Aggie Grey's

Onze laatste dagen op Samoa brengen we door in het Aggie Grey hotel in Apia. Een groot hotel met ouderwetse grandeur en geschiedenis. Het bekendste hotel van de stille Oceaan. Aggie Grey is begonnen als hamburger restaurant voor Amerikaanse militairen aan het eind van de tweede wereld oorlog. We hebben mazzel en krijgen een gratis upgrade. Die upgrade blijkt een huis in de prachtige tuin te zijn. Meer dan 50 meter luxe, gebeeldhouwde balken, een dakconstructie om de hele avond vanaf bed naar te liggen kijken. Leonie is helemaal gelukkig, er blijkt ook een strijkplank aanwezig. Roomservice 24 uur per dag.
Het publiek in het hotel is nogal gemixt. Er zijn niet alleen de ouderwets soort reizigers die bij zo’n hotel passen, maar ook meer chartervlucht reizigers. Tijdens het avondeten zijn de verschillen tussen de gasten het duidelijkst. Het avondeten wordt geserveerd in een enorme Fale (hut) met meer dan honderd tafels, een orkestje speelt Muzak Hawaï muziek. Tientallen mensen in de bediening. Aan een tafel zit een gezin met de ellebogen op tafel gezamenlijk een bord spaghetti naar binnen te werken. Naast hun zit een keurige koloniaal ogende oudere meneer geheel tevreden in zijn eentje een fles dure Bordeaux te drinken. Bij het buffet spreken we een wat breekbaar ogende Deense meneer, die in Wenen blijkt te wonen. Hij wil weten wat dat voor toetje is dat er staat. Er staat een enorme Pavlova. Een eiwit toetje en naast de kiwi de enige bijdrage van Nieuw Zeeland aan de culinaire traditie van de wereld. De Deense meneer vertelt dat hij en zijn vrouw die middag bij het staatshoofd hebben gelunched. Doordat ze op reis zijn, moesten ze helaas de invitatie van de Nederlandse ambassade in Wenen voor de viering van Koninginnedag afzeggen. Jammer want Beatrix was toch net 70 geworden. Voordat hij kan vertellen dat hij daar ook net mee aan tafel heeft gezeten, wordt hij door zijn vrouw mee getroond naar hun tafeltje. Zij zijn de enigen die beleefd applaudisseren voor het orkestje.
Vanaf hier vliegen we via Los Angeles naar San Francisco. Naar LA is het een vlucht van bijna 10 uur alleen maar over water.

Even niet

Als je op reis bent is de kans dat er iets fout loopt altijd aanwezig. Je vermeld dat natuurlijk niet of op slechts in besmuikte termen aan het thuisfront. We hebben ons een paar dagen teruggetrokken in een hotelkamer in Apia. De hotelkamer prefereerden we even boven een hutje aan zee. Niet alleen omdat de kamer schoon is, er geen krabben en kakkerlaken door de kamer lopen, er een airco is, maar vooral omdat we een over een eigen toilet konden beschikken. En dat was wel even nodig gezien de darminfectie die we hadden opgelopen. Gelukkig slikken we nu wat medicijnen (paardemiddelen) zodat we volgend de dokter morgenavond weer alles mogen eten wat we willen.

Het fototje is van een varkentje dat met laag water in zee naar krabben op zoek is.

Staphorst in Zee

Met een autootje kom je overal op zo’n eiland. Als je rondrijdt dan is elk tiende huis ongeveer een kerk. Die kerk ziet er veel mooier en steviger uit dan de huizen en hutten er om heen. Als hier een orkaan voorbijkomt zou ik ook mijn heil in de kerk zoeken.

De huizen waar de mensen wonen, bestaan vaak niet meer dan uit een paar palen met een dak erop. De wind waait er volledig doorheen. Velen hebben helemaal niets aan bezittingen, een paar kleren een matras en dan houdt het wel op.
De missionarissen hebben hier hun werk wel heel goed gedaan. Liepen vrouwen begin vorige eeuw nog vaak alleen in een rok, nu gaat iedereen decent gekleed. Vrouwen gaan ook bijna volledig gekleed de zee in. Zelden zijn we in zo’n preuts land op bezoek geweest. Op Tonga heb ik een groepje dikke heren nog veel lol zien hebben. Wat ze zeiden kon ik niet verstaan behalve een woord dat om de zin werd genoemd: Viagra. Zoiets zal je hier niet zien.
Zelden ook een land gezien waar de kerk zo prominent aanwezig is. Zondags trekken de mensen naar de kerk. Soms volledig in het wit gekleed. Je zit dan na afloop van de kerkdienst een enorme wolk wit over straat lopen. Lopen want auto rijden is natuurlijk verboden. Zondags mag je hier helemaal niks. Het is net Staphorst.
Gelukkig zwaaien ze hier wel allemaal naar je als je als toerist langs de kerk rijdt.

The art of doing nothing

We zijn met huurautotje naar de zuidkant van het eiland gereden. Uiteindelijk via een onbegaanbaar ogend bospad bij de Virgin Cove Resort gearriveerd. Er zijn hier een stuk of 14 gasten. De zaak wordt gerund door enkele families met aanhang.
We slapen in een Fale, een open hut op palen aan zee. Een Fale wordt tegen regen en wind beschermd door gevlochten schermen van bladeren van de kokosnootpalm. Die schermen kan je omhooghalen en laten zakken. We hebben een hele luxe, met balkon, een enorm bed op poten, en zelfs een stopcontact. We zitten direct aan zee, bij vloed komt het water tot bij onze Fale. Om ons heen is mangrove bos. Overal lopen krabben rond die soms enorme holen graven. In het donker moeten we oppassen niet in een krabbehol te stappen.
Morgen gaan we naar een andere plek aan de zuidkust. Hier in dit paradijsje komen we over een paar dagen nog terug.
De zee is heel kalm. In de verte zie je en hoor je huizenhoge golven stukslaan op het rif. Leonie kan hier haar baantjes trekken. Het is lekker zand met af en toe een stukje mooie koraal. Als je stilstaat in het water komen de vissen nieuwsgierig rond je benen zwemmen.
Op de een of andere manier gaat de dag hier ongemerkt voorbij. Als de muggen er niet waren (en we hier fietsen konden huren) dan was dit het paradijs.

Mount Vaea

Here he lies where he longed to be;
Home is the sailor, home from the sea;
Het is een stevige klim naar de top van Mount Vaea. Bovenop ligt RL Stevenson begraven. Heen blijken we de lange veel moeilijker route te hebben genomen. Bovenop is gemaaid grasveldje en een flink graf. Er is een mooi uitzicht. Ik heb op verschillende plekken gelezen dat dit de lievelingsplek van Stevenson was. Ik vraag me echter wel af of een lijder aan TBC die er op de foto’s heel fragiel uitziet de klim heeft kunnen maken. Leonie geeft denk ik het goede antwoord: “het zal wel een wens van hem geweest zijn om hier ooit eens op te klimmen”. Dat betekent dat Stevenson begraven is op plek waar hij nooit geweest is. Dat maakt de plek nog aantrekkelijker.
Zijn vrouw Fanny ligt naast hem begraven. Althans haar as. Ze was 10 jaar ouder dan hem, nog een getrouwde vrouw met kind toen ze elkaar leerden kennen. Toch heeft ze hem nog 20 jaar overleefd. Aan haar kant van het graf staat een tekst van Stevenson voor haar:
Teacher, tender comrade, wife,
A fellow farer, true through life,
Heart whole and soul free,
The august father gave to me.
Tijdens de stijle afdaling komen we 2 mannen tegen met een koffer, een kapmes en een enorme gitaarkoffer. Ze zijn op weg om ergens in de Jungle een paar dagen in retraite te gaan. Ze vragen na een paar zinnen of we in God geloven. Nog nooit in een zo godsvruchtig land geweest. Want dit is niet de eerste ontmoeting die zo verliep.

Samoa

Dinsdagavond vliegen we van Tonga naar Samoa. Het is niet zover, pakweg 900 kilometer. Anderhalf uur na vertrek landen we op maandagavond op Samoa. Omdat we de datumgrens zijn gepasseerd hebben we een hele dag gewonnen. In plaats van 11 uur eerder is het nu 13 uur later in Nederland. Zo nog een dag extra op reis!
We zijn meteen gecharmeerd van Samoa. Het vliegtuig rijdt tot 10 meter van het leuke gebouwtje met “international arrivals” erop. Alles ziet er fris en opgeknapt uit.
Tonga is een derde wereldland, Samoa kan je dat bijna niet meer noemen. Tot onze verbazing blijken alle auto’s lichten te hebben en is er overal straatverlichting.
We verblijven een paar dagen vlak bij de hoofdstad Apia in de Princess Tui Inn. Een door zeker 7 vrouwen gerund guesthouse. We hebben een kamertje zonder stoelen en tafel, maar wel met aircotje en prachtig uitzicht op zee. Heerlijk koel slapen! Er is een koude douche voor 4 kamers.
Fietsen blijken hier absoluut niet te huur. Dat wist ik al uit mail wisseling met het toeristenburo hier. Maar ja geloven deed ik het niet. Er gaan geruchten dat er een resort is dat fietsen verhuurd, maar niemand weet welke dat is. Morgen krijgen we een piepklein autootje en gaan we de eilanden rond.
Gisteren hebben we iets heel fouts gedaan en zijn ‘s middags bij de Macdonalds gaan eten. Er zaten alleen Somoanen (Samoarianen, Samoaisten?) te eten. Daarna goede koffie gehaald bij een Australies eethuis, daar bleken de witte mensen te zitten. Leonie nam een muffin bij de koffie. Het leuke meisje dat bediende vroeg of ik op dieet was omdat ik niks wilde eten. Gezellige mensen hier.
De mannen dragen hier merendeels een wikkelrok. Je ziet vaker een vrouw met een modieuse broek dan een man. Ook voor school dragen de jongens een verplichte rok. Ik zou er ook wel een aan willen, maar buiten dit land loop je er voor aap mee. We zijn er erover eens dat het wel iets voor zwager Ben is.

Wat is gevaarlijk?

Vliegen is zo gevaarlijk nog niet.
Maandag hebben we doorgebracht op een eilandje voor de kust bij Tonga. Op een paar zwijgzame Duitsers na waren we de enige gasten. In het restaurant, een soort piratenkantine boven het waren kregen we na 1 uur en 10 minuten ons bestelde eten. Ja, je moet je hier aan het tempo aanpassen. De dag ervoor hadden we honderden vissen boven het water zien vliegen. Hele scholen op de vlucht voor grotere vissen. Deze dinsdag was het weer een stuk slechter. Toen het weer dreigde om te slaan en er veel wind kwam opzetten, zorgde Leonie ervoor dat we snel naar het `vaste` land werden terug gebracht. Is dat gevaarlijk is een klein bootje over de hoge golven stampen?
’s Avonds in de taxi naar het vliegveld worden gereden door een hele dikke chauffeur en zijn dochter die de koffers helpt in en uitladen. Hij stapt zelf niet uit. We beseften dat zo’n taxiritje in het donker veel gevaarlijker is dan wat dan ook we op deze reis zullen meemaken. Ze rijden hier meestal 40 kilometer per uur. Dat vind onze chauffeur veel te langzaam. Hij haalt iedereen in, ook als dat niet kan. Tegenliggers moeten soms de berm in om ongelukken te voorkomen. Onze chauffeur maakt van elke weg een driebaansweg.

Pass the Palm please

Tjonge wat kan het hier heet zijn! Net of we de hele dag in een Turkse sauna zitten. En dan zeggen ze ook nog laconiek dat de winter begonnen is.
Lekker rond gefietst. Gisteren letterlijk van zuid naar noord. Van zee naar zee.
Als culinair geinteresseerd persoon heb ik me de laatste dagen wel verbaasd. Op de markt zijn schelpdieren te koop in enorme schelpen, niet voor de schelp maar voor de inhoud. Een paar kilo zware oesters zeg maar.
Een vriendelijk zwaaiende mevrouw ging geheel gekleed (ze zijn hier erg preuts) in zee tussen het koraal zitten wroette wat om haar heen en begon de schelpen die ze vond op te peuzelen. Een lekker snack zo uit zee.
De busjes, die met veel muziek het personenvervoer doen, rijden vaak rond met PALM reclame: "Pass the Palm please". Met europese naivitiet dacht ik eerst. "Lekker ze hebben Palm bier hier". Maar Palm bleek Corned Beef te zijn. En dat wordt hier in enorme hoeveelheden genuttigd. In elke winkel tref je blikken Palm en andere Corned Beef. Zelfs blikken van 10 kilo zijn overal te koop.

Tonga

Gisteren zijn we op Tonga aangekomen. Na een mooie vlucht via Auckland en een heel korte nacht niet slapen kwamen we hier aan. We zitten midden op het hoofdeiland Tongatapu vlak bij de hoofd"stad". Leonie noemt het een dorp en dat is het ook wel. We zitten in een door een duitse mevrouw en haar zoon gerund paradijsje dat te bereiken is via een hobbelweggetje. We hebben een luxe fale, een huisje met rieten dak in een tuin vol met bomen, bloemen, bananen enz enz. Luxe is het huisje zeker, ik zit dit nu daar te tikken en de computer zit op de wifi van Sven de duitse zoon. Onze computer werkt dus prima, maar de telefoons uit Nederland die werken hier niet.
Het is hier niet zo'n bounty eiland. Daarvoor moet je een paar eilanden verderop zijn. Vandaag hier rond gefietst, een beetje in de regen (lekker fris). Bijna iedereen groet je hier als je voorbij komt. Wel is het opletten het verkeer. Hier geldt het recht van de sterkste. De auto met de brutaalste bestuurder neemt voorrang ook al komt ie van links.
Gezellige mensen, er wordt veel gelachen. En ook lekker en veel gegeten. Tjonge wat zijn ze soms groot en dik hier. Onze taxi chauffeur was een kop groter dan ik, maar in de breedte daar paste ik wel drie keer in. Toch liep hij zo met onze 2 koffers van 23 kilo weg en zette ze gewoon achter in de auto.
Veel stalletjes hebben geen ruiten, maar tralies. Als je te lui bent om uit te stappen rij je gewoon tot voor het raam en krijg je je spullen aangereikt. Al met al nog weinig toeristisch. Je kan hier bijvoorbeeld geen petje of handdoek kopen met Tonga erop. Airco dat kom je helemaal niet tegen in winkels en huizen.

Wave Rock

We zijn onderweg terug naar Perth. We waren in Albany aan de zuidkust. Mooie rotsen enorme stranden. Ruige kusten en kalme baaien. En wat helemaal lekker is geen vliegen! Hier willen we nog wel eens een paar maanden terug komen als we gepensioneerd zijn. Soms komt het nieuws heel dicht bij. Vorige week is een jongen uit Canada in Albany door een golf van een rots geslagen. Toen we 5 dagen later bij dezelfde rotsen een kijkje namen,zagen we zijn broer en een vriend met zwemvesten aan de zee af turen.
In het binnenland zijn we naar de Wave Rock wezen kijken. Om daar te komen moet je toch wel een 600 km omrijden. Waverock is een rots in de vorm van een enorme golf. Honderd meter lang en tientallen meters hoog. Freaky ding.
Hier in Albany zitten we in een soort Centerparkshuisje maar dan wel uit de jaren 50. Muren van ongesorteerd rode steen, bruine fineer overal, tegeltjes met afbeeldingen van pepermolens e.d.
Je komt op zo´n reis in allerlei huisjes en slaapplekken. Onderweg zaten we in Toodyay (spreek uit 2J) in een motelhuisje achter een oud hotel annex pub. Alles was gloednieuw en ongebruikt. We hadden 600 kilometer gereden en we lagen om 10 uur in bed te slapen. Toen ging het brandalarm af. Althans om de paar minuten hoorde je een korte snerpende piep. Nou daar wordt je wel wakker van. Kennelijk was de batterij leeg. Met halsbrekende toeren de batterij eruit gehaald. Blijkt dat ding ook nog aan het elektriciteitsnet te zitten, dus de piep ging gewoon door. Toch maar aangekleed en naar de pub. Ze zouden iemand sturen. 10 minuten later kwam er een oudere meneer met een trap en een nieuwe batterij. Er was echter een probleem. Hij was straalbezopen uit het cafe geplukt! Al eens een tomeloos dronken iemand op een huishoudtrap zien klimmen. Het was niet om aan te zien. We dachten elk moment dat hij eraf zou vallen. Uiteindelijk zijn we maar buiten gaan afwachten hoe het afliep. Na 10 minuten had hij de batterij verwisseld.
Morgen vliegen we vanaf Perth via Auckland naar Tonga. We zijn benieuwd!

Foto's Australie

Het lukte vandaag voor het eerst weer eens om foto's goed op het net te zetten.
In een gehucht van niks aan de kust Kalbarri, blijken maar liefst 4 plekken te zijn waar je kan internetten. Hier zelfs gewoon met de laptop. Helaas zijn hier geen fietsen te huren. Terwijl ze nog wel een fietspad van kilometers door de duinen hebben.
Als je hier in de goeie tijd van het jaar bent juni - augustus, kan je hier vanaf de rotsen de walvissen gewoon voorbij zien zwemmen.
De "grote" attractie van Kalbarri is het voeren van de Pelikanen. Daar komen tientalle toeristen op af. Jammer genoeg is er de laatste weken te veel met snelle boten en jetskis gevaren en dat heeft de pelikanen afgeschrokken. Vandaag was er voor het eerst sinds 2 weken weer een (1) pelikaan. En die was nog driekwart tam ook.

Autorijden en aussie wave

Inmiddels met de auto op weg naar het Noorden. Echt hard door rijden en langs de grote toeristische atracties. Complicatie was dat het Pasen is en mooi weer en nog eens een schoolvakantie op de koop toe. Alle hotels huisjes en zo zijn maanden van te voren gereserveerd. Lastig om een slaapplek te vinden. Onderweg slapen we o.a. in een hokje op een aftandse camping achter een roadhouse. s avonds springen de grote kangeroes zo voorbij!

Eerst naar de Pinnacles, een heel raar natuurverschijnsel van pilaren in een woestijnlandschap. Daarna door naar een plaatsje vlak bij Monkey Mia. Daar de tent opgezet in de storm. Poeh, de grond was een soort beton, en dat met onze alluminium haringen. Er brak ook nog een tentstok. Wel goed geslapen in ons tentje ondanks de storm. In Monkey Mia komen dolfijnen al 40 jaar elke dag naar het strand. Ze blijken echt te reageren als je met ze praat. Heel ontroerend en lang niet de toerist ripoff die we ons eerst hadden voorgesteld.

Onderweg nog naar het rare natuurverschijnsel de stromatolieten geweest. Sinds ik 2 jaar geleden in Australie het boek van Bill Bryson over Australie las, wilde ik dit graag zien. stromatolieten zijn eencelligen die in Hamelin Bay leven. Het ziet er uit als oninteressante steen waar af en toe een luchtbubbel uit komt. Het bijzondere eraan is dat dit een soort restant is van eencelligen zoals die een paar miljard jaar geleden op aarde leefden. Doordat in deze baai bepaalde omstandigheden heersten kon het hier overleven.

We gaan nu weer naar het zuiden en waarschijnlijk wat meer het binnenland in.

Tragisch is dat door het grote aantal vliegen (wap wap met het handje hele dag, de aussie wave) we ons steeds meer als amerikaanse toeristen gedragen. Effe de auto uit, sprintje naar het uitzicht, foto en hup weer in de auto en verder met de airco aan.

Fremantle

We zijn naar het zuidelijkste puntje gefietst. De volgende dag met de bus terug naar Perth. Half zes op en vlak na zes uur de fietsen onderin de bus proppen. Gaat eigenlijk wel makkelijk. Alleen overstappen van de ene naar de ander bus in 2 minuten vergt vooral van Leonie flink wat inspanning. Echt zwaar tillen en bukken zit er nog niet in voor mij, sinds de val op mijn stuitje. Vanaf Perth naar Fremantle gefietst, lekker stuk, heel heet, onderweg even in zee afkoelen bij de zeil club waar we heel goed konden douchen. Freemantle is een leuk en nogal artistiek plaatsje. Hier en daar hoor je muziek op straat, en er zijn uitzonderlijk veel terrassen in het stadje. We zitten in een hotelkamer die lijkt op een kamer in een frans dorphotel, alles is wat oud en aftands, het raam gaat niet meer open en zo. Het bed rijdt op wieltjes door de kamer. Even afzetten en hup je ligt zo aan de andere kant.
Het hotel heeft een geweldig door bomen overdekt terras, waar ze heel veel bier op de tap blijken te hebben. En ook nog eens heel lekker eten. Hoeven we niet zo ver te lopen na een paar pints!

Kaap Leeuwin

We zijn nu gearriveerd in Augusta vlak bij Cape Leeuwin.
Dat is het meest zuidelijke puntje, waar 2 oceanen elkaar ontmoeten. Volgens de Lonely Planet gids is dit een van de slechts 4 punten op aarde waar dat gebeurt. 2 andere kan ik wel bedenken maar de vierde niet.
Kamperen zat er even niet in na mijn val. Al gaat het een stuk beter. Zeker het fietsen. 10 % omhoog komen we wel weer op. Daarboven moet ik afstappen. Leonie is natuurlijk weer het sterkste, maar ja dat is iets waar ik me na die jaren wel bij neer heb gelegd. 26 jaar geleden fietste ze me tot mijn verbijstering eraf toen we de Appenijnen overstaken.
Dus geen kamperen maar wel mooie slaapplekken. De laatste 2 nachten hebben we doorgebracht in een 8 persoonsvilla, midden in een bos, totaal verlaten van de wereld. Buiten wc en bad en douche, wasmachine (heel handig) afwasmachine enz enz. Een salelietschotel van 2 meter (!) bleek niet aangesloten. Dus allebei weer een boek uitgelezen. Gelukkig bleek er 5 km verderop een roadhouse met Bottleshop en winkeltje. Dus kon ik heerlijk aan het werk aan het grote fornuis. Vooral het enorme stuk grond om de villa met half verbrande bomen was indrukwekkend. Foto's volgen nog, lukt nu niet om ze op het net te zetten.
We gaan zo naar een Backpackers hotel. Soort jeugdherberg. Zag er erg stil uit. Met uitzicht over de grote rivier en de stille oceaan.
Overmorgen gaan we met de bus (6.20 in de ochtend) terug naar Perth. De fietsen kunnen kennelijk gewoon mee, ook al moeten we een paar keer overstappen.
We hebben nog nooit door een gebied gefietst waar de kans op bosbranden zo groot is als hier. De bewoners zijn er volledig aan gewend. Verzamelplaatsen voor als het gaat fikken en zo. Een aantal keren hebben we door stukken bos gereden waar dit jaar het bos in brand had gestaan. De geur van verbrand hout hing er nog.

Perfect hallelujah

Muziek dat heb je ook hier in Australie. Een paar dagen geleden belanden we op een openlucht popconcert voor een paar duizend mensen. Het concert werd geopend door zo'n echte burgemeester die alle plaatselijke sponsors opnoemde. Toen we er heen fietsten woei het Leonard Cohen nummer Hallelujah ons tegemoet. Het bleek niet eens zo slecht gezonden te worden door een jongen die eruit zag als een echte surfer: blond, korte broek, geen schoenen aan.
Was weer eens een andere uitvoering dan John Cale, Buckley of Brian Webb.

Shoulder or no shoulder that is .....

We hebben een paar dagen flink gefietst met heel mooi en warm weer. Hele stukken konden we over fiets/ wandelpaden fietsen dwars door duingebied. Mooi allemaal, strand na strand.
Maar dan kom je als fietser na het fietspad weer op de grote weg uit. Als de weg veel shoulder heeft (links van de streep veel ruimte), is het redelijk makkelijk fietsen, maar als de weg geen shoulder heeft, kan het behoorlijk lastig worden. Auto's rijden ook over een 2 baans weg al gauw 110 of meer per uur. Ook drie dubbele vrachtauto's. Als die langs je stuiven is het heel onplezierig fietsen.
We hebben nu een cottage met uitzicht op zee in Prevelly, en dat is weer vlak bij Margaret River.
We zijn hier een paar gebleven omdat ik een op mijn stuitje ben gevallen. Het gaat nu wel weer, maar gisteren kon ik helemaal niet fietsen. Ach dat krijg je als straf als je na een dag hard fietsen na een flink biertje nog even al fotograferend rotsen wil beklimmen.
Wat gedwongen rust dus. Niet zo erg omdat we vlak naast de dorpwinkel en een heel goed restaurant (reuze pizza's, maar ook eend en heel goede vis) zitten. En we hebben natuurlijk dat prachtige uitzicht.
De golven zijn hier meters hoog. Volgens de krant de hoogste van heel Australie. Magnifiek.
Net zijn we naar Margaret River gefietst waar we nu in het internet cafe zitten. Daar zitten trouwens nog enkele tientallen andere mensen. Net onze eerste (levende) kangaroes gezien. Sprongen zo bij het fietspad weg. En als je er hier eentje ziet dan zien je er meteen een hele hoop.
We zitten hier echt down under. Niet alleen het water in het gootsteenputje draait de andere kant op. Ook de zon. Zeg ik tegen Leonie, jammer dat we de zon niet in zee zien zakken vanavond, hij gaat onder achter die rotsen daar. Ja zegt ze jammer. Maar een half uurtje later zien we de zon toch in zee onder gaan. Dat ding draait hier gewoon precies ondersom.

No problem

Hier in Australië kan als je iets vraagt het altijd wel geregeld worden. Stel je een vraag dan krijg je als antwoord: no problem (mate). Zo gaat dat in Australië. Een heel ontspannen en makkelijk land. Donderdag 2 dagen geleden zijn we aangekomen in Perth. Een merkwaardig vermoeiende reis. Voor de start een uurtje moeten wachten tot de laatste passagiers binnen waren. We vlogen met Thai airlines, met zo’n oude Boeing. Bij de start was er vlak naast ons een enorm lawaai te horen. Overal piepen en kraken als er turbulente was. Na aankomst eerst maar wat geslapen, vervolgens de stad in. We zitten midden in Perth centrum, in een hotel dat vol zit met rugby spelers. Lekkere plek, met winkels en lekkere restaurants om de hoek.

Gisteren de fietsen opgehaald waar we 2 weken op gaan fietsen. Ze zien er goed uit, onze tassen passen erop en we kregen er een mooie voortas bij. Vandaag op de fiets naar het strand. Dat is een kilometer op 15. Op en af dat wel. Het fietsen ging goed. Heel hoge golven. Van Leonie mocht ik er niet in. Zij werd natuurlijk weer geheel onderste boven gegooid, en werd behoorlijk ontkleed op het strand geworpen. Omgekleed en gedoucht bij de zeilvereniging (alleen voor leden).

Morgen vertrekken we met de fiets met de trein 200 kilometer naar het zuiden. Vandaar gaan we een aantal dagen fietsen. Nog geen idee hoelang het zal worden. Om te beginnen lekker langs de kust.

Er zijn maar weinig treinen die hier rijden. Onze trein rijdt maar 2 keer per dag. Het grootste deel van het openbaar vervoer is met de bus. Gisteren zijn we bij 4 loketten geweest voordat we een kaartje konden krijgen voor onze fiets. Als je weet hoe het werkt en waar het is, is het heel gemakkelijk. Als je het niet weet is het heel lastig om daar achter te komen.

Fietsen in Bangkok

Vandaag gefietst in Bangkok. Een door Amazing Bangkok Cyclist

(ABC) georganiseerde tocht. We waren met 12 deelnemers. Was gezellig. Wie zijn er ook zo gek om op de fiets te stappen in Bangkok? Natuurlijk allemaal Nederlanders. Degene die het organiseert en die waanzinnig goed de weg weet te vinden is trouwens ook een Hollander: Michael.

Dwars door de stad, door smalle stegen, over stoepen, tegen het verkeer in. Ook over een markt waar je alles wat leeft kan kopen. Kippen, ganzen, allerlei soorten fruit en groenten.

Daarna de rivier over met zo’n longtailboat en verder over betonnen paadjes met haakse bochten tussen de huizen en groente tuinen door. Bordje gebakken rijst en groeten gegeten.

Veel plezier gehad en veel gezien. Het zeker niet gezond om door deze stinkstad te fietsen, maar aan de overkant van de rivier is het heel fris en stil op vogelgeluiden na dan.

Leonie heeft nog een varaan gezien, maar toen ik op de plek arriveerde was het beest verdwenen. Een beetje Hollandse dag dus, wel met een internationaal tintje. “s ochtends Engels ontbijt (met spek, tomaat en ei), tussen de middag thais eten en vanavond met Jago Spaanse Tapas. Tapas die precies zo smaken als in Spanje!

Morgen vertrekken we naar Australië. Het vliegtuig gaat heel laat tegen twaalf uur. We blijven dan ‘s middags lekker bij het zwembad hangen en gaan na het eten naar het vliegveld. Naar Perth is het slechts 2 uur tijdsverschil en dik 6 uur vliegen. Wel zagen we dat het nu 40 graden is daar in Perth. Hier in Bangkok is het een stuk aangenamer dik 30 graden en droog.

Natuurlijk zijn we hier weer veel te kort gebleven. Maar we zijn wel nieuwsgierig naar het volgende continent. En ach we komen hier gauw weer terug.

Bangkok

We zijn gearriveerd in Bangkok. Naar Schiphol gebracht door Beyke en in Bangkok afgehaald door Jago. Rustige vlucht via Kopenhagen met allemaal heel rustige Denen in het vliegtuig. We vlogen met SAS, luxe plekken bij de nooduitgang. We konden heerlijk de benen strekken. Over de breedte van de stoelen hebben we sinds een jaar wel wat klachten. Omdat de stoelen niet smaller zijn geworden, moet het ergens anders aan liggen.

Lekker vertrouwd met Jago. Gisteren heerlijk Thais gegeten in de open lucht. Zeer luxe hotel. Met een gratis upgrade zitten we nu in een kamer op de vijftiende verdieping. Een kamer met kunstige schuifwanden tussen de badkamer en de kamer die van alle gemakken (nuttige en heel onnuttige) voorzien is: een schoenborstel, badolie in een stenen potje, een visje voor in bad dat piept als je erin knijpt, condooms, een laarzenlepel, tijgerbalsem, 2 handdouches en een regendouche enz.

Jago en Leonie sporten in de uitgebreide sportschool van het hotel. Morgen zal ik er ook aan moeten geloven.

Prima begin van de reis. Net wezen ontbijten in een van die idioot grote winkelcentra waar je dwaalt langs talloze nagenoeg lege winkels waar je alle dure merken kan kopen. Op de vijfde verdieping zijn Ferraris, Lamborginis en Spykers te koop. Het is kennelijk niet de bedoeling om zo maar een proefritje te maken. Het is er wel heerlijk koel binnen.

Het is weer een beetje thuiskomen hier in Bangkok, het voelt heel vertrouwd om weer met Jago lekker bij het zwembad te liggen.

Don't come over for lunch

We hebben het voornemen om onze ijskast voor een behoorlijk deel leeg te eten. Gisterenavond werd dat Gumbo met vuile rijst. We aten met nicht Rahja net over uit Z-Amerika en met zoon Beyke. Gumbo is een gerecht uit de Cajun keuken in Louisiana met New Orleans als centrum. Een soort Franse keuken maar dan met Amerikaanse ingredienten. Gumbo is op basis van een aangebrande roux waarbij je een halfuurtje moet roeren in een mengsel van vet en meel, tot je een donderbruine roux krijgt. In New Orleans gooien ze van alles wat voor de hand ligt in de Gumbo, maar in ieder geval ocra, kip en scherpe (andouille) worst. Krokodil kan er ook in. En laat ik nu ook nog een stukje krokodil in de koelkast hebben liggen. Gekocht bij de groothandel samen met wat stukken wild. Men zegt dat krokodil (het staartstuk wordt gegeten) naar kip smaakt. Nou dat bleek ook te kloppen. Het verschil tussen kip en krokodil was nauwelijks te proeven. Volgende keer maar weer gewoon met kip bereiden.
Mag dat krokodil eten? Het is afvalvlees van de tasjesindustrie. Ik mag aannemen dat een krokodil een beter leven heeft dan een doorsnee kip die hier per kilo verkocht wordt voor een paar euro. Cajun is trouwens ook muziek: vrolijk, met accordeon en fiddle en er wordt op een onverstaanbare manier Frans gezongen.
Het zijn natuurlijk veel ergere eetgewoontes. Ze kunnen er ook wat van in Azie. Op Tonga blijken ze niet alleen een grote hekel aan honden te hebben. Ze stoppen ze ook in de kookpot als er geen kip of varken voorhanden is. Dat is misschien ook een reden dat honden mensen zo agressief kunnen benaderen. We zullen honden zoveel mogelijk vermijden, zowel op de buitenweg als we er rondfietsen als in de kookpot. Hond schijnt in ieder geval heel anders dan kip te smaken.
John Taskett schrijft in een blog over Tonga dat hij door Mau gebeld wordt:
"Don't come over for lunch, the dog we planned to eat has run off. We are looking for it."