Op reis in Korea

 Voordat je op reis gaat, heb je een bepaalde voorstelling van zo’n land gemaakt. Soms klopt dat, soms helemaal niet. 

De markt ziet er precies zo uit als in de talloze series die we gezien hebben. Oude vrouwtjes die op een rij achter wat groentes zitten. Veel kramen met dezelfde vis.  Op het platteland zijn er inderdaad boeren die rijden op een soort grasmaaier met een karretje erachter.

Het grote aantal identieke torens van 20 hoog met flats met piepkleine ramen blijft ons verbazen. Nooit gezien in films en series, maar ze staan overal.

We dachten dat veel mensen wel Engels zouden spreken. In de streek waar we nu zijn, spreekt niemand Engels, ook in de hotels niet. Dat maakt mensen soms erg verlegen. De vertaal app doet wonderen. Veel vriendelijk knikken, ook als iemand je een verhaal begint te vertellen. Beleefd is iedereen. En wij dus ook. Wel aangenaam.

We hebben een auto gehuurd. In de Lonely Planet gids van vorige jaar wordt dat sterk ontraden. Veel te gevaarlijk.  

Na een weekje autorijden vinden we het al met al erg meevallen. Weinig onbeschoft weggedrag. Weinig getoeter. Bij Busan is het wel erg druk, maar dat is ook een stad met 4 miljoen inwoners.  Op de meeste 4 baans buitenwegen mag je niet harder dan 80. Tot ergernis van Leonie. De verkeersveiligheid is beter dan in Italië en Portugal. Het aantal verkeersdoden in Seoul ligt op het niveau van Noorwegen. 

Veel wegen zijn tolwegen. Wij hebben een kastje in de auto, die registreert wanneer we door een tolpoortje gaan. Dat kan gewoon met 50 km per uur. Er worden kleine bedragen: 1000 won, dat is 65 cent. Het echte rekeningrijden. Nooit geweten hoeveel tunnels hier zijn. We hebben er honderden gehad. Ze zijn heel bang dat je in slaap valt in een tunnel. Daarvoor hebben ze talloze dingen verzonnen. Knipperlichten, ribbels op de weg, fluittonen, muziek.

Naar een eiland in het zuiden reden we uren over wegen met verkeersdrempels, vaak een gele geschilderde band over de weg, soms echt. Je leert wel af om daar met 50 per uur over heen te rijden. Heel veel verkeersborden en maatregelen. Ze houden enorm op. En dat is juist de bedoeling. Het is niet voor niets dat het verkeer al jaren veiliger wordt. 

90% van de verkeersborden kunnen wie niet lezen en dat vereenvoudigt het voor ons.

 

Vetkampstraat

 Ik ben geboren in Deventer, een paar straten van de Vetkampstraat waar het stadion van Go Ahead is. Tijdens de vorige hoogtijdagen van de club ging ik met mijn vader naar Go Ahead. Ik herinner me nog een overwinning op het grote Ajax van 3-1 in de jaren zestig. We vielen met een paar honderd man om op de staantribune toen we een hoekschop wilden zien.

Go Ahead heeft de beker gewonnen. Iets wat mijn vader nooit heeft mogen meemaken. We hebben vandaag een kaarsje voor hem opgestoken. Geheel symbolisch, want gelovig was hij niet en helemaal niet Boeddhistisch. Wij hebben natuurlijk wel een wens uitgesproken.

Naksan sa

 Vandaag een dagje tempel. Naksan sa. Aan zee op een paar heuvels met prachtig uitzicht. Een groot complex met heel veel Koreaanse bezoekers. Bovenop een enorm slank beeld dat uitkijkt over zee. Godin van de mededogen. Ze heeft een gewillig oor voor mensen die het moeilijk hebben. In de verte gelieerd aan de Dalai Lama. 

In 2005 is een groot deel afgebrand tijdens een bosbrand. Nadien is het herbouwd met hulp van de Boeddhistische gemeenschap. Gratis toegankelijk en er is op verschillende plekken gratis thee en mierzoete koffie te krijgen. 

Op talloze manieren kan je een wens achterlaten. Met een kaars, op een klein boedhabeeldje of op een briefje aan een lampion.

Bezoekers zijn voor een flink deel groepjes oudere vrouwtjes. Klein en heel sportief gekleed. Bergschoenen en windjacks. Ze zien er zo uit als we kennen van de talloze Koreaanse series die we gezien hebben. Ze bestaan dus echt.

Naksan beach

 

 We zijn met de auto naar de andere Oostkant van het land gereisd, Naksan beach. Onze auto stond in Seoel op B8, dat is 8 verdiepingen onder de grond. Makkelijk rijden, al hadden we in het begin wat last van het doolhof aan bewegwijzeringen, die we voor een groot deel natuurlijk niet kunnen lezen.  Het navigatiesysteem gaf een spervuur van aanwijzingen. Elke snelheidscontrole werd 3 keer aangekondigd, evenzo oversteekplaatsen voor wild en verkeerdrempels. Daartussendoor een enkele aanwijzing die je stipt moest opvolgen anders moest je weer een extra rondje.

Na zeker 50 kilometer tunnel arriveerden we in Naksan.

 Mooi hotel met prachtig uitzicht op het strand en het haventje. Een paar heel dure visretaurants en een hele hoop nogal obscure eettentjes. Specialiteit is rauwe vis, buiten voor de restaurants staan bakken met allerlei vis en krabben. We gebruiken de googlevertaal app om de menus te lezen. Wat te denken van het gerecht dat vertaald wordt met levende inktvis? Lekker gegeten in een restaurant met vooral vlees. Voor een tientje met z’n tweeen. 

Dit knusse rommelige plaatsje zal een metamorfose ondergaan de komende jaren. In aanbouw zijn een aantal torens van 25 verdiepingenhoog. For staycation. Ze staan dicht op het strand. De slagschaduw valt tot aan zee. Leonie vindt het wel lekker voor in de zomer, dat je dan in de schaduw zit op het strand. Ik betwijfel dat.

Een dagje in het park

 

Het is deze maandag de geboortedag van Boeddha, en ook nog de jaarlijkse kinderdag. Iedereen heeft vrij en doet wat met de kinderen. Of het kind, want het geboortecijfer is heel laag.

Het park Yeouido Hangang, waar we vandaag zijn, ligt aan de andere kant van de rivier. Er loopt een fiets en wandelpad rond. Honderden hebben koepeltentjes opgezet. Gezinnen, stellen, vriendinnen, vrienden. Ook anderen zoals een paar vrouwen die hun hondjes mee hadden in de kinderwagen. Iedereen zit voor de tent te eten en de praten. Je kan heel handig stoeltjes en een tafeltje huren. Goh wat gaat dat allemaal rustig en georganiseerd. 

 Vooral opvallend is wat er niet is: geen alcohol, geen hash, geen sigaretten, geen muziek, geen lawaai en geen interactie tussen de groepjes. Alleen om de 5 meter een koepeltentje met een tafeltje en een paar stoeltjes. 

We huren een paar fietsen en rijden het park rond. Met ons nog honderden anderen. Op tandems, gewone fietsen, familie fietsen met 4 wielen. Kinderen van een jaar of 8 rijden op fietsen met zijwielen. Een vreselijk gezicht. Leonie redt nog een moeder die haar creditcards en telefoon had laten vallen.

Aan de andere kant van het park staat de Nationale Assemblée. Een Brutalistisch gebouw dat je eerder in Noord Korea zou verwachten. 

Na afloop van het tochtje laten we ons verleiden om een zak Potato Fries from the Netherlands te kopen. En zoals alles met eten in Korea is het net wat anders.de patat is bestrooid met een wit uienpoeder en de mayo ziet eruit als mayo, maar smaakt otaal anders. Naar wat daar komen we niet achter.

NL alert

 

Ik kreeg hier een NL alert. De tekst was is in het Koreaans. Het is een melding dat het aan de kust erg droog is en er bosbranden dreigen. Als je je niet aan de regels houdt kan je 3 jaar gevangenis krijgen. Wat de Nederlandse oveheid allemaal voor je regelt!

Zuid Korea

Het is een heerlijk land om te reizen. Druk maar helemaal niet lawaaiig. Geen brommers, geen oude auto’s, nauwelijks getoeter, geen geparkeerde auto’s en heel schoon. Vriendelijke wat afstandelijke mensen. Alles heel goed geregeld. Het lijkt nog het meest op Japan.

We zitten in een klein huisje vlak bij het grote station van Seoel. Daar was het heel druk omdat het een lang weekend is. Mensen showen prachtige koffers. Hebben dezelfde functie als Gucci tasjes. Soldaten in uniform met hun verloofde. Weinig toeristen. 

We liepen over een rommelmarkt, beetje koningsdag. 3 petten voor 1 euro. Een uur later in de outletstore van het Imperium Lotte. Verdiepingen vol, alles afgeprijsd en nog steeds onbetaalbaar. Een overhemd voor 50 euro. Zelden zoveel mensen tegelijk in een winkel gezien.

We gingen de eerste dag naar een van de attracties van Seoel het Paleis Changdeokgung. Met de metro vanaf de andere kant van het station. Volgens Citymapper enkele minuten lopen. We volgden de bewegwijzering. Meer dan 20 minuten later doken we weer ergens op. Een trap af en op, drie roltrappen omlaag, lange gangen, een trap op en 10 meter 

verder een zelfde trap af, drie roltrappen omhoog enz.

Als je niet van trappen lopen houdt, moet je de metro niet nemen hier. Het paleis viel trouwens wat tegen. Zeker in vergelijking met Kyoto. “Verwende krengen als we zijn” zei Leonie

Paradores

Op de hoek van het grasveld staat een klein huisje. Daarin een lift. Kaartje van het hotel in de gleuf en hup zo sta je in 20 seconden 50 meter lager op het strand tussen de gewone mensen. Het Parador in Nerja ligt bovenop een rots, met prachtig uitzicht. 16 jaar geleden waren we hier voor het eerst. We waren toen met Oda en Ben. Het was de eerste Paradores waar we kwamen. Niks veranderd. Nog steeds een soort jaren 80tig interieur. Binnenkort gaat het hotel  2 jaar dicht voor een verbouwing. Het hotel zit behoorlijk vol met voornamelijk oudere echtparen. De babyboomers zijn hier op vakantie. Ook in het dorp Nerja zie je vooral oudere echtparen. Weinig Nederlanders trouwens. Nerja is een vriendelijk en gezellig vakantiestadje.

Paradores zijn staatshotels die vooral op historische plekken en middenin de natuur gevestigd zijn.  Vaak in oude gebouwen, soms hypermodern. Het zijn er bijna 100. Paradores bevallen ons  door de bedaagde, kalme en soms wat plechtige sfeer. Het zijn vooral de Spanjaarden die er komen.  Ze zijn wel wat ouderwets. Geen waterkoker op de kamer. Avondeten kan je pas na negen uur krijgen. 

 Deze reis zien we drie Paradores.  
Good old Nerja dus. Die in Lorca ligt boven op een berg op het terrein van een kasteel. 

Lorca is de stad met de mooiste paasprocessie van Spanje. Tientalle mannen dragen enorme beelden rond. Ze hebben geborduurde gewaden aan met een KKKachtige puntmuts.  Het kasteel is honderden jaren onneembaar geweest. De Parador is ten dele boven een opgraving gebouwd. O.a. van een Synagoge. Om er te komen moet je een enorm stijle weg op en aan het eind door een smalle tunnel die onder een toren gegraven is. Het gebouw is geïnspireerd op de vierkante torens van het kasteel

Het is steil tegen de rotsen aangebouwd. De lobby is op 4 hoog. Het binnenzwembad is op 1 hoog en alleen met een speciale lift bereikbaar. Tjonge, ik ben met Leonie in honderden zwembaden geweest, maar dit overtreft alles.

Xabia

 

Op weg naar de plek waar we met Jago hebben afgesproken komen we talloze wielrenners tegen. Hele groepen met hetzelfde shirt aan. Bergaf gaan ze sneller dan wij.

Op 25 km ligt de coll de Rates. Een niet zo hoge maar steile berg, waar wielrenners op trainen.  Een groot deel van de professionele wielerploegen traint  in winter en voorjaar vanuit het plaatsje Moirara verderop aan de kust. V d Poel heeft een huis daar. Pogacar, winnaar van de tour heeft in december vorige jaar de beste tijd ooit op de Coll de Rates  (KOM record) gereden. Een totaal onbekende Jonas Vingegaard reed in 2018 met 398 watt naar boven. Hij werd vlak daarna opgenomen in de Jumbo Visma ploeg.

We hebben met Jago, Merritt en de kinderen voor een paar dagen een villa 100 km onder Valencia. In de streek Xabia of Javea , onderdeel van de Costa Blanca. Xabia is de meest Oostelijke punt van Spanje. Met mooi weer kun je Ibiza zien liggen. Nog nooit in zo’n ruime villa gezeten.  Prachtig uitzicht op zee. Hoge plafonds met balken. Om ons heen staan duizenden villa’s, allemaal met zwembad. Het huis is goed onderhouden en ingericht alsof t zo op Funda moet. Beetje het dure Leen Bakker interieur. Behalve in de keuken zijn alle kasten leeg. Dit wordt al jaren niet meer bewoond. Is uitsluitend voor de vakantie verhuur. 

In de zomer kost de villa 700 euro, per dag welteverstaan. Nu natuurlijk veel minder. De villa staat ook te koop. Als we door de buurt lopen zien we nog aardig wat mooiere huizen.  Spaans Aerdenhout zegt Leonie. Er moet hier een goede welstandscommissie aan het werk zijn geweest. Alle huizen hebben dezelfde stijl. Ze hebben dezelfde rode dakpannen en kleuren. We zien veel torentjes, buitentrappen en frivole elementen. De omgeving is prachtig. Allerlei kliffen en strandjes. Heel mooie uitzichten.

Als Leonie het hondje uitlaat, komt ze drie wilde zwijnen tegen. Lulu begint doof en blind te worden, die had er gelukkig geen erg in. Toch meer natuur dan in Aerdenhout zou ik zeggen.

Roadtrip vanaf Malaga

We maken een roadtrip van Malaga naar Valencia. Eerst in Malaga de twee grootste trekpleisters bekeken. De kathedraal, een enorm groot en indrukwekkend ding. Vooral het houtwerk, de deuren en beelden zijn prachtig. En het Picasso museum. Het is meen ik het vierde Picassomuseum wat we bezoeken. De kunst is geschonken door een dochter en kleinzoon. Een beetje uit alle periodes. Picasso is in Malaga geboren. Vandaar het museum. Zijn geboortehuis is ook open voor het publiek. Het museum is een mooi gebouw en goed ingericht. Er staan 2 rijen voor de deur. Eentje voor mensen met een kaartje en eentje voor zonder kaartje. Wij hebben een kaartje en hoeven niet lang te wachten. Het is fors druk. Wat moet dat worden in de zomer! Voordat we binnen zijn tel ik al acht bewakers. Picasso heeft maar 10 van zijn 91 zijn jaar in Malaga gewoond. Ik vraag me lopend door het museum af waarom Leiden zo weinig met Rembrandt heeft gedaan. Rembrandt woonde de eerste 25 jaar in Leiden.  Er herinnert daar niets maar aan Rembrandt. Zijn geboortehuis is al lang afgebroken.

De tocht vanaf Malaga voert langs honderdduizenden zo niet miljoenen vakantiehuizen en flats.  Voor 90% leeg in februari. Alleen op plekken als Torremolinos en Benidorm is het wat drukker.  Restaurants zijn vaak dicht. Hotels ook of ze hebben maar enkele gasten. 

Meer dan een derde van de Spanjaarden heeft een tweede huis. Nogal scheef is dat er in de grote steden te weinig huizen zijn. Er is een tekort van minstens 600000 huizen. Veel jongeren blijven noodgedwongen thuis wonen.  5 tot 6 jaar langer dan in Nederland.

De stukken rotsachtige kust zijn soms heel mooi. Op andere plekken is het dorre bruine vlaktes met tientalle kilometers kassen. Zeeën van wit plastic. 

 

Onderweg slapen we in stille hotels. In Los Delfines slapen we 6 hoog. Alles letterlijk alles is wit. Het balkon heeft een kniehoog muurtje. Doodeng. De architect heeft bedacht dat de je van bovenaf zo de hal in kan kijken vanaf acht hoog. Ook hier een heel fragiel tuinhekje. Ik schuifelde van de lift langs de muur naar de kamer om maar niet naar beneden te hoeven kijken. De koker die van beneden naar boven loopt werkt als een enorme toeter. Als iemand in de hal bij de receptie hard praat kan je dat zes hoog nog verstaan. In zaal voor het ontbijt zijn 80 tafels voor 4 personen. Ook hier is alles wit. Ook de kopjes en borden. Om 9:30 zijn we er met zijn drieën. Een man met een kopje koffie in een een hoekje en wij.

Eten met lef

Gelunched in restaurant Arrels in de oude binnenstad van Sagunto. Smalle straatjes waar de autospiegels bijna aan twee kanten tegen de huizen aan schuren. Mooi heel oud gebouw. We eten de simpelste lunch.   Het begint met een kaasbitterbal van blauwe kaas uit de streek. De kaas is uitgeroepen tot de beste blauwe kaas ter wereld. Ik heb het gevoel dat de ober ook nog wel de koe weet aan te wijzen waar de melk vandaan komt. De lekkerste bitterbal ooit.

Gevolgd door iets dat er uit ziet als feestelijk toetje. Minitieus opgemaakte groenten en fruit op een creme met amandelmeel. We krijgen de opdracht om alles door elkaar te husselen. Bijna zonde. We proeven allerlei zuur en zoete smaken door elkaar heen en na elkaar.

Volgende gerecht is een vlan met selderij, geschaafde kaas en een jus van groenten. Curieus.  Nog nooit zoiets gegeten. In de paar lepeltjes jus moeten kilo’s groenten verwerkt zijn. De vlan is ook heel intens. Net of je vloeibare selderij eet. 

Hoofdgerecht was voor mij een 14 uur gegaard stuk varkensspek met krokante korst en calvados jus. Heerlijk korst en goed dat ik van vet hou.

Voor de anderen tonijnwang. Die moest met een lepel gegeten worden. Leonie vond het net vlees. 

 

Tot slot het toetje. Een bolletje met aubergine en daarbij ijs van tijm. Een heel dubbel gerecht. Visueel lijkt het een zoet toetje. De smaak echter is iets wat je verwacht bij een warm gerecht. Elke hap was lekker en vreemd. Zou Blumenthal niet misstaan.

Chef is de nog jonge Vicky Sevilla. Sinds 2 jaar heeft het restaurant een michelin ster. Nou mevrouw Sevilla heeft lef!

Hotel Baru

De muren kraken.  Zoals op een houten schip. Geheimzinnig. Het lijkt alsof er iemand boven ons loopt. Maar we zitten hier 3 hoog pal onder het dak. Zijn het de dakpannen die uitzetten in de zon? Geen idee.

Omdat met Jago’s verjaardag het nogal druk bij hun in huis is, zijn we een paar dagen naar een hotel verderop aan de kust. Afgezien van de branding en dat gekraak is het hier heel stil. We krijgen een upgrade naar wat de bruidssuite blijkt te zijn. Driehoog  75 m2 met over de hele breedte een balkon met uitzicht op zee. Aparte woonkamer, inloopkast. Het bed is 2.5 bij 3 meter. Beter geschikt voor een orgie dan voor een huwelijksnacht. We voelen ons verwend. 

Het zwembad is open en ziet er heel aantrekkelijk uit, maar is zo koud dat Leonie met haar surfpak aan het zwemmen is. 

Het enige nadeel is wel dat ik mijn balkon niet meer af kom de hele dag. Vanochtend zagen we dolfijnen (Leonie zei walvissen) vanaf ons balkon.

Het is verbazend hoe weinig mensen hier zijn. 20 graden, zonnig, strand en lekker eten. Waar zijn die pensionados?

Op wandeltocht

Merritt heeft voor de verjaardag van Jago een mooi groot huis gehuurd in het binnenland. Hij wordt 40. We logeren er met Jago, Merritt, Eli en Bo. En Kat de zus van Merritt en Filemon de beste vriend van Jago. Het huis is groot en toch knus. 4 slaapkamers met 4 badkamers. De houtkachel stast de hele dag aan. Ik blijk een soort kookdienst te hebben. Leuk! Er wordt gewandeld. Al bij het eerste tochtje blijk ik niet zo goed mee te kunnen komen.

Door glaucoom kan ik de dieptes minder goed zien. Dat maakt bij steil klimwerk mij behoorlijk onzeker. En klimwerk dat is het wel. Met de grote tocht een dag later gaan Leonie en ik niet mee. Wel ontmoeten we elkaar na afloop bij het stuwmeer. De kleinkinderen hebben de tocht goed volbracht waarbij ze toch 500 meter om hoog moesten. Al is Eli wat te snel een berg afgelopen en daarna gerold. Hij rolde voorbij een verbaasd kijkende paddestoelenplukker. Eli kon zich met zijn voeten afremmen. Daarna stak hij zij duim op naar de paddestoelenplukker ten teken dat alles ok was. 

Zwemmen in een ijskoud meer? Geen probleem voor Jago, Eli en Bo. Leonie had er wel flinke sommen geld voor uitgeloofd. 

Los Amantes de Teruel

Spanje is meer dan op het strand zitten en Paella eten. We logeren een paar dagen in het Paradores de Teruel. Een ouderwets maar heerlijk hotel. Rustig en bedaagd. Op een paar fransen na zijn het alleen maar Spaanse gasten. Lunch na 14:00 en diner na 20:30.

Teruel ligt in een provincie die het minst bewoond wordt van Spanje. De laatste 50 jaar is de helft van de bevolking vertrokken. 

Teruel is een stadje wat meer in het op 900 meter hoogte, dus wat kouder. Kerken met vierkante torens gaan terug tot de tiende eeuw. Teruel is beroemd om een liefdespaar uit de twaalfde eeuw. Hier bekender dan Heloise en Abelard of Romeo en Julia. Zij liggen gemummificeerd naast elkaar in een mausoleum. De beelden op hun graf houden elkaars hand vast. Er is een fabelachtig mooie kerk naast het mausoleum. Het geeft een dubbel gevoel. Deze geliefden hebben elkaar nooit gekregen. Pas in het graf zijn ze verenigd. Bij het graf zien we twee Spaanse mannen. Ze zijn geëmotioneerd, maar durven elkaars hand niet vast te houden.

Het meest gefotografeerde beeld is een heel klein beeldje van een stier op een enorme sokkel. Het doet me sterk aan streetart Frankey denken. 

We wandelen ook rond in een dorp 25 km verderop.Albarracin. Soms wel het mooiste dorp van Spanje genoemd. Prachtig. Mooie knusse straatjes. Heel goed onderhouden huizen. Er zijn 20 hotels in het dorp. In deze verlaten streek is dit dorp gered door het toerisme.

Met familie aan het spaanse strand

Jago is verhuisd naar Canet d’en Berenguer, een plaatsje 30 kilometer ten Noorden van Valencia. Een ingeslapen dorp met honderden niet bewoonde vakantiehuizen. Ze hebben deze plaats gekozen om de school voor de kinderen. Ze hebben eerst 6 scholen bezocht in Valencia en omgeving. Deze internationale school beviel het best. Ze wonen nu tijdelijk in een appartement bovenin een knalgeel gebouw. Knotsgroot dakterras met uitzicht op tennisbanen, zwembad, de vlakke natuur en op een  honderd meter de zee. De paar mensen die in de buurt wonen zijn allemaal Spaans. Geen Hollanders of Engelsen. Die zitten ergens anders. 

We hebben dus een strandvakantie, maar dan met familie. Ons plan om ook naar Valenciastad te gaan ging niet door vanwege de overstromingen. De ramp is vooral ten zuiden van Valencia geweest.  Wij hebben er weinig van gemerkt. Er stond veel wind dat wel en een tafel is van het terras gewaaid. We merken het vooral indirect. Er zijn nog alleen grote autos te huur, de kleine zijn uitverkocht. In het restaurant legt iemand uit dat niet al het personeel is verschenen. Ook wij kregen een Spaanse alarmmelding op de telefoon. De ramp was toen al 6 uur aan de gang. Incompetent bestuur heeft het laten sloffen. In Nederland geeft het KNMI een code rood af en dat is t. Hier wordt een code rood voorgesteld door de weermannen en vervolgens gaat de politiek 12 uur overwegen of het wel erg genoeg is. Geven ze eerst een persconferentie dat t wel meevalt, waarna ze tot 6 uur gaan lunchen.

Een dag later en wij hadden middenin de stad in een hotel gezeten. Jago had net nog wat bij de Ikea gehaald. Tijdens de ramp stond die 1.5 meter onder water en was de garage helemaal vol gelopen.  De kleinkinderen waren op vakantiekamp in de buurt de week ervoor.

Het is voor een groot deel toeval of je door zo’n ramp getroffen wordt.

Ode aan Leonie

We ontbijten, en naast ons zit een ladyboy. Een boeiende mix van vrouwelijk en mannelijk. Geverfd lang haar, een stevige kaak, geschoren vrouwen benen. Op reis accepteer je veel vreemde dingen als volstrekt normaal. 

Sommige dingen wennen nooit. Het voortdurende gestaar op de telefoon of ipad bijvoorbeeld. We hebben 5 dagen op het strand liggen lezen. Vrijwel niemand om ons heen. Verderop was het veel drukker. Reden? De wifi van het hotel werkte niet al te goed op die stille plek. 

Leonie heeft een Esim in haar telefoon die in 150 landen werkt. Heel handig als je naar verschillende landen reist. In mijn telefoon blijkt geen Esim te kunnen. Dat heb je met een goedkoop Samsung product. Op weg naar Delhi had ik mijn telefoon nog op roaming staan. Er bleek wifi in het vliegtuig. Ik kijk bij mijn post welke taxichauffeur ons komt halen op het vliegveld. Ergens op 12 km hoogte kwam ik op niet op de wifi maar op een satelliet van Musk terecht.  En in 2 minuten had ik een rekening van 90 euro. Gelukkig werd mijn telefoon daarna voor de rest van de maand geblokkeerd. De laatste maand heb ik buiten de hotels voor een groot deel zonder internet moeten doen. Een leerzame ervaring. Hoe vaak ik de impuls had om iets op te zoeken! 

Terwijl ik dit stukje schrijf op de hotelkamer 26 hoog in Bangkok stuurt Leonie deze foto.  Ze is aan het zwemmen op 19 hoog. Wat kan ik van haar genieten. Wat is het toch een groot geluk om met haar dit soort reizen te maken. Ons gesprek verveelt nooit. En wat kan ze soms chaotisch zijn ( heb ik mijn telefoon wel bij me?) of georganiseerd ( we moeten vandaag de was wegbrengen), relaxt (regel dat de volgende week maar). Never a dull moment.