje gekregen met een paar stikkertjes erop. Tussendoor kwam de hoofdconducteur nog even controleren of wij wel een kaartje voor de fiets hadden. Dat kaartje voor de fiets werd later nog een paar keer gecontroleerd en uiteindelijk in Canada door tweeen gescheurd. De deur naar het perron wordt bewaakt door weer een andere beambte. Wij zitten in de voorste wagon, de fietsen in de laatste. En heel gesjouw want de bagage mag natuurlijk niet op de fiets blijven.

Ze doen zoveel mogelijk een vliegtuig na. Business class (tientje duurder) in een aparte rij mogen 5 minuten eerder in de trein en in Vancouver er 5 minuten eerder uit. Dat scheelt in Vancouver wel een half uurtje wachten bij de douane. Instructies wat te doen bij een ongeluk, omroepen dat je moet blijven zitten tot de trein stilstaat.

50 meter na het vertrek stopt de trein. Er blijkt nog een blokkade op de rails te liggen. Iemand was vergeten om die eraf te halen. Waarom dat ding erop lag werd niet duidelijk. 30 minuten gewacht en daar ging de trein. We mogen van geluk spreken dat we er niet zijn opgereden zegt de conductrice. Tot onze verrassing is er wifi aan boord.

Wel een mooi uitzicht over het water met de besneeuwde bergen in de verte. Sommige bruggen worden met 10 km per uur genomen. Die bruggen zien er uit alsof ze honderd jaar niet onderhouden zijn. In Canada stopt de trein een paar keer. Het is erg druk op het spoor word omgeroepen. Vandaar. Dan stopt de trein en verdomd we rijden een stuk terug. Een beambte heeft vergeten de wissel om te zetten. En zo waren we de verkeerde weg ingeslagen. Die slome beambte zien we slof slof voorbij komen. En na een kwartiertje gaan we weer.

We hebben uiteindelijk een uurtje vertraging. Dat brengt de gemiddelde snelheid op dik 50 per uur. Toegegeven die snelheid hadden we met de fiets niet gehaald.

Na een half uur wachten zijn we aan de beurt bij de douane. De computer van de douanemeneer gaat ogenblikkelijk down als hij Leonies paspoort probeert te scannen. We moeten een flinke tijd wachten. De douanemeneer is gewend een aantal vragen te stellen. Omdat het wachten nogal lang duurt stelt hij deze vragen maar een aantal keer. Zo vraagt hij drie keer of we nog van plan zijn om producten in Canada achter te laten.

De geldautomaat in de stationshal blijkt ook defect. Maar wat een heerlijke fietspaden zijn er in Vancouver!

Red Horse in de Triple Door in Seattle

2011-04-19T03:15:00.000+02:00

Op zaterdag 16 april naar Red Horse in de Triple Door in Seattle geweest. Red Horse is een samenwerking van John Gorka, Eliza Gilkyson en Lucy Kaplansky. Toevallig drie favoriten van ons. Gezellig uitgaan op z’n Amerikaans op de zaterdagavond. Een grote zaal schuinoplopend met tientalle tafels waaraan je kan zitten eten. Perfecte bediening, die onder de muziek door ging. Wij zaten aan een tafel tegen het podium aan. Precies voor John. De dames zitten links en rechts van hem zien er wat moe uit. Lucy speelt geen gitaar, ze heeft nog last van haar pols. John speelt haar nummers probleemloos. John ziet er heel gezond en ontspannen uit. Hij begint op Kenny Rogers te lijken. Het is de veertiende keer dat ze samen optreden. Om de beurt spelen ze een nummer van zichzelf of van een van de anderen. Mooie interpretaties van elkaars muziek. Lekkere samenzang. Ze vullen elkaar goed aan. John komt bij een amerikaans publiek veel beter tot zijn recht, minder gestresst dan in Nederland. Lachsalvo’s in de zaal als John wat stotterend verhalen verteld. Bijvoorbeeld over de eerste ontmoeting in 1984 met Lucy. Waarbij hij een nummer voorzong op het damestoilet. Hoogtepunt was voor mij het moment dat Eliza “If I forget to breath” van John zong. “If I forget to breath” is het mooiste liefdeslied waar de term liefde niet in voorkomt. John keek bij sommige zinnen lichtelijk verbaasd over zijn eigen tekst. Heerlijk om Lucy weer te horen, dat was voor ons toch 5 jaar geleden dat we haar gezien hebben.

Twee sets en een toegift van drie nummers. Na afloop blijkt John mij nog te kennen. “You look familiar”. Toch voor de gelegenheid nog maar een CD gekocht met de handtekeningen erop. Maar live is het absoluut veel mooier.