Een dagje fietsen in Sydney

"In Amsterdam I could almost cry". Onderweg komen we 4 fietsers tegen. Gemeente ambtenaren die het fietsen in de stad moeten stimuleren. Ze vinden het wel mooi toeristen op de fiets.

Vandaag een dagje op de fiets door Sydney. Heel handig en je kan veel zien. De fietsenmaker heeft ons een leuke route aangeraden. En een fietskaart meegegeven. Er zit zelfs nog een stukje met de lift in om op een lagere weg te komen. Sydney is een schitterende stad. Prachtige havens, gebouwen en brug. Zelfs de opera blijft mooi. In 2005 kwamen hier aan met de boot van Tasmanie. Op kerstochtend heel vroeg. Dat is onze laatste zeereis geweest. Golven van 7 meter. Leonie had de hele nacht zeeziek op bed gelegen. Ik had vreemd genoeg nergens last van.

De fietsen kunnen we als bagage stallen in het hotel. Wat weer opvalt is hoe makkelijk de Australiers zijn. Ze maken nergens een probleem van. Overal is wel een oplossing voor. Verder laten ze je met rust. Een heerlijk land om te reizen.

Het is heel huiselijk hier. 24 hoog , hebben we een soort van appartement. Met alles erin. Wasmachine en droger, afwasmachine. Spotify op de stereo. Vanavond ga ik koken. Met spullen gehaald bij een grote Coles en bij de chinese toko om de hoek. Rumpsteak me paddestoelen, en verse gebakken aardappels. Het kan verkeren op zo'n reis. Gisteren kwamen we hier aan na een nacht niet slapen en konden we pas laat in het hotel. Maar na een nacht van 12 uur ziet de wereld er geheel anders uit.

Het vliegveld van Bali

Het vliegveld van Bali is verbouwd. Onze taxichauffeur die het een lelijk gebouw vindt, zegt: "het is heel moeilijk om iets nieuws te bouwen op een plek waar al wat staat." Dat blijkt een wijze uitspraak
Er heerst een grote chaos. Voorzieningen lijken op bijna willekeurige manier te zijn verspreid over de enorme hallen met een golvend dak. Toen we aankwamen konden wij en de andere passagiers  in eerste instantie de uitgang naar de douane niet vinden. We moesten halverwege een enorme gang een klein deurtje in.
Bij vertrek naar Sydney blijken we een airport tax te moeten betalen. Zo financieren ze dus de veel te dure nieuwbouw en ongetwijfeld ook de steekpenningen. Bij de vertekhal zijn eigenijk alleen de Tax free winkels af. De mooie bordjes verwijzen ook naar restaurants, maar die zijn er nog niet. Er wordt uitsluitend een opgerolde pannenboek met de ingredienten van een hotddog verkocht. Er zijn veel te weinig zitplaatsen, de helft van de mensen zit maar op de grond te wachten.
We zien een grote groep heel bruine nederlanders voorbijkomen die gaan naar de terminal 10 om te vliegen met de KLM. Een kwartiertje later zien we ze weer allemaal voorbij komen op weg naar terminal 1 waar het KLM toestel terecht is gekomen. Ze zijn allemaal wat gehaaster, want er wordt voordurend omgeroepen dat ze moeten opschieten.
Een half uurtje later staan we in de rij  om voor de derde keer gefouilleerd te worden. Leonie is boos omdat ze na twee keer wel een flesje water en blikje cola dacht te kunnen kopen. Ze moet ze toch inleveren. Op dat moment komt er een hollandse vader voorbij gerend. Onder de ene arm heeft hij een kind, onder de andere maar liefst drie liter flessen water.
Ik ga even naar de prachtige ruime toiletten. Het wassen van de handen is wat lastig omdat er onder de wastafels nog een paar loodgieters liggen. Ze zijn afvoerpijpen aan het aanleggen. Een groepje piloten en stewardessen staat tussen de passagiers te wachten bij welke terminal hun vliegtuig tercht is gekomen. Uiteindelijk vertrekken we na twee (of was het drie ?)  gatewijzigingen merkwaardig genoeg nog redelijk op tijd. Zuchtend bedenken we dat we over 7 weken weer op Bali zullen landen. "Dan is het vast allemaal goed geregeld" zegt Leonie.

PS bij de foto: wat doet Indonesie als ze een economische conferentie (APEC) organiseren waar zelfs Poetin bij aanwezig is? Ze cancellen een honderd vluchten met toeristen. En zorgen ervoor dat de snelweg tussen airport en luxe hotels af is.

YAM HUA PLEE KAB YOD MAPHEAO

Bangkok is het begin van onze reis. Bangkok stad van Jago, die er helemaal thuis hoort. Heerlijk om te zien hoe hij hier zijn plek heeft gevonden. Ze groeien wel hun huis uit nu Jago weer nieuw personeel heeft aangenomen voor zijn bedrijf.
Bangkok, wat is die stad toch onpeilbaar groot. Elke keer maak je weer iets nieuws mee. Elk deel heeft zo haar eigen sfeer. We hebben dit keer een hotel in een buurt die we helemaal niet kennen. Weer heel mooi uitzicht 21 hoog. We zien het verkeer 10 uur per dag 5 baans breed volkomen stil staan. Op 15 hoog is een zwembad met infinitypool. De gebouwen verderop zijn meer dan 40 hoog.

Twee dagen geleden gegeten in de Issaya Siamese Club. Een zeven gangendiner in een oude villa ergens in een zijstraat van een zijstraat. Traditioneel Thais eten maar dan heel goed klaargemaakt. De ingredienten maakten het wel heel excotisch. De titel van dit stukje is een van de voorgerechten. Een salade van bananen bloesem en palm harten. In de sla ook nog "kaffir leaves", "toasted coconut, thinly shredded", "butterfly pea flower, torn" en "Chinese broccoli flowers". Etenswaren die je niet zo gauw bij AH of Sligro zal aantreffen. De andere gerechten bevatten ook allerlei zaken waar we nog nooit van gehoord hebben. En wat te denken van aan tafel geflambeerde kip of in thee gerookte macerons?

Over een paar dagen vliegen we door naar Bali. Helaas vertrekt het enige vliegtuig van Air Asia om 6 uur in de morgen. Een kort nachtje slapen. Maar geen file om 4 uur in de ochtend. In Bangkok komen we over een paar maanden terug.

Hotels op Bali

We zijn de enige gasten in het hotel.  Voor een schappelijk prijsje zitten we in een bungalow met een enorme kamer, een grote badkamer en een buitendouche. Voor de deur ligt een drie meter diep zwembad. De tuin wordt bijgehouden door 3 tuinmannen. De Balinese club die het hotel runt, is heel blij met ons.
In alle hotels de laatste week zijn we bijna de enige gasten. Met kerst zitten ze ook niet vol zeggen ze. Alleen in juli en augustus is het druk. Toch worden de hotels het hele jaar opengehouden. Een paar dagen geleden zaten we als enige gasten in een hotel dat 30 mensen in dienst heeft. We werden bediend in het restaurant door drie mensen en in de keuken staan er ook nog drie.
Alle hotels waar we zitten, zien er perfect uit. Mooie kamers, zeer goed onderhouden. Overal worden nieuwe villa's en resorts gebouwd. Het lijkt de kantoormarkt in Nederland wel.
De mensen hier zien het als een soort lot dat je niet kunnen beïnvloeden dat er zo weinig gasten zijn. Nee het is wel heel erg stil dat geven ze toe.
Hoe dat economisch moet, is ons een raadsel.
Vanavond gegeten in restaurant Vincent. Het zat behoorlijk vol. Er heen gelopen langs wel tien lege restaurants. Het eten was fantastisch. Zelden zo'n goeie biefstuk gegeten. Leek wel ossenhaas. Vincent staat dan ook op nr 1 bij Tripadvisor.

Fietsen op Bali

Soms lopen, de vulkaan is 3100 meter, daar gaan we niet overheen

“You want brille for your kleinkinderen. For christmas?” We zijn net 400 meter in de loeihitte de berg op gefietst. En neergeploft in een eethuisje om nasi goring te eten en citroensap te drinken. De verkoper ziet dat we Nederlanders zijn (we zijn immers zo gek om te fietsen), en probeert ons wat brillen te slijten. We worden dus niet alleen liefkozend Mamma Leonie en Pappa Albert genoemd, maar ze denken dat we ook wel grootouders zullen zijn.
Leonie riep halverwege de helling dat ze dit nooit meer doet. Eerst een bypass en dan wil ze er nog wel een keertje over nadenken. En zeker alleen maar op haar eigen fiets, niet zo’n kreng van een mountainbike.
Mooi is het wel, leuke dorpjes, rijstvelden. Heel veel kinderen roepen iets in het Engels: hello, howarjoe, were you come from, good morning, en soms iets totaals onverstaanbaars.
Aardige en lieve mensen. En niet allemaal willen ze je iets verkopen.
En druk is het ook, en wat is de weg soms smal. Verschillende keren moeten we de berm in duiken om een vrachtauto te vermijden die aan het inhalen is. Het recht van de sterkste telt kennelijk. Mensen steken zo hun brommer de weg op. Tegenliggende brommers rijden vaak rechts, terwijl er hier links wordt gereden.
Het is regenseizoen hier en dan is het heet. Alleen het regent heel weinig aan deze kant van het eiland. Als de bevolking hier volop klaagt dat het warm is, mogen we aannemen dat het warm is.
Morgen maar weer vroeg vertrekken.

Bloemenfietser

Met lotusbloem in het oor

“Bloemenfietser” zei de meneer van de tempel in het Nederlands. Hij had er voor gezorgd dat wij niet te ontbloot de tempel betraden. Doeken om de blote benen te bedekken. Wel wat geld in een kistje steken.
Op de tempel staat een Nederlandse fietser afgebeeld.
Het is WOJ Nieuwenkamp. Om hem zelf aan het woord te laten: “‘... In 1904, toen ik voor het eerst Bali bezocht, had ik een fiets medegebracht. Dit was de eerste op dat eiland. Als ik daar, in de avondschemering, langs den zachtglooienden weg van Singaradja naar de kust reed, verwekte de vreemde, geluidloos voortsnellende verschijning een geweldige opschudding onder de vol ontzetting opzijde stuivende inlanders. Geen wonder dat zij deze zonderlinge vertooning hebben afgebeeld in één van hun tempels, n.l. in den Poera Medoewekarang te Koeboetambahan aan de noordkust...”
Gek genoeg staat de tempel Pura Meduwe Karang nergens op een kaart. Tripadvisor heeft hem wel, maar dan staat ie op een verkeerde plek. In 1917 is de tempel door een aardbeving verwoest en toen is een wiel door een bloem vervangen.
Als je hier rondfietst weet iedereen ook dat je Hollander bent. De mevrouw van het hotel zegt dan ook “welkom”. En dat begon dus ergens hier dik honderd jaar geleden.
Nog steeds zie je hier oude Hollandse fietsen rondrijden. Soms met van die door stangen bediende trommelremmen. Die remmen doen het dan waarschijnlijk al 50 jaar niet meer, maar die stangen zijn onverwoestbaar.

Wanhoop in een duur Valkenburg

Zijstraat van hoofdstraat tijdelijk verboden voor auto's

Dit wordt een beetje cynisch stukje. Gisteren naar Ubud gefietst. Ubud ligt in het binnenland, tussen de rijstvelden. Van oudsher werken hier veel kunstenaars. Het is een soort rommelig Valkenburg. Wankele stoepjes. Heel druk verkeer. Als je niet oplet kan je zo in een gat van een meter diep vallen in het open riool.
Nog nooit zijn we zoveel door verkopers en taximannen aangesproken. Geef je ook maar enige reactie (een beleefd nee dank u) of kijk je ze ook maar even aan, dan is dat altijd het begin van een gesprek. Je moet dus wel iedereen volledig negeren. De laatste 24 uur zijn we minstens 1000 keer gevraagd of een taxi willen. Vreemd is wel dat we nog niemand zo maar in een taxi hebben zien stappen. Waarschijnlijk loopt het al niet zo met het toerisme, en dan is dit ook nog het slappe seizoen. Er spreekt een soort wanhoop uit.
Wij zitten in het centrum aan Monkey Road. Ons hotel bestaat uit 2 delen met elke 6 kamers. Wij zitten in het oude deel, met rare steile trappen en knusse balkonnetjes. Aan de andere kant van het zwembadje liggen 6 motelachtige kamers. Dat zit helemaal vol met Amerikanen die 167 dollar betalen. In het hoog seizoen vragen ze daar nog veel meer voor. Buiten de stad heb je tal van resorts en villa’s. Je kan daar spiritueel met massage, het juiste eten en boedisme tot verlichting komen. Verblijf in de resorts is peperduur. 500 euro per dag is geen uitzondering. Dat zijn mensen die een Julia Robertsje komen doen. Van de film en boek “Eat, pray en love”. Door een feministe “Eat, pray, spend” genoemd. Julia vind haar verlichting na een reis over de wereld, uiteindelijk hier in Ubud.
Ondanks dit soort cynische gedachten is er toch heel wat moois te beleven hier. Vandaag een fietstocht tussen rijstvelden gemaakt, langs allerlei prachtige tempels. En het eten is soms geweldig.
Morgen laten we ons met fiets en al de berg hierachter over helpen. De pas is 1200 meter hoog en drie uur rijden in de auto. En dan verdient een van die taximannen no wat.

Piep, kraak op de fiets

Op een stil stukje bij Sanur

We gaan een fietstochtje maken over Bali. Het leek mij handig om fietsen te huren. Het moeten wel fietsen zijn waar een bagagedrager op zit. En een beetje redelijk onderhouden.
Bij de een of andere firma fietsen besteld, onderhandeld over de prijs. (4 euro per dag).
Afgesproken dat ze naar het hotel worden gebracht.
Op het afgesproken tijdstip kwamen ze niet opdagen. Gebeld, een meneer wist zich te herrineren dat ik fietsen besteld had. Althans dat zei hij. Nee zeggen kunnen ze niet. Hij vroeg nog wel naar de maat, het hotel en zo. Een dag later waren de fietsen er nog niet. Ja, ze zijn onderweg, zeker in het verkeer opgehouden. De fietsenmaker is 15 minuten rijden van hier. Bijna een uur later kwam er iemand. Het zijn afgeragte mountainbikes, met van die noppenbanden. Ze piepen een beetje, maar we komen er wel op vooruit. Of we die berg midden op het eiland zullen nemen betwijfel ik.
We zitten hier een paar dagen in een luxe oord het Hyatt. Gratis nog wel, van punten die we op de een of andere manier hebben gespaard op onze laatste reis in de VS. 
De fietsen stallen we vlak naast een soort personeelskantine, waar om de paar minuten via een enorme installatie iemand wordt opgeroepen.
De jongens van het hotel en de taxichauffeurs vinden het maar raar. Mama and Papa on bikes zeggen ze lachend. Als ik aan de fietsen sleutel word ik om de vijf minuten gevraagd of ik niet een taxi wil hebben (inclusief gratis maaltijd). Ach de fietsen kunnen ook wel mee. Ze begrijpen absoluut niet dat 2 oudere toeristen uit zo’n luxe hotel op de fiets stappen voor een rondrit over het eiland.
Leonie zegt dan, jij bent natuurlijk ook een beetje vreemd.
Tja met deze luchtvochtigheid, brandende zon en 40 graden, klopt dat ook wel.
Morgen gaan we voor het eerst op pad, we zijn benieuwd.

Kaaskroket en rijstafel

Een nasi rames tussen de middag

“Kaaskroket with bread” kan je hier krijgen. Beetje melig dat wel maar best lekker als je met een flesje Bintang onder de palmbomen op het strand zit. Rijstafel (met 1 t) en bitterballen kan je ook eten. Met het eten hier gaan we door diepe dalen en over lekkere pieken. Vanavond een heerlijke soto ajam gegeten. Net zoals thuis. Wel een discussie met de ober of er wel glasnoedels in gaan. Nee dat deden we vroeger niet, maar de laatste jaren wel, zei hij.
Een paar dagen geleden een zeldzaam smerige babi ketjap gegeten. Stukjes opgewarmd vlees in een snotsaus. Brr. In Indonesie willen ze je niet graag nee verkopen, en dus niet zeggen dat het er niet is. Dan maar wat in elkaar geflanst.
Leonie maakt zoals vaker de betere keuze. Ik wil nog wel eens experimenteren. Als ik een onaangenaam gerecht naar binnen zit te werken, verorbert zij gegrilde reuze garnalen of een lekker visje.
Soms smaken gerechten heel anders dan we gewend zijn, zitten er andere kruiden in. De citroenen smaken hier ook totaal anders dan in Europa.
We gaan de komende weken nog wel verder op zoek naar de echte balinese keuken. Mogelijk eens een kookcursus volgen. Er is hier in Sanur een leuk wandel, fietspad langs de zee. Vanmiddag fietsten we daar langs een duur ogend hotel. Een groepje vrouwen zat daar vruchten in mooi vormen te snijden. Niks bijzonders, behalve dat het hier een kookcursus betrof en het een groepje witte toeristen waren die een wit schort voorhadden en een treurig wit mutsje op. Ook Brr.

Weer op weg: een ontspannen Triathlon

Laatste meters Jago

Jago doet voor de vierde keer mee aan de triathlon van Phuket. Wij zijn zaterdag bij aankomst in Thailand meteen doorgevlogen naar Phuket. Het is voor ons de derde keer dat we hem hier aanmoedigen. Heerlijke routine dus. Zondag begint de wedstrijd om 6:30. Wij kunnen makkelijk opstaan, want we hebben een dikke jetlag. We zijn toch al wakker.
Jago nog nooit zo ontspannen aan een wedstrijd zien meedoen. Gezellig met Merritt rondgehangen tot hij voorbijkomt. Ze zwemmen eerst een stuk in zee, dan een stuk in een Lagoon, dan fietsen ze en daarna lopen ze via allerlei paden nog een 12 km. Merritt loopt ondertussen nog even een run van 6 km. Zij krijgt een even grote medaille als Jago.
Na afloop weer op het strand gegeten met een paar andere atleten. Colleen was vorige jaar nog hoogzwanger, nu doet ze gewoon weer mee. Eddy, haar zoontje is nu 10 maanden en wordt verzorgd door de Nanny. Wij zijn maar dikkege bleekscheten bij dit soort sportieve types.
Jago werd uiteindelijk 77ste, met zijn beste tijd ooit.
Na een paar dagen vliegen we naar een ander eiland: Bali.

Een propellorvliegtuig

Nog nooit zo snel opgestegen. Tussen het verlaten van de vertrekhal en het opstijgen zit niet meer dan 3 minuten. “Hurry, hurry sit down, we go” zegt de stewardess als we achterin instappen. 

Als we zitten te wachten op het piepkleine vliegveld van Luang Prabang landt er een hipieachtig, met vissen beschilderd toestel van Thai Airways. “Je zal toch in een propellorvliegtuig moeten” zegt Jago, met een grijns. 

De piloot heeft haast, effe tanken en dan weer wegwezen. Het vliegtuig staat op 25 meter van de vertrekhal geparkeerd. Hier geen slurfen, of vervoer per bus. We zitten achterin en als we achterin instappen heeft de piloot de motoren al aangezet. Er zitten een stuk of dertig mensen in het vliegtuig. We hebben alle drie twee stoelen en een plaats aan het raam.

Het vertrek gaat zo snel dat we te verbouweerd zijn om ons druk te maken. Leuk! Boem zo de lucht in.

We komen zeker terug in Luang Prabang. Het beviel ons zeer. Leuke plek om een week rond te hangen. Elke middag en avond ergens anders gegeten. Geslapen in mahonie houten huizen.

Het was gezellig en knus zo’n week met Jago.

Volgend keer komen we mogelijk per slow boat over de Mekong.

Luang Prabang

22 toeristen met bagage gaan er uiteindelijk in het open taxibusje die ons naar het busstation brengt. Jago staat ergens achterop. De VIP bus waar we op overstappen, brengt ons in 12 uur dwars door de bergen naar Luang Prabang. Gemiddeld rijden we zo’n 30 km per uur. Bergop en af en op de hele slechte stukken zakt het tempo naar 15 per uur. Om de 3 uur mogen we er even uit.  Een paar keer hebben we oponthoud, waaronder een fikse aardverschuiving die door 4 grijpers en wat buldozers wordt weggewerkt. Prachtig is het uitzicht. Het is helaas niet mogelijk om foto’s te nemen. Daar zijn de ruiten van de bus veel te vies voor. Het is behoorlijk koud. De bergbewoners wonen in bamboehutten tegen de steile hellingen gebouwd. De hele familie leeft en slaapt in één kamer. Wel hebben ze bijna allemaal sateliet TV.

Luang Prabang is een oase of eiland midden in de uitgestrekte bergen. Hier geen hoogbouw en druk verkeer. Wel stoepen en prachtig gerestaureerde houten huizen. Volkomen terecht dat Jago ons hiermee naar toe heeft genomen. En hier komen we nog wel eens terug! We moeten wel wat wennen aan de zeer relaxe sfeer. Elke middag brengen we door in cafe Utopia, we zitten (en liggen) op een houten vlonder zonder leuning hoog boven de rivier. Ze hebben daar ook de Hungry Cyclist Burger. Frankrijk was ooit in Laos de baas, en dat is nog hier en daar te merken. Je kan hier overal een baguette krijgen met Le Vache Qui Rit of met paté. Heerlijk!

Het is een grote beloning om na 12 uur in de bus in zo’n plaats aan te komen. Toch besluiten we om een iets gemakkelijker terugweg te nemen. Zaterdag vliegen we rechtstreeks naar Bangkok. In het enige vliegtuig met straalmotoren dat hier landt.. Alle andere vliegtuigen hebben propellormotoren.

Eindelijk miljonair (in Kip weliswaar)

Het terras van het hotel is zoals alles hier, heel relaxt. Het uitzicht is wat vreemd op de kruising van twee rues en op een enorme roodwitte zendmast. Het derde biertje is gratis. Dat is handig als je met zijn drieen bent. We zitten met Jago in een suite van  het City Inn Hotel in Vientiane in Loas. We zijn een weekje met Jago op stap. Vientiane is een uurtje vliegen van Bangkok.

Vandaag een fietstocht gemaakt langs de Mekong en door Vientiane. (weer een fietsland erbij) Vientiane is zo groot als Zutphen. De kleinste hoofdstad van Azie. Letterlijk een verademing na Bangkok. Weinig verkeer, heel rustig, niemand heeft haast. Alleen backpackers hier. Er wordt heel veel gefietst. Wat een gemakkelijk land!

Morgen gaan we naar Luang Prabang, een van Jago’s favourite bestemmingen. Het is 380 km. De bus doet er 8 uur over volgens de hotelmevrouw, volgens de meeste gidsen 10 a 11 uur. We zullen zien. Een kaartje kost 150000 Kip, dat is naar boven afgerond 15 euro. Daarvoor wordt je wel van je hotel afgehaald. Gisteren heb ik 95 euro omgewisseld en ik kreeg daarvoor een miljoen (1000000) Kip.

Mede toeristen

Een van de atracties van het verblijf in hotels is de aanwezigheid van medegasten. Erg veel contact hebben we niet met ze, maar ze laten zich wel goed observeren. Raadselachtig is vaak hoe partners met elkaar omgaan. Ga je helemaal naar Thailand op vakantie, zit je aan een Bountystrand naast het mooiste zwembad van de wereld, blijk je niets met elkaar te bespreken hebben. 

Als toeristen uit een bepaald land komen, gaan ze vaak naar hetzelfde hotel. In een resort op Koh Yao Noi horen we uitsluitend Duits praten. De bazin, althans degene die voor bazin speelt, komt uit Duitsland. Er zijn naast ons huisje nog 6 ander huisjes verhuurd. Vijf aan Duitsers, eentje aan Duits sprekende Zwitsers.
Een eiland verder zitten we opeens midden tussen de Russen. Poetin-achtige mannetjes laten zich vergezellen door geilig geklede vrouwen die graag voor Kurnikova willen doorgaan. Ze zijn wel allemaal een kop groter dan hun ventjes en hebben een dure Gucci tas bij zich. Ik heb uiteraard liever geen vooroordeel over de medemens, maar dat is lastig te vermijden met die Russen. Ze kijken allemaal sjacherijnig, en wat zuipen ze! Geen wijn bij het eten, maar een liter whisky, die al bij het voorgerecht op is. Ze zitten in een resort dat hun 200 euro per dag kost (wij zitten er met een facebookrate en dan krijg je de tweede nacht gratis)  maar onderhandelen bikkelhard met de strandverkopers.. Dat gaat in gebarentaal, want ze spreken geen woord Engels.
Vanuit Moskou kan je rechtstreeks op Phuket vliegen. In het hotel loopt een Russische hostess rond.
Als ze kinderen hebben, dan blijkt dat ze toch wel hun leuke kanten hebben. De vaders zijn onvermoeibaar in de weer met de kinderen. Ze gaan zo maar een uur achter elkaar met een peuter van de waterglijbaan.

Engelse vrouwen doen daarentegen het liefst helemaal niets. Voor ons ligt een Engelse die voortdurend een tijdschrift aan het lezen is. Ze heeft minstens 5 kinderen gekregen, maar dat is haar geheel niet aan te zien. Om het half uur krijgt ze van haar man een cocktail of ander drankje aangereikt. Haar vijf kinderen lijken het volkomen normaal te vnden dat hun moeder totaal niet aanspreekbaar is.

Koh Yao Yai

Met de longtailboot is het 10 minuten varen van Koh Yao Noi naar ons volgende eiland Koh Yao Yai. Het eiland Koh Yao Yai is grotendeels nog zoals het vroeger was. Hier komen relatief weinig toeristen. Je ziet dan ook niets wat met toeristen te maken heeft. Geen massagesalons, geen toeristenburotjes, geen souveniers, geen kroegen. Geld opnemen kunnen we hier niet. De 2 ATM’s van het eiland blijkt geen van onze bank of creditcards te accepteren.

Kinderen groeten je, brommers, met hele gezinnen erop remmen af om even te kijken wat voor rare types op de fiets zitten. Leonie vinden ze very, very strong.

Een onbedorven eiland. Een grotere tegenstelling met ons resort is niet denkbaar. 40 villa’s met airco en een enorme buitenruimte. Het  zwembad is het mooiste dat we ooit gezien hebben. 80 meter infinity pool met een adembenemend uitzicht over zee. We zitten voor half geld in zo’n villa. Toch zijn er maar een stuk of 20 gasten.

Gisterenavond aten we in het restaurant. 5 tafeltjes bezet. Heel romantisch met de maan die scheen op de zee en een eiland voor de kust. Volle maan zegt Leonie. Inderdaad zie ik dat het volle maan is. Na de loempias zegt Leonie, het is toch geen volle maan, er is nog een hap uit. Vreemd. Even later is er nog een grotere hap uit. Verdomd het is het begin van een total moon eclips! Na de  bananenfritters met kokosijs is de hele maan verdwenen. Nog nooit zo’n mooie maansverduistering gezien. Het personeel vind het maar wat eng. De volgende maansverduistering is in 2015, maar dan moet je wel naar dat deel van de wereld reizen waar het dan donker is.

Van massatoerisme tot bountyeiland

Gearriveerd op Koh Yao Noi. We zijn een paar dagen gebleven in Ao Nang, het strandgedeelte van Krabi. Bijna alle hotels liggen hier niet aan zee. Veel toeristen komen hier een week of zo een strandvakantie houden. Erg druk is het allemaal (nog) niet. Bij het strand kan je je laten masseren bij 29 (genummerde) open paviljoentjes. Bij alle 29 worden we aangesproken. Er zijn minstens 600 massagebedden beschikbaar. Leonie telt er twee die bezet zijn.

De speedboat die naar ons volgende eiland Koh Yao Noi vaart, neemt geen fietsen mee. Dus fietsen we 30 kilometer naar een haventje waar dat wel schijnt te kunnen. Een prachtige fietstocht. Binnen 2 kilometer merk je niets meer van toerisme. Langs olifanten en die vreemde verticale karst rotsen die zo typisch zijn voor Krabi en omgeving. We kunnen mee  op een longtailboat. De fietsen gaan mee op het dak. Met ons gaan nog 3 andere toeristen mee en nog wat locals.

We hebben hier een huisje zonder airco vlak bij het strand. Wel met internet. Als je uit de zon blijft is de temperatuur heel aangenaam. Vanochtend in zee gezwommen, verder was er niemand te zien. Een echt eilandgevoel hier. Leonie vindt het wel een bounty eiland.

เกาะลันตามีความสวยงามมาก

We zijn 4 dagen gebleven in een resort in het zuiden van het eiland Koh Lanta. Vanaf de boot van Phi Phi blijken de eerste 15 kilometer lekker fietsen te zijn. Daarna is het op en af. Hellingen tot 19%. Omhoog lopen en heel voorzichtig naar beneden, vanwege alle gaten in het wegdek. Goeie interval training. Andre, onze hartspecialist zal trots op ons zijn.

Warm is het ook. Bergop zweten we zo erg dat we een kruipspoor (term van held Zoetemelk) achterlaten. Als ik weer zo’n helling afrij en heel hard moet remmen, glij ik zo naar voren van mijn zadel af.

En dan is het heerlijk om in dit resort te arriveren! Mooi huisje, airco, zwembad, strand, goed eten. In de verte komen de olifanten in de avond in zee baden. Tjonge wat een rust.

Slechts een kwart van de huisjes is gevuld. Wat een kwakkelseizoen is dit voor het toerisme. Op zo’n eiland draait alles rond het toerisme. Iedereen verdient er direct of indirect aan. En als er zo weinig toeristen zijn, wordt er maar weinig verdiend.

’s Avonds worden we in het restaurant van het resort bediend door 12 mensen. Evenveel als er klanten zijn die avond. En allemaal (op een jongen na) zijn ze verlegen en schuw. Je bier en glas zetten ze op het hoekje van de tafel. Vlak daarnaast zetten ze je eten neer. Pas na een tijdje  beginnen we te begrijpen dat geen van hen meer dan 4 woorden Engels kent. Als je wat aanwijst op de kaart schrijven ze het in Thais schrift op. Wanneer ze de rekening uitschrijven doen ze dat letter voor letter in het Engels. Ik stel me zo voor hoe het moet zijn om een rekening met twee kroketten brood in Thais schrift uit te moeten schrijven. Daar zou ik ook onzeker van worden.

Koh Phi Phi Don

We zijn op Phi Phi gearriveerd. Eerst een fietstocht over Phuket. Denk daarbij niet aan een romantisch tochtje met wuivende palmen enzo. Drukke wegen zijn niet te vermijden. O.a. een soort van zesbaans snelweg, waarbij de linkerbaan voor brommers is gereserveerd. Op de linkerbaan staan vaak auto geparkeerd. Er rijden inderdaad brommers, soms ook ons tegemoet. Maar ach het verkeer is allervriendelijk. Zeker voor ons, rare buitenlanders. Zelfs rechtsom op een drukke vierbaans rotonde gaat moeiteloos. Heet was het wel. We hebben toch gauw drie liter water gedronken.

De boottocht naar Phi Phi duurt twee uur en we vertrekken een half uurtje te laat. We waren redelijk vroeg aan boord gegaan, niet erg handig want er werden zo’n 40 koffers en rugzakken zo ongeveer bovenop op onze fietsen gegooid. Tjonge wat kunnen er veel mensen in die boot. En dat zonder airco.Ik ben wat bedroefd omdat mijn spiegeltje is gebroken onder al dat geweld.

Phi Phi is wel een beloning na zo’n tocht. Het doet ons denken aan Griekenland 40 jaar geleden. Helaas ook een beetje Kreta van nu. Discotheken en luidruchtige bierdrinkers zijn er ook. Gelukkig zitten we aan de goede kant van dorp. Van  het geluid van de strandtenten zijn alleen nog de bassen te hore,

Heel mooi is het hier. Met open mond naar de zonsondergang gekeken. Een prachtig strand met schitterende rotsen die uit zee opdoemen. Er is nog een ding dat afwijkt van Griekenland 40 jaar geleden. We zitten in een leuke kamer en kijken op een enorm zwembad (60 meter volgens Leonie) uit.

Volgens mij is dit het enige Thaise eiland waar geen gemotoriseerd verkeer is. De bewoners rijden vaak op fietsen (maat kinderfiets). De fietsen in Amsterdam zien beter onderhouden uit dan die hier. Alleen de politie heeft één brommer. Maar daar zitten ze wel met z’n tweeen op.

En bij de "fietsenmaker" had ik de keuze tussen twee spiegeltjes voor op de fiets. Een Thaise voor een euro en een vier keer zo dure Italiaanse. 

De triathlon van Phuket

Jago doet vandaag de triathlon van Pukhet. 1.8 km zwemmen, 55 kilometer fietsen en 12 kilometer hardlopen. Er zijn 1000 deelnemers uit 30 landen. De start is op het strand. Na een 1km zwemmen in zee lopen de deelnemers een duintje over en dan zwemmen ze nog een stuk in de (zoete) lagoon. Fietsen is vrij heuvelig. Lopen is op en neer over gras en bospaden. Vanwege de mogelijke hitte is de start om half zeven in de ochtend, net als het licht geworden is.

Pinguins kunnen feilloos hun kind herkennen tussen 30.000 soortgenoten. Die gave heb ik niet. Probeer je kind maar eens te herkennen tussen duizend met badmutsen en brilletjes getooide zwemmers.

Raar is dat wij de rol van overbezorgde vader en moeder die langs de wielerbaan staan, meteen weer op ons nemen op zo’n ochtend.

Jago had van te voren aangegeven dat zijn conditie wat minder is dan vorige jaar. Een verhuizing en een min of meer gedwongen verblijf in Sri Lanka hebben de training flink beinvloed. Zijn zwemmen en fietsen gaan goed, maar als hij bij het lopen merkt dat hij zijn record van vorige jaar niet zal halen, doet hij het verder wat rustiger aan. Hij wordt nummer 105.

Lekker om te zien hoe gezond hij is. Dezelfde middag is hij weer geheel hersteld en gaat hij met Merritt en Leonie voortdurend van de glijbaan af het zwembad in. Hij beweert dat hij hier op Phuket eindelijk goed uitgerust is en zijn slaapachterstand heeft ingehaald.