Met de trein van de VS naar Canada

We gaan met de trein van Seattle naar Vancouver. 4 uur met de trein over een afstand van 230 kilometer. Sinds Oost Europa niet meer zo’n inefficiente werkverschaffing meegemaakt. Bij zo’n reisje blijken tientallen ambtenaren betrokken te zijn.

Je moet minstens een uur van te voren aanwezig zijn. En dat is redelijk lang als je om half acht de trein neemt. De fietsen van kaarten met onze handtekening erop laten voorzien door een meneer aan het oversized luggage loket. Ons aangemeld bij een van de 4 aanwezige conducteurs. Een roze kaartje gekregen met een paar stikkertjes erop. Tussendoor kwam de hoofdconducteur nog even controleren of wij wel een kaartje voor de fiets hadden. Dat kaartje voor de fiets werd later nog een paar keer gecontroleerd en uiteindelijk in Canada door tweeen gescheurd.  De deur naar het perron wordt bewaakt door weer een andere beambte. Wij zitten in de voorste wagon, de fietsen in de laatste. En heel gesjouw want de bagage mag natuurlijk niet op de fiets blijven.

Ze doen zoveel mogelijk een vliegtuig na. Business class (tientje duurder) in een aparte rij mogen 5 minuten eerder in de trein en in Vancouver er 5 minuten eerder uit. Dat scheelt in Vancouver wel een half uurtje wachten bij de douane. Instructies wat te doen bij een ongeluk, omroepen dat je moet blijven zitten tot de trein stilstaat.

50 meter na het vertrek stopt de trein. Er blijkt nog een blokkade op de rails te liggen. Iemand was vergeten om die eraf te halen. Waarom dat ding erop lag werd niet duidelijk. 30 minuten gewacht en daar ging de trein. We mogen van geluk spreken dat we er niet zijn opgereden zegt de conductrice. Tot onze verrassing is er wifi aan boord.

Wel een mooi uitzicht  over het water met de besneeuwde bergen in de verte. Sommige bruggen worden met 10 km per uur genomen.  Die bruggen zien er uit alsof ze honderd jaar niet onderhouden zijn. In Canada stopt de trein een paar keer. Het is erg druk op het spoor word omgeroepen. Vandaar. Dan stopt de trein en verdomd we rijden een stuk terug. Een beambte heeft vergeten de wissel om te zetten. En zo waren we de verkeerde weg ingeslagen. Die slome beambte zien we slof slof voorbij komen. En na een kwartiertje gaan we weer.

We hebben uiteindelijk een uurtje vertraging. Dat brengt de gemiddelde snelheid op dik 50 per uur. Toegegeven die snelheid hadden we met de fiets niet gehaald.

Na een half uur wachten zijn we aan de beurt bij de douane. De computer van de douanemeneer gaat ogenblikkelijk down als hij Leonies paspoort probeert te scannen. We moeten een flinke tijd wachten. De douanemeneer is gewend een aantal vragen te stellen. Omdat het wachten nogal lang duurt stelt hij deze vragen maar een aantal keer. Zo vraagt hij drie keer of we nog van plan zijn om producten in Canada achter te laten.

De geldautomaat in de stationshal blijkt ook defect. Maar wat een heerlijke fietspaden zijn er in Vancouver!

Red Horse in de Triple Door in Seattle

Op zaterdag 16 april naar Red Horse in de Triple Door in Seattle geweest. Red Horse is een samenwerking van John Gorka, Eliza Gilkyson en Lucy Kaplansky. Toevallig drie favoriten van ons. Gezellig uitgaan op z’n Amerikaans op de zaterdagavond. Een grote zaal schuinoplopend met tientalle tafels waaraan je kan zitten eten. Perfecte bediening, die onder de muziek door ging. Wij zaten aan een tafel tegen het podium aan. Precies voor John. De dames zitten links en rechts van hem zien er wat moe uit. Lucy speelt geen gitaar, ze heeft nog last van haar pols. John speelt haar nummers probleemloos. John ziet er heel gezond en ontspannen uit. Hij begint op Kenny Rogers te lijken. Het is de veertiende keer dat ze samen optreden. Om de beurt spelen ze een nummer van zichzelf of van een van de anderen. Mooie interpretaties van elkaars muziek. Lekkere samenzang. Ze vullen elkaar goed aan. John komt bij een amerikaans publiek veel beter tot zijn recht, minder gestresst dan in Nederland. Lachsalvo’s in de zaal als John wat stotterend verhalen verteld. Bijvoorbeeld over de eerste ontmoeting in 1984 met Lucy. Waarbij hij een nummer voorzong op het damestoilet. Hoogtepunt was voor mij het moment dat Eliza “If I forget to breath” van John zong. “If I forget to breath”  is het mooiste liefdeslied waar de term liefde niet in voorkomt. John keek bij sommige zinnen lichtelijk verbaasd over zijn eigen tekst. Heerlijk om Lucy weer te horen, dat was voor ons toch 5 jaar geleden dat we haar gezien hebben.

Twee sets en een toegift van drie nummers. Na afloop blijkt John mij nog te kennen. “You look familiar”. Toch voor de gelegenheid nog maar een CD gekocht met de handtekeningen erop. Maar live is het absoluut veel mooier.

Gregory Alan Isakov in the Tractor Tavern

Leonie had uitgevonden dat Gregory Alan Isakov optrad op vrijdag in Seattle. In het Noorden van Seattle op Ballard Avenue in de Tractor Tavern, een zaaltje waar veel alt-country te horen is. Isakov hebben we een keertje eerder in Nederland gezien en dat beviel toen heel goed.  Heel melodieus en stijlvol.  We draaien zijn muziek ook thuis geregeld.

Dit keer trad hij op met een volledige band, inclusief violist en cellist. Wij waren veruit de oudsten onder het publiek. Een paar waren mogelijk net over de 40. Hip publiek: zwarte grote brillen; mutsjes en petjes die werden opgehouden;  blote voeten in teenslippers, vrouwen met heel grote schoudertassen. Wel waren veel van de dames aan de mollige kant.

Het voorprogramma werd verzorgd door de groep Soundgarden. Dat beviel ons weinig. Opmerkelijk was de reactie van het publiek: dat negerde het optreden voor het grootste deel volledig. Iemand stond nog geen 2 meter voor de zangeres, met zijn rug naar haar gekeerd, heel gezellig met zijn vriendin te praten. Nou en dan ergeren we ons aan het geklets in Paradiso.

De 200 plus publiek kwam duidelijk voor Isakov. Ze kenden de nummers en juigden bij nieuwe nummers. Grappig om te merken dat context je beleving van de muziek beinvloed. In Nederland is Isakov iemand die alleen in Americana hoek bekend is en een stil 40+ publiek trekt. Hier is ie een popartiest die voor jongeren optreedt. De muziek was weer mooi. Leonie knapte helaas een beetje af, we waren nog maar 1 dag in Seattle en negen uur tijdsverschil overbrug je niet zomaar. Een veel te zwaar chocomoestoetje in de wijnbar een paar huizen verderop viel haar ook zwaar.

Isakov gaat steeds meer op Demien Rice lijken. Dezelfde bezetting met viool en cello, dezelfde vervormende microfoon, hetzelfde zacht en hard spelen. Alleen de operazangeres ontbrak nog.

Na afloop waren we heel snel weer terug met de nachtbus op een Senior Citizen kaartje (65+).

De dozen

We hebben onze fietsen in 2 dozen met het opschrift "Koga handmade bicycles" gestopt. Heel chique, maar zo duur zijn onze fietsen nou ook weer niet.

Enorme dozen. We kregen ze net in onze auto. De bagage moest ik voor een deel uitpakken om die er nog bij te krijgen. Wij zouden de auto ergens op Schiphol parkeren en ’s avonds zou Beyke haar ophalen. Ook een vorm van wegbrengen. 

Op Schiphol aangekomen was de eerste parkeergarage vol. Nog maar een keertje rond gereden en naar de tweede parkeergarage. Die was ook vol. Toch maar naar binnen. Inderdaad vol concludeerden we na 10 minuten rondrijden. Dan maar de auto op een illegale plek geparkeerd. Bagage uit de auto. 

De steeds groter wordende dozen op een karretje gezet. Je kan er nauwelijks overheen kijken.

Inmiddels had Leonie wat mensen aangesproken en zo toch een plekje veroverd.  Als je je laat afzetten bij Schiphol loop je zo de vertrekhal in. Kom je uit de parkeergarage dan moeten je met de lift omhoog, verderop omlaag en weer verderop omhoog. Met enige moeite passen de dozen net met één persoon in de lift. De karretjes moet je later ophalen. Manoeuvreren door de stationshal zonder iemand of een koffer te ramen is lastig. Zeker als je langzamerhand wat haast begint te krijgen.

Aangekomen in Seattle werden de dozen ondersteboven afgeleverd. Ze waren opengemaakt door de douane. Lang blij dat we de fietsen redelijk heel over hadden mochten we niet zijn. Want we moesten de dozen meteen weer afstaan. Ze mochten niet in de internationale hal worden uitgepakt. Een aardige jongen verdween ermee en riep “just go to terminal one” . Hij bleek afhaalband 1 van het binnenlandse deel van het vliegveld te bedoelen. Daar heen met het treintje.Onze dozen arriveerden na een halfuurtje.

En toen bleek het voordeel van enorme dozen. Je maakt de doos aan een kant open, rijdt de fiets eruit, zet het stuur recht en de trappers erop en je kan er zo mee wegfietsen. Heerlijk!

Muziek tussen de schuifdeuren

Gisterenavond een bijzonder muziek etentje gehad. Ooit hadden we in de kelder van Paradiso afgesproken dat ik zou koken en dat Jelle, Jan en onze Oostenrijkse buurman Michael de avond zouden zingen. Omdat we allemaal liefhebbers van Americana zijn, aten we Cajun (Gumbo, Jambalaya, Bananas Foster).
Als ik het zingen niet goed zou vinden, zouden ze een gerecht moeten overslaan. Nou dat overslaan was helemaal niet nodig. Wat een prachtige zang! Genoten hebben we.
Je hebt intieme huisconcerten, maar zo'n etentje met zang is helemaal top.
De heren hadden wekenlang geoefend. En bij een paar nummers goed op elkaar ingespeeld. Ze gaan nu nieuw repertoire (inclusief verzoeknummers) instuderen voor de volgende keer.
Yes, you have got a friend!
Nu rest ons nog de ijskast leegeten en inpakken en dan 2 maanden op reis.

Weer op reis!

Zo maar weer besloten om een blog een beetje bij te houden over onze reis. We gaan 2 maanden naar de USA en naar Canada. Eerst 3 weken met de fiets en daarna met de auto (met de fietsen erin). Het is weer een heel (lekker) georganiseer. We vliegen 13 april via London naar Seattle. De fietsen en een hoop andere zooi gaan mee. We blijven wat dagen in Seattle, daarna gaan we naar Vancouver. Vanaf daar begint onze fietstocht, vooral over de eilanden voor de kust.

.

Even met de bus naar huis

We vliegen vanaf Chicago naar huis. Het vliegveld is druk en enorm groot. Voor amerikanen is het vliegtuig nemen, iets als even met een bus mee gaan. Simpel en niet zo opgefokt. We regelen dat we onze fietsdozen mee kunnen nemen. In een standaard Chicago taxi passen onze fietsdozen niet. Ze rijden in Chicago me die grote Amerikaanse sleeën. De airport shuttle neemt geen grote bagage mee. Dus een minivan gehuurd. Even goedkoop als een taxi. We maken ons enige zorgen over of we die fietsen wel zo mee kunnen nemen. United staat niet bekend als een erg fietsvriendelijke maatschappij. En we nemen op deze manier toch maar mooi 90 kilo bagage mee.

Aangekomen op het stampvolle vliegveld worden we verwezen naar een speciale balie. Daar zijn we in 5 minuten klaar met het inleveren van de bagage. Soms zit het reizen mee!

Leonie roept meteen: “Ze kijken helemaal niet naar het gewicht. Hadden we nu nog maar meer kleren gekocht!”

Voetbal

We willen (moeten we als we heel eerlijk zijn) ook wel naar huis. Voor even zegt Leonie. Als echte Hollanders zaten wij met een biertje en chips bij de TV als Nederland voetbalde. Alleen de eerste wedstrijd hebben we voor de helft moeten missen omdat de domme juffrouw achter de balie ons niet eerder in de hotelkamer wilde laten. Dat we naar een soccer game wilden kijken werd niet begrepen.

Het Amerikaanse commentaar was trouwens heel leuk. De analyses na afloop werden gegeven door een vrouw. Heel goed! Ruud Gullit kwam ook nog even opdraven en gaf haar meteen complimenten. Toen hij geconfronteerd werd met zijn uiterlijk tijdens de gewonnen EK van 20 jaar geleden zei hij:”I just look like a porn star”. De nette mannelijke ancorman van ESPN kreeg er een rood hoofd van en keek geheel van slag opzij naar de regisseur. Dat soort termen zijn niet welkom op de TV in de USA. Zo maak je daar snel een einde aan een interview!

Chicago

Onze reis eindigt. De laatste vier dagen hebben we doorgebracht in een prachtige plezierige en verantwoorde architectonische stad. Wat een hoge gebouwen, ijzeren bruggen met hele mooie doorkijkjes breed, groot, wijds en zo mooi op elkaar afgestemd. Bert heeft inmiddels wel een stijve nek, zeker van het te veel omhoog kijken.

Een boottocht op de rivier gemaakt. Nog nooit zoveel jaartallen en foot high’s gehoord binnen zo’n korte tijd.

Onze hotelkamer kijkt uit op de rivier. In de verte zien we het grote meer. We zitten 23 hoog. Vreemd genoeg is de hotel lobby op de 15 de verdieping. Nog nooit gegeten met zo’n krankzinnig mooi uitzicht over een stad.

Bush

De Lodge is een populaire plek. Voor de meeste bezoekers is de enige wandeling in het park de wandeling tussen de parkeerplaats en de Lodge. In de heel mooie hal hangen foto’s van allerlei mensen die hier gegeten hebben. Een hele hoop belangrijke personen waar we nog nooit van gehoord hebben. Op een na allemaal blank en middelbaar dat wel. Ook de gouverneur van de staat en zowel de oude als de jonge Bush hebben hier gegeten. Gelukkig hangt er ook een foto van de man van Clinton.
Vandaag is er Bizon te eten. De ribeye smaakt echt naar wild. Heel gezond vlees wordt gezegd. Er zijn een paar boerderijen in de buurt waar ze bizons fokken. Na het eten bedenk ik me dat de vader en zoon Bush en Clinton hier misschien niet voor de kip, maar voor de bizon zijn gekomen.

Recycling

We zitten een paar dagen in een cabin in het Giant City State Park. Dat is helemaal in de zuidelijkste punt van de staat Illinois. 50 meter van ons huisje is een flink zwembad. Leonie kan zich heerlijk uitleven. In de buurt is het plaatsje Carbondale. Dat in een van de redenen dat we hier zitten. In deze streek zo groot als driemaal Drenthe zijn 5 fietsenmakers, waarvan 3 binnen 100 meter van elkaar in Carbondale.
Carbondale ligt op de TransAmerica fietsroute. Dit is een veel gefietste route dwars door de VS. We zijn op zoek naar fietsdozen voor het verpakken van onze fietsen die we mee willen nemen naar Nederland. Bij de Bike Surgeon een klein zaakje worden we perfect geholpen. Ze hebben achter nog een paar verpakte fietsen staan. De dozen worden voorzichtig uitgepakt. We krijgen de dozen zo mee. Alles gratis. "Recyling" zegt de fietsenmaker met een grijns.

Eten in de USA

Als je hier in een Family Diner gaat eten, krijg je de Basic American Cooking. Het eten dat Elvis ook zo lekker vond. Veel en vet. In zo’n Diner schommelen de dikbuikige gezinnen je voorbij. De porties zijn enorm. We blijven ons erover verbazen.

Als je de portie niet op kan, neem je de rest mee in een doosje. In een Steakhouse zat een donkere dikke dame een tafel verder een 16 ounce stuk vlees, patat en alle bijgerechten op te eten. Toch vroeg ze om een doosje. Daar ging de saus in die over was.

Een paar dagen geleden aten we in een Grieks restaurant. Er was een buffet voor $ 6.99. Opscheppen maar tot je omvalt. Wat er Grieks aan de honderd uitgestalde gerechten was, begrepen we niet.

Leonie zegt dat ze zich hier vol gooien. Het is eten om te eten. Veel smaak is er niet aan. En als ze gegeten hebben rekenen ze af en staan op.

Toch zijn er af en toe andere ervaringen. In Frederickburg aten we bij een Italiaans restaurant. Nog nooit zo’n goeie pasta gegeten! In Californie een paar keer heel erg goed. En natuurlijk in New Orleans is het eten geweldig.

Uit eten met vaderdag

Om te kijken of we een cabin in het bos kunnen krijgen, gaan we naar een Lodge in een State Park. De Lodge ligt zeker 20 kilometer van het dichtstbijzijnde dorp. Toch staat het hele parkeerterrein vol met auto’s. Het is vaderdag en alle gezinnen zijn uit eten. Er staat slechts een gerecht op het menu deze middag. Gefrituurde kip met bijgerechten. Zoveel je maar wilt. Honderden mensen komen er eten. Na enig hoofdrekenen kom ik erop dat hier vanmiddag pakweg 1000 kippen worden verorberd.

We zijn de enige buitenlanders. Dat gebeurt vaker in het centrale binnenland van de VS. Toch is het bos prachtig. Dit soorten streken is de ruggegraat van de Amerikaanse samenleving. Hier woont de blanke middenklasse. In het dagblad van de streek wordt in een editorial president Bush een van de beste presidenten van de VS genoemd. Hij is er toch maar eigenhandig in geslaagd om een aanslag te voorkomen sinds nine eleven.

Graceland

Op bezoek geweest in Graceland. Graceland is het huis waar Elvis Presley van zijn 22^ste tot zijn dood 20 jaar later heeft gewoond. Een grote attractie. Ons viel vooral op hoe goed die Amerikanen zoiets kunnen organiseren. Handige audiorondleidingen, goeie bewegwijzering, drie soorten kaartjes. In het uurtje dat we moesten wachten om het huis te mogen bezichtigen konden we een aantal andere zaken bezoeken. Mooi zijn de vliegtuigen van Elvis. De grootste “Liza Mary” is met goud en glitter afgewerkt en niet helemaal de smaak van Leonie zo te horen.

Het mooiste zijn de pakken van the King. Er staan er tientallen uitgestald. Nooit geweten dat hij zoveel had. Ook mooi zijn de auto’s en rare elektrische karretjes. De fameuze roze cadelac staat er.

Het huis is groot en heel comfortabel. De inrichting van sommige kamers lijkt op de inrichting van het huis van Frans Bauer.

Naast het huis ligt het graf van Elvis. Hij ligt tussen zijn moeder en grootmoeder in.

We moesten er niet van huilen, maar we vonden het wel een onvergetelijke ervaring.

Taal

Vandaag op het postkantoor:

“Howda your mompel mompel”

“Yes we are tourist here”

“I o so. Inter ing. Aam the pastor”

“The pastor, nice to meet you” En we schudden elkaar de hand.

“We have a mompel nee the lake, rodeo and mompel, mompel”

“A pitty, we are just for a day here”

Opeens voel ik me weer meer in het buitenland de laatste week. Dat komt omdat ik de mensen niet versta. Leonie heeft er minder last van.

De mensen praten hier zoals pindaboer good old Jimmy Carter praat. De lippen bewegen niet, en er komt een vlak en zacht gemompel uit.

Gewoon je eten bestellen is al heel erg lastig. Een biertje, dan kan je kiezen uit 12 soorten waarvan ik meestal wel Heineken en Amstel versta, maar de rest niet. Je moet uit 6 soorten saus over je sla kiezen. Ik kies dan maar de enige die ik dacht te verstaan. Bij je vlees moet je kiezen tussen 4 soorten aardappelbereidingen. Helemaal lastig wordt het als ze op hun beurt mijn Engels niet blijken te verstaan. Ik voel me dan net alsof ik een biefstuk in Tjechie aan het bestellen ben.

Het is nauwelijks te geloven, maar er heerst hier een Oliecrisis. Een paar weken geleden zijn de benzineprijzen voor het eerst boven de 4 dollar per gallon gekomen. Nu zijn is de gemiddelde prijs in de USA ook de 4 dollar gepasseerd. In een gallon zit 4.5 liter. Per liter betalen ze hier nu pakweg een 60 eurocent. Dat is een derde van wat we in Europa betalen.

Elke dag stijgt de benzineprijs met een cent per dag. Weken achter elkaar werd er elke dag aandacht aan de oliecrisis besteed. Vandaag nog een hele pagina in de USA Today. Allerlei oplossingen worden genoemd. Om er een paar te noemen:

• De 10 urige werkdag, zodat je je werk kan doen in 4 dagen (“dat we daar niet eerder aan gedacht hebben”, roept de commentator van CNN).

• Zuinig rijden, de wereldkampioen zuinig rijden wordt geïnterviewd. Die rijdt in principe in zijn 4 en remt nooit.

• Een mevrouw vertelt dat ze op de fiets naar haar werk gaat en zo 40 dollar per week uitspaart. Wat voor slurpend monster ze thuis moet hebben staan wordt er niet bijvertelt.

De oliecrisis zien ze vooral als een financiele crisis. Over het milieu wordt niet gesproken. Dat is eerder een bijzaak. En natuurlijk wordt er niet gesproken over de totale afhankelijkheid van de auto. Buiten een paar grote steden, ben je zonder auto een paria. De hele infrastructuur is gebaseerd op het gebruik van de auto. Als de benzineprijzen stijgen naar Europees niveau dan zal dit vooral voor de armen dramatisch zijn.

Een paar dagen in een State Park

We zitten in een kamer in een Lodge in een State Park midden in de state Mississippi. Buitenlanders kennen ze eigenlijk niet. Het is hier 1200 km rijden naar de dichtsbijzijnde grens. In het State park is een meer daarom omheen loopt eens stukje van het water af een heel mooie asfaltweg. De kampeerplaatsen liggen midden in het bos, vaak met een prachtig uitzicht op het water. Ze bestaan uit een geasfalteerd oprijlaantje met een grote betonnen plaat. Op die plaat zet je de RV of grote caravan. Naast de plaat staat een houten tafel en een bbqplek. De plaatsen zijn voorzien van water, elektra en riolering. Op de camping is ook een stuk waar je wild kan kamperen. Dat zijn betonnen platen met alleen een waterkraan. Er kampeert niemand wild.

Er is een strandje waar je lekker kan zwemmen. Nog nooit hebben we in open water gezwommen dat zo warm is. Iedereen verplaatst zich op de camping met de auto. Gezinnen gaan van hun kampeerplek naar het strandje met de auto. Als ze willen vissen dan gaan ze naar de vissteiger met de auto. Wij zijn de enigen ouder dan 15 jaar die fietsen. Al met al kan je in 6 km rond het meertje fietsen.

Dikke auto

Door omstandigheden (zullen we maar zeggen) rijden wij in een SUV waar als we de fietsen en bagage eruit zouden halen, 8 zitplaatsen inzitten. Het ding is een groot genoegen, met allerlei luxe snufjes, zoals airco bij alle zitplaatsen, een kompas in de achteruitkijkspiegel en satelietradio met meer dan 200 zenders zonder reclame.

Leonie zou een asociale Zuidtrut worden gevonden als ze met dit gevaarte in Nederland zou rijden. In sommige steden zou ze misschien niet eens mogen parkeren. Hier is dat geheel anders. Als wij onze SUV bij de locale kruidenier parkeren zijn de meeste auto’s om ons heen nog een stuk groter. Op de camping heeft bijna iedereen een grotere auto.

Op de foto is te zien dat we nu naar het Noordwesten rijden.

Court of Two Sisters

New Orleans. Stad van muziek. Het bevalt ons hier wel. Gisteren doorgebracht in the French Quarter. Hier is weinig te merken van dat orkaan Katrina een paar jaar geleden over de stad raasde.

In Bourbonstreet is overal life muziek in de cafe’s. Voor het grootste deel wordt er Rockmuziek gespeeld. Omdat de ramen en deuren openstaan hoor je op straat soms vier bands tegelijk spelen. Een groepje breakdancers met gouden tanden entertaint op straat. “if you do not give us the money, we will break into your home and take it and your doggie too”.

Gegeten in the Court of Two Sisters. Een befaamd Cajun restaurant. Een heel mooie binnenplaats midden in de stad. Thuis hebben we het kookboek van dit restaurant liggen. Geleend van Eric Jan en Eva uit Utrecht die hier uiteraard ook gegeten hebben.

Op de foto staat onze ober Paul (een italiaan uit New York) die Bananas Foster bereidt.

Swamp

Een paar dagen in een oude maar hele grote cabin doorgebracht. In een Statepark in Louisiana, midden tussen de swamps. Rare bomen, veel schildpadden en allerlei soorten vogels. Gewaarschuwd wordt om de alligators niet te voeren!

Nou dat doen we ook niet. Hooguit geven we de vele eekhoorns wat brood. Er wordt wat overbodig gewaarschuwd dat je niet in het water mag zwemmen.

Prachtig mooi en heel rustig. Van de 12 cabins zijn er maar 2 bezet. En wat is het toch weer goed georganiseerd zo´n park. Prachtige kampeerplekken. De tentkampeerders kunnen beschikken over toiletten met airco. Vanmiddag hebben we een mountainbike tocht gemaakt. Was lekker zweten, en ging wonderlijk goed op onze fietsen. Ik moest flink in de remmen toen er vlak voor me een enorme slang overstak. Die heb je hier ook in het moeras.

Twee dagen heerlijk kunnen koken in een eigen keuken. Hierna gaan we naar Cajun country. Lekker!

Dagje strand

Nu zijn we in Galveston een eiland (met brug) in de Mexicaanse golf. Galveston is een van de oudste stadjes in Texas. In 1900 geheel weggevaagd door een orkaan. 6000 doden. De huizen hier voor de kust staan op palen, zodat bij hoog tij het water er onder door kan lopen.

Zondag zijn we op de fiets naar het strand geweest. Afgezien van een paar kinderen fietst hier niemand. Er zijn maar een paar plaatsen op het eiland waar je niet met auto het strand op kan. We zijn sinds Zandvoort niet meer op zo’n druk strand geweest. Heel gezellig, veel te zien. Echt strandplezier van gezinnen. Veel mensen van Mexicaanse afkomst. Het water is lekker warm. Na afloop douchen we in een heel groot gebouw, vol met douches. God, wat zijn ze preuts hier. Ze gaan met zwembroek en al onder de douche. Drogen zich af en trekken dan het grootste T-shirt aan dat ze thuis konden vinden. Vervolgens gaan ze in een hoekje hun broek aantrekken.

Na het strand heerlijk gegeten op een terras aan de haven: Gumbo (nog zonder krokodil) en blackend snapper met krab. We komen in de buurt van New Orleans en dat is aan het eten te merken.

Een huisconcert in Austin

Vanaf Kerrville zijn we met Eric Taylor voor een huisconcert naar Austin gereden. Austin is de hoofdstad van de Americana muziek. Huisconcert? Het was eerder een villaconcert. Voor de deur is een ronde oprijlaan. Het huis is enorm groot, de huiskamer heeft een schoorsteen ter grootte van eentje uit een kasteel. Prachtig en tot in de puntjes ingericht. De studeerkamer hangt vol met opgezette beesten, waaronder een panter. De tuin is 3 hectare groot, met een zwembad van natuursteen, groenten, kruidentuin en de grootste vijgenboom die we ooit hebben gezien. Bill de gastheer is een dermatoloog en nog vreselijk aardig ook. Hij heeft Eric 25 jaar geleden horen spelen met Townes van Zandt en is een liefhebber sinds die tijd. Vanavond spelen JT van Zandt, de zoon van Townes, Eric Taylor en Shawn Colvin. Bill kent JT van het vliegvissen. Shawn komt wat later want haar dochter is jarig.

De catering (allemaal Cornelis Schuyt hapjes) wordt verzorgd door een ingehuurde kok en assistenten, buiten schenkt een barkeeper de drank in. De overige gasten zijn van die zelfbewuste, makkelijk pratende mensen. Een paar maken ons wel duidelijk dat dit huis ook voor hun begrippen uitzonderlijk is. Drie verschillende gasten willen wel met me op de fiets langs de koffieshops in Amsterdam.

Het concert is buiten. Prachtig! Heel mooie combinatie. Als JT een nummer van zijn vader speelt, pinkt Eric een traantje weg. Shawn ziet er moe en stressy uit, maar daar is bij het concert niets van te merken. Eric vertelt ook dit keer weer voordat hij een nummer zingt een verhaal. Het concert eindigt met “Prison Movie”. Op Leonies verzoek zingt Susan mee. Shawn zingt ook mee. Huisconcerten zijn meestal heel intiem. Dit huisconcert was intiem en groots tegelijk! Als we na afloop Bill bedanken, zegt hij: “it was a honour to have you here”.

Op pad met Eric Taylor

Inderdaad Eric en Susan wonen in the middle of nowhere. Hun huis is niet van de weg af te zien. Hartelijke ontvangst. Het is een oud huis. Ernaast staan drie oude en een iets nieuwere auto. Met dit weer zitten ze vooral binnen in de kamer achter. Met de airco op voluit. Grappige verhalen en lekker eten. We slapen in de kamer met de boeken, the library. ’s Ochtends was Susan al vroeg naar haar werk, wij vertrekken met Eric in de auto naar Kerrville.

Onderweg pest Eric Leonie met haar liefde voor de muziek van Jimmy Lafave. “Jimmy is a housecat, he makes every year the same record”. Op het festival worden als VIP’s behandeld en kunnen de auto tot bij het podium rijden. Het optreden is aardig, maar de andere 3 heren die ook optreden kunnen ons niet zo boeien. Na afloop met Eric in de bar van zijn hotel gezeten. Heel veel lol en hilarische verhalen.

De volgende dag met Eric naar Austin naar het huisconcert. Eric heeft veel zin in het concert in Austin. Onderweg nog een mooi incident. Wij willen een hapje eten in Fredericksburg, als het kan op een terras. Dat terras is er ook, maar er blijken een dame en heer met gitaar te zingen. Eric kan daar helemaal niet tegen. Dergelijke amateurs is hem een gruwel. “I can not shut it off man”. Om de vrede te bewaren gaan we gauw ergens anders zitten.

Let me watch my children grow to see what they become
Oh Lord don’t let that cold wind blow till I’m too old to die young

Zondag trad Kevin Welsh op. Hij stond op ons lijstje van “artiesten die we nog eens wilden zien”. Welsh werd begeleid door zijn zoon Dustin. Kevin Welsh heeft ooit een nummer geschreven samen met Hadley en Dooley over de angst om je kinderen niet te zien opgroeien. Hij schreef dit toen hij net vader geworden was. Hij zong nu dit nummer samen met zijn zoon en een dochter. Ontroerend! Heel mooie interactie tussen vader en zoon. Dustin die komt er ook wel.

Anthony da Costa

Een van de artiesten die zondag optrad was Anthony da Costa. We hadden hem vorige jaar op het Falcon Ridge Folk Festival een paar nummer horen zingen. Hij heeft net weer 2 CD´s uitgebracht, kennelijk zijn vijfde en zesde. Grappig is ie, maar soms ook heel boos en gedreven. Zijn nummer over Pluto is hilarisch. Hij zong alleen nummers die hij zelf geschreven heeft. Hij werd begeleid door een lief glimlachende Abbie Gardner. Hij kan heel goed Bob Dylan nadoen. Live lijkt zijn stem soms op Damien Rice.

Gek genoeg is hij nog maar 17. Tjonge wat een talent. Hij zat ook ergens op de camping. Leonie vertelt dat haar buren vinden dat hij sprekend op Harry Potter lijkt. ´s Ochtends zag hij er behoorlijk verfomfaaid uit. Hij was heel vriendelijk en nogal verlegen. Helaas gaf hij wel een slap handje aan zijn fan uit Europe. Maar dat kan komen doordat hij een beetje teveel geknuffeld was die nacht.

Het Kerrville Folk Festival

We zijn 2 dagen naar het Kerrville Folk Festival geweest. 2 nachten gekampeerd. De eerste dag viel wat tegen. Kon komen doordat we wat onwennig waren om weer zo tussen de mensen te zitten. Het was ook waanzinnig heet en na een verblijf in ruime motelkamers viel vooral het gebruik van de WC’s ons erg zwaar. Ik had de indruk dat ze door de organisatie in Woodstock voor een prikkie op de kop waren getikt en vervolgens al 37 jaar in gebruik waren.

Het slot optreden zaterdag van Jimmy Lafave maakte heel veel goed. Hij opende heel sterk en zong heel emotioneel. Hij zong heel ontspannen een thuiswedstrijd en praatte zowaar losjes uit de pols. Natuurlijk eindigde het met een half uurtje samenzang. Heerlijk. (Anthony zegt: “If you go to a Folkconcert, accept you are a sissy, so sing along)”

De tweede dag beviel ons veel beter. Eerst in de rivier gezwommen (en het bos maar als Restroom benut). Daarna naar de optredens van nieuwe artiesten. Er zat een mager mevrouwtje tussen, een lelijk meisje en ook een hele dik ventje in een soort onderbroek.

De optredens ’s avonds waren geweldig. Mooie opbouw. We hadden ook veel meer aanspraak en gezelligheid. Eliza Gilkyson zong op een nummer na alleen maar nieuwe nummers. Mooi!
Sara Hickman was grappig. “All our DNA gets mixed here” . En het was voor het eerst dat we meemaakten dat Tom Russell echt zijn best deed. Bij de prijsuitreiking voor de beste aankomende artiesten bleken zowel het magere mevrouwtje, als het lelijke meisje en de dikkerd in de prijzen te zijn gevallen. Weer een wijze les: laat je bij talent niet door het uiterlijk afleiden.

Gezellig was het ook tussen de ander kampeerders. Overal zitten mensen in groepjes samen muziek te maken. Knus en het is bijzondere van Kerrville. Veel artiesten die optreden blijven ook nog een paar dagen op de camping. Wij zijn maar een paar dagen geweest, maar Kerrville duurt maar liefst 16 dagen. We komen er donderdag nog even terug.

Een overwinning op onszelf

Nou vind ik als het licht op de WC uitvalt dat al behoorlijk eng. Toch zijn we grotten in geweest die 300 meter onder de grond liggen. De Carlsberg Caverns Eerst een paar honderd meter met de lift naar beneden en dan nog een stuk afdalen verder de grot in. Verbijsterd dat zoveel mensen dit zo maar doen. Dom genoeg hadden we ook nog een uitvoerige rondleiding geboekt. Die duurde bijna 2 uur. En halverwege deed de gids tien minuten het licht uit! Om een verhaal te vertellen over de ontdekker van de grot die zijn lamp uit ging. Gelukkig zat Leonie naast me en hield mijn zweethand vast. Was echt flooding of implosive therapy. We zijn nu nooit meer bang in het donker. Heel mooi die grot. Achteraf zeg je dan heel stoer tegen elkaar dat het zeker de moeite waard was.

Wit zand

Wezen picknicken in het White Sands National Park. Een park met duinen van geheel wit zand. Achter elk duin verwacht je de zee te liggen. Dat kan niet want die ligt 2000 kilometer verderop. Midden in het park is een plek waar je kan picknicken. Picknicken doe je aan een tafel onder een futuristisch dak. Lekker koel is het eronder. Je kan er ook barbequen en de kinderen kunnen met een sleetje van de duinen roetsen. Alles om je heen is spierwit. Het maakt een onwerkelijke indruk.

Deep in the South of Texas

Cowboy land hier in het zuiden van Texas. We zitten vlak bij het Big Bend park aan de grens met Mexico. Kalm en rustig zijn de mensen. En leeg is het land. Allemaal heel ontspannen en gemakkelijk. Vandaag een tochtje gemaakt hierin de buurt en 60 km niemand tegengekomen. Wel heel erg blank. Weinig donkere tinten. We hebben een paar dagen een loft, een kamer met een tuintje achter een hotel in Alpine.
Vanavond gegeten in het restaurant van het hotel. Het is hier heel gewoon om je hoed op te houden onder het eten. Het is een Duits restaurant (!) met een eigen brouwerij. Vanavond een steak gegeten met Duitse zuurkool en gebakken aardappels. De muziek werd verzorgd door een ouder echtpaar en een nog oudere supporter. Ze speelden de echte ouderwetse country muziek. Heel aandoenlijk.
Zo’n stadje bestaat uit een paar bijna lege straten, een oude bioscoop en een paar winkels. Raar genoeg zijn er 2 hele goeie boekhandels naast elkaar. Nog even een eerste druk van John le Carré op de kop getikt voor 6 dollar. Wat zullen die koffers zwaar worden als we naar huis gaan!
Er zijn prachtige muurschilderingen te zien, zowel in het hotel als buiten op straat. Ze eren ook hun helden die hier in de streek geboren zijn. De foto is een detail van een muurschildering om de hoek. Met daarop Dan Blocker, beter bekend als Hoss (de dikke) uit Bonanza.