Een Bed en Breakfast in de USA

We hebben enige ervaring met de B&B in Nederland. We wonen immers boven en ook onder een B&B. Toch is een B&B in de USA een geheel andere ervaring. Vandaag zitten we in de Inn to the Woods op San Juan Island vlak tegen de grens met Canada aan. Onze kamer is redelijk groot maar oogt klein door een enorm bed, waar je niet instapt maar opklimt. Op het bed liggen een kleedje en een stuk of twaalf kussens. De rest van de kamer is overladen met allerlei frutsels. De badkamer is ruim heeft en ligbad. Buiten kunnen we beschikken over onze eigen Hottub van 2 bij 2 meter. Vier keer wordt meegedeeld dat  geheel private is. Je kan dus in je blootje in het bubbelbad.

Er is kabel en satelite TV met honderden kanalen. s'Ochtends wordt je geacht met zijn allen (er zijn 8 gasten) te ontbijten. Er zijn 2 andere echtparen en een stel vriendinnen.

Wentelteefjes met sinasappelsmaak, kunstig gesneden fruit en een soort gehakt schijven. De meneer tegenover me eet het met smaak op, en vertelt uitvoerig over het eten op het eiland. Ze blijken elke middag en avond een restaurant te hebben gereserveerd. Tussendoor zijn ze nog wel wezen wijnproeven. Zij is redelijk aan de maat, hij is drie keer zo dik als ik. Ze komen uit San Francisco en doen dit voor het weekend. Ze rijden dus wel even 1000km heen en terug. 

Heerlijk vind ik het om te horen dat hij een vreselijke hekel heeft aan de fietstocht die door een paar duizend fietsers in San Francisco wordt gehouden op de laatste vrijdag van elke maand. Hij zegt dat het geen doen is en dat je beter met het openbaar vervoer kan komen. Fijntjes zegt een van de dames aan tafel dat dit mogelijk juist de bedoeling is.

Ik kan mijn ogen niet afhouden van een dame aan de overkant van de tafel. Ze heeft duidelijk een tijdje terug een facelift gehad. Haar gezicht is nog wat pafferig en hier en daar wat blauw. Ze zit heel dik onder de makeup. Ik krijg de associatie met het trieste hoofd van Moniek van de Ven.

Er zijn nadrukkelijk ook dingen niet in zo’n B&B. Het is alleen voor de nacht. Je wordt geacht 2 keer per dag buiten de deur te eten. Enige gezellig contact met de eigenaren is er niet bij. Ze zijn nogal schuw tegenover buitenanders en fietsen is natuurlijk helemaal raar. Als we een tijdje in de huiskamer zitten en een paar kussens veplaatsen en daarna even naar onze kamer gaan, blijken de kussens weer teruggelegd in een mum van tijd. Ze zitten dus kennelijk heel goed op te letten wat we doen.

Onze medegasten zeggen dat je heel lekker verderop langs de weg in de Soup Duck kan eten. Een grapje over de Fat Duck begrepen ze helaas niet. Er werden daar echt kleine Europese porties geserveerd. En we moesten vooral de gefrituurde brussels sprouts vooraf nemen. Natuurlijk hadden we beter moeten weten. De Soup Duck zag er gezellig uit, een beetje Oostenrijks. Brussels sprouts werden zo uit de frituur, met steel en al geserveerd. Beetje gek eten. Daarna kregen we nog linzen soep met mais en een salade (die kregen iedereen voorgeschoteld) en vervolgens zaten we al helemaal vol en moest het hoofdgerecht nog komen. Wel goed eten, maar weer veel te veel. Zo gaat dat in de VS.

Met de Ferry naar Vancouver Island

Het is nu twee uur. We zitten Horseshoe Bay. Prachtig uitzicht vanuit de coffeeshop over de fjord met aan de andere kant bergen die bedekt zijn met sneeuw. We deden een poging om de boot van half elf naar Vancouver Island te halen. Dat lukt net niet. Wel een heel mooie tocht over een spectaculaire brug. Heftiger dan de Golden Gate Bridge. Daarna op en af met af en toe een mooi uitzicht op zee.

We namen dus een boot later. Die tijd is snel voorbij met een hapje eten. Door een klein deurtje in een hek kan je zo de boot op fietsen. Een meneer neemt ons kaartje in en zegt nog iets .... island. Wij zetten de fietsen vast en gaan naar boven. De boot vertrekt een half uur te vroeg. Blijkt het de boot naar Bowen Island te zijn. Nooit van gehoord. Wel een heel mooi eiland.

Die Canadezen hangen dezelfde filosofie aan als Cruijff.  Ze zien overal de positieve kant van. Een oudere heer zei dat we het maar in ons logboek moesten zetten. Dan heb je weer een leuk reisverhaal. De meneer van de kantine die ons aan een nieuw kaartje hielp, zei dat we zo terug waren. En laatst waren er mensen geweest die was hetzelfde overkomen, maar dan met de laatste boot. Die hadden in een motel moeten overnachten.

Iedereen op de Ferry is van ons avontuur op de hoogte. Het wordt een paar keer omgeroepen. We konden gelukkig meteen terug en wachten nu op de echte boot naar Vancouver Island. We zullen nu wel even controleren of we wel op de goede boot zitten.

Met de trein van de VS naar Canada

We gaan met de trein van Seattle naar Vancouver. 4 uur met de trein over een afstand van 230 kilometer. Sinds Oost Europa niet meer zo’n inefficiente werkverschaffing meegemaakt. Bij zo’n reisje blijken tientallen ambtenaren betrokken te zijn.

Je moet minstens een uur van te voren aanwezig zijn. En dat is redelijk lang als je om half acht de trein neemt. De fietsen van kaarten met onze handtekening erop laten voorzien door een meneer aan het oversized luggage loket. Ons aangemeld bij een van de 4 aanwezige conducteurs. Een roze kaartje gekregen met een paar stikkertjes erop. Tussendoor kwam de hoofdconducteur nog even controleren of wij wel een kaartje voor de fiets hadden. Dat kaartje voor de fiets werd later nog een paar keer gecontroleerd en uiteindelijk in Canada door tweeen gescheurd.  De deur naar het perron wordt bewaakt door weer een andere beambte. Wij zitten in de voorste wagon, de fietsen in de laatste. En heel gesjouw want de bagage mag natuurlijk niet op de fiets blijven.

Ze doen zoveel mogelijk een vliegtuig na. Business class (tientje duurder) in een aparte rij mogen 5 minuten eerder in de trein en in Vancouver er 5 minuten eerder uit. Dat scheelt in Vancouver wel een half uurtje wachten bij de douane. Instructies wat te doen bij een ongeluk, omroepen dat je moet blijven zitten tot de trein stilstaat.

50 meter na het vertrek stopt de trein. Er blijkt nog een blokkade op de rails te liggen. Iemand was vergeten om die eraf te halen. Waarom dat ding erop lag werd niet duidelijk. 30 minuten gewacht en daar ging de trein. We mogen van geluk spreken dat we er niet zijn opgereden zegt de conductrice. Tot onze verrassing is er wifi aan boord.

Wel een mooi uitzicht  over het water met de besneeuwde bergen in de verte. Sommige bruggen worden met 10 km per uur genomen.  Die bruggen zien er uit alsof ze honderd jaar niet onderhouden zijn. In Canada stopt de trein een paar keer. Het is erg druk op het spoor word omgeroepen. Vandaar. Dan stopt de trein en verdomd we rijden een stuk terug. Een beambte heeft vergeten de wissel om te zetten. En zo waren we de verkeerde weg ingeslagen. Die slome beambte zien we slof slof voorbij komen. En na een kwartiertje gaan we weer.

We hebben uiteindelijk een uurtje vertraging. Dat brengt de gemiddelde snelheid op dik 50 per uur. Toegegeven die snelheid hadden we met de fiets niet gehaald.

Na een half uur wachten zijn we aan de beurt bij de douane. De computer van de douanemeneer gaat ogenblikkelijk down als hij Leonies paspoort probeert te scannen. We moeten een flinke tijd wachten. De douanemeneer is gewend een aantal vragen te stellen. Omdat het wachten nogal lang duurt stelt hij deze vragen maar een aantal keer. Zo vraagt hij drie keer of we nog van plan zijn om producten in Canada achter te laten.

De geldautomaat in de stationshal blijkt ook defect. Maar wat een heerlijke fietspaden zijn er in Vancouver!

Red Horse in de Triple Door in Seattle

Op zaterdag 16 april naar Red Horse in de Triple Door in Seattle geweest. Red Horse is een samenwerking van John Gorka, Eliza Gilkyson en Lucy Kaplansky. Toevallig drie favoriten van ons. Gezellig uitgaan op z’n Amerikaans op de zaterdagavond. Een grote zaal schuinoplopend met tientalle tafels waaraan je kan zitten eten. Perfecte bediening, die onder de muziek door ging. Wij zaten aan een tafel tegen het podium aan. Precies voor John. De dames zitten links en rechts van hem zien er wat moe uit. Lucy speelt geen gitaar, ze heeft nog last van haar pols. John speelt haar nummers probleemloos. John ziet er heel gezond en ontspannen uit. Hij begint op Kenny Rogers te lijken. Het is de veertiende keer dat ze samen optreden. Om de beurt spelen ze een nummer van zichzelf of van een van de anderen. Mooie interpretaties van elkaars muziek. Lekkere samenzang. Ze vullen elkaar goed aan. John komt bij een amerikaans publiek veel beter tot zijn recht, minder gestresst dan in Nederland. Lachsalvo’s in de zaal als John wat stotterend verhalen verteld. Bijvoorbeeld over de eerste ontmoeting in 1984 met Lucy. Waarbij hij een nummer voorzong op het damestoilet. Hoogtepunt was voor mij het moment dat Eliza “If I forget to breath” van John zong. “If I forget to breath”  is het mooiste liefdeslied waar de term liefde niet in voorkomt. John keek bij sommige zinnen lichtelijk verbaasd over zijn eigen tekst. Heerlijk om Lucy weer te horen, dat was voor ons toch 5 jaar geleden dat we haar gezien hebben.

Twee sets en een toegift van drie nummers. Na afloop blijkt John mij nog te kennen. “You look familiar”. Toch voor de gelegenheid nog maar een CD gekocht met de handtekeningen erop. Maar live is het absoluut veel mooier.

Gregory Alan Isakov in the Tractor Tavern

Leonie had uitgevonden dat Gregory Alan Isakov optrad op vrijdag in Seattle. In het Noorden van Seattle op Ballard Avenue in de Tractor Tavern, een zaaltje waar veel alt-country te horen is. Isakov hebben we een keertje eerder in Nederland gezien en dat beviel toen heel goed.  Heel melodieus en stijlvol.  We draaien zijn muziek ook thuis geregeld.

Dit keer trad hij op met een volledige band, inclusief violist en cellist. Wij waren veruit de oudsten onder het publiek. Een paar waren mogelijk net over de 40. Hip publiek: zwarte grote brillen; mutsjes en petjes die werden opgehouden;  blote voeten in teenslippers, vrouwen met heel grote schoudertassen. Wel waren veel van de dames aan de mollige kant.

Het voorprogramma werd verzorgd door de groep Soundgarden. Dat beviel ons weinig. Opmerkelijk was de reactie van het publiek: dat negerde het optreden voor het grootste deel volledig. Iemand stond nog geen 2 meter voor de zangeres, met zijn rug naar haar gekeerd, heel gezellig met zijn vriendin te praten. Nou en dan ergeren we ons aan het geklets in Paradiso.

De 200 plus publiek kwam duidelijk voor Isakov. Ze kenden de nummers en juigden bij nieuwe nummers. Grappig om te merken dat context je beleving van de muziek beinvloed. In Nederland is Isakov iemand die alleen in Americana hoek bekend is en een stil 40+ publiek trekt. Hier is ie een popartiest die voor jongeren optreedt. De muziek was weer mooi. Leonie knapte helaas een beetje af, we waren nog maar 1 dag in Seattle en negen uur tijdsverschil overbrug je niet zomaar. Een veel te zwaar chocomoestoetje in de wijnbar een paar huizen verderop viel haar ook zwaar.

Isakov gaat steeds meer op Demien Rice lijken. Dezelfde bezetting met viool en cello, dezelfde vervormende microfoon, hetzelfde zacht en hard spelen. Alleen de operazangeres ontbrak nog.

Na afloop waren we heel snel weer terug met de nachtbus op een Senior Citizen kaartje (65+).

De dozen

We hebben onze fietsen in 2 dozen met het opschrift "Koga handmade bicycles" gestopt. Heel chique, maar zo duur zijn onze fietsen nou ook weer niet.

Enorme dozen. We kregen ze net in onze auto. De bagage moest ik voor een deel uitpakken om die er nog bij te krijgen. Wij zouden de auto ergens op Schiphol parkeren en ’s avonds zou Beyke haar ophalen. Ook een vorm van wegbrengen. 

Op Schiphol aangekomen was de eerste parkeergarage vol. Nog maar een keertje rond gereden en naar de tweede parkeergarage. Die was ook vol. Toch maar naar binnen. Inderdaad vol concludeerden we na 10 minuten rondrijden. Dan maar de auto op een illegale plek geparkeerd. Bagage uit de auto. 

De steeds groter wordende dozen op een karretje gezet. Je kan er nauwelijks overheen kijken.

Inmiddels had Leonie wat mensen aangesproken en zo toch een plekje veroverd.  Als je je laat afzetten bij Schiphol loop je zo de vertrekhal in. Kom je uit de parkeergarage dan moeten je met de lift omhoog, verderop omlaag en weer verderop omhoog. Met enige moeite passen de dozen net met één persoon in de lift. De karretjes moet je later ophalen. Manoeuvreren door de stationshal zonder iemand of een koffer te ramen is lastig. Zeker als je langzamerhand wat haast begint te krijgen.

Aangekomen in Seattle werden de dozen ondersteboven afgeleverd. Ze waren opengemaakt door de douane. Lang blij dat we de fietsen redelijk heel over hadden mochten we niet zijn. Want we moesten de dozen meteen weer afstaan. Ze mochten niet in de internationale hal worden uitgepakt. Een aardige jongen verdween ermee en riep “just go to terminal one” . Hij bleek afhaalband 1 van het binnenlandse deel van het vliegveld te bedoelen. Daar heen met het treintje.Onze dozen arriveerden na een halfuurtje.

En toen bleek het voordeel van enorme dozen. Je maakt de doos aan een kant open, rijdt de fiets eruit, zet het stuur recht en de trappers erop en je kan er zo mee wegfietsen. Heerlijk!

Muziek tussen de schuifdeuren

Gisterenavond een bijzonder muziek etentje gehad. Ooit hadden we in de kelder van Paradiso afgesproken dat ik zou koken en dat Jelle, Jan en onze Oostenrijkse buurman Michael de avond zouden zingen. Omdat we allemaal liefhebbers van Americana zijn, aten we Cajun (Gumbo, Jambalaya, Bananas Foster).
Als ik het zingen niet goed zou vinden, zouden ze een gerecht moeten overslaan. Nou dat overslaan was helemaal niet nodig. Wat een prachtige zang! Genoten hebben we.
Je hebt intieme huisconcerten, maar zo'n etentje met zang is helemaal top.
De heren hadden wekenlang geoefend. En bij een paar nummers goed op elkaar ingespeeld. Ze gaan nu nieuw repertoire (inclusief verzoeknummers) instuderen voor de volgende keer.
Yes, you have got a friend!
Nu rest ons nog de ijskast leegeten en inpakken en dan 2 maanden op reis.

Weer op reis!

Zo maar weer besloten om een blog een beetje bij te houden over onze reis. We gaan 2 maanden naar de USA en naar Canada. Eerst 3 weken met de fiets en daarna met de auto (met de fietsen erin). Het is weer een heel (lekker) georganiseer. We vliegen 13 april via London naar Seattle. De fietsen en een hoop andere zooi gaan mee. We blijven wat dagen in Seattle, daarna gaan we naar Vancouver. Vanaf daar begint onze fietstocht, vooral over de eilanden voor de kust.

.

Even met de bus naar huis

We vliegen vanaf Chicago naar huis. Het vliegveld is druk en enorm groot. Voor amerikanen is het vliegtuig nemen, iets als even met een bus mee gaan. Simpel en niet zo opgefokt. We regelen dat we onze fietsdozen mee kunnen nemen. In een standaard Chicago taxi passen onze fietsdozen niet. Ze rijden in Chicago me die grote Amerikaanse sleeën. De airport shuttle neemt geen grote bagage mee. Dus een minivan gehuurd. Even goedkoop als een taxi. We maken ons enige zorgen over of we die fietsen wel zo mee kunnen nemen. United staat niet bekend als een erg fietsvriendelijke maatschappij. En we nemen op deze manier toch maar mooi 90 kilo bagage mee.

Aangekomen op het stampvolle vliegveld worden we verwezen naar een speciale balie. Daar zijn we in 5 minuten klaar met het inleveren van de bagage. Soms zit het reizen mee!

Leonie roept meteen: “Ze kijken helemaal niet naar het gewicht. Hadden we nu nog maar meer kleren gekocht!”

Voetbal

We willen (moeten we als we heel eerlijk zijn) ook wel naar huis. Voor even zegt Leonie. Als echte Hollanders zaten wij met een biertje en chips bij de TV als Nederland voetbalde. Alleen de eerste wedstrijd hebben we voor de helft moeten missen omdat de domme juffrouw achter de balie ons niet eerder in de hotelkamer wilde laten. Dat we naar een soccer game wilden kijken werd niet begrepen.

Het Amerikaanse commentaar was trouwens heel leuk. De analyses na afloop werden gegeven door een vrouw. Heel goed! Ruud Gullit kwam ook nog even opdraven en gaf haar meteen complimenten. Toen hij geconfronteerd werd met zijn uiterlijk tijdens de gewonnen EK van 20 jaar geleden zei hij:”I just look like a porn star”. De nette mannelijke ancorman van ESPN kreeg er een rood hoofd van en keek geheel van slag opzij naar de regisseur. Dat soort termen zijn niet welkom op de TV in de USA. Zo maak je daar snel een einde aan een interview!

Chicago

Onze reis eindigt. De laatste vier dagen hebben we doorgebracht in een prachtige plezierige en verantwoorde architectonische stad. Wat een hoge gebouwen, ijzeren bruggen met hele mooie doorkijkjes breed, groot, wijds en zo mooi op elkaar afgestemd. Bert heeft inmiddels wel een stijve nek, zeker van het te veel omhoog kijken.

Een boottocht op de rivier gemaakt. Nog nooit zoveel jaartallen en foot high’s gehoord binnen zo’n korte tijd.

Onze hotelkamer kijkt uit op de rivier. In de verte zien we het grote meer. We zitten 23 hoog. Vreemd genoeg is de hotel lobby op de 15 de verdieping. Nog nooit gegeten met zo’n krankzinnig mooi uitzicht over een stad.

Bush

De Lodge is een populaire plek. Voor de meeste bezoekers is de enige wandeling in het park de wandeling tussen de parkeerplaats en de Lodge. In de heel mooie hal hangen foto’s van allerlei mensen die hier gegeten hebben. Een hele hoop belangrijke personen waar we nog nooit van gehoord hebben. Op een na allemaal blank en middelbaar dat wel. Ook de gouverneur van de staat en zowel de oude als de jonge Bush hebben hier gegeten. Gelukkig hangt er ook een foto van de man van Clinton.
Vandaag is er Bizon te eten. De ribeye smaakt echt naar wild. Heel gezond vlees wordt gezegd. Er zijn een paar boerderijen in de buurt waar ze bizons fokken. Na het eten bedenk ik me dat de vader en zoon Bush en Clinton hier misschien niet voor de kip, maar voor de bizon zijn gekomen.

Recycling

We zitten een paar dagen in een cabin in het Giant City State Park. Dat is helemaal in de zuidelijkste punt van de staat Illinois. 50 meter van ons huisje is een flink zwembad. Leonie kan zich heerlijk uitleven. In de buurt is het plaatsje Carbondale. Dat in een van de redenen dat we hier zitten. In deze streek zo groot als driemaal Drenthe zijn 5 fietsenmakers, waarvan 3 binnen 100 meter van elkaar in Carbondale.
Carbondale ligt op de TransAmerica fietsroute. Dit is een veel gefietste route dwars door de VS. We zijn op zoek naar fietsdozen voor het verpakken van onze fietsen die we mee willen nemen naar Nederland. Bij de Bike Surgeon een klein zaakje worden we perfect geholpen. Ze hebben achter nog een paar verpakte fietsen staan. De dozen worden voorzichtig uitgepakt. We krijgen de dozen zo mee. Alles gratis. "Recyling" zegt de fietsenmaker met een grijns.