Kleine ergernissen in de VS

Geld

Het geld van die amerikanen is goor. En dat bedoel ik letterlijk. Het zijn kleurloze, saaie biljetten die al  jaren in omloop zijn,  muf ruiken en eigenlijk te vies zijn om aan te pakken. Er zit een scheur in mijn portemonnee van al het kleine geld. Ze geven hier al die centen terug.

Koffie

Raadselachtig is dat koffie gedrink. Koffie kreeg je in een enorme beker en het is zo kleurloos dat je tot de bodem kan kijken. Het is slapper dan thee. Toch loopt iedereen met zo’n enorme beker over straat. Ze maken reclame voor vers gezette koffie, die al uren daarvoor is gezet. Ik vroeg een paar dagen geleden wat nou oude koffie is als versgezette al s’ochtends om 6 uur is gezet. Maar daar kunnen ze niet om lachen die Amerikanen.

Water

Op het moment dat je in een restaurant gaat zitten worden er enorme glazen met water en ijs gevuld en op tafel gezet. Als je er iets van drinkt dan wordt het glas ogenblikkelijk bijgevuld. Tot na het betalen van de rekening. Je zou nog eens een derde liter water willen drinken terwijl je je jas  aantrekt. Dat water is altijd kraanwater, meestal met een chloorsmaak. Op de eilanden konden we duidelijk verschillen proeven. Op een eiland was het water eigenlijk wel lekker, meestal lijkt het op Rotterdams kraanwater.

Porties

Wil ik een lekker flesje ijsthee uit het schap halen, blijkt dat alleen in verpakking van 16 stuks verkocht te worden. Ze hebben nog wel een andere verpakking van een fles maar dat is een gallon (3.7 liter). Als je hier WC papier meeneemt uit de Supermarkt dan is je karretje in een klap vol.

Duits

We zijn nu in het Noorden van Montana. Ze vinden het reuze vreemd dat hier nu toeristen rondrijden. We worden verschillende keren per dag verbaasd gevraagd wat we in deze streek komen doen. Vervelend is wel dat ze soms denken dat we Duits zijn. We worden zelfs in het Duits aangesproken. Gelukkig dat we in een auto met een nummerbord uit Florida rijden. Ze denken daarom vaker dat we daarvandaan komen.

The Fleet Foxes in Seattle in the Moore Theatre

Jesus wat een diep gat. We zitten bovenin op de eerste rij van het tweede balkon in the Moore Theatre in Seattle. The Moore is een stijlere en wat verlopen versie van Carre. 

Vanmiddag zijn we met de Ferry weer in Seattle aangekomen. De fietsen staan zestienhoog in de hotelkamer geparkeerd. Deze avond zien we de Fleet Foxes. Seattle heeft veel muzikanten voortgebracht. Jimmy Hendrix, Kurt Cobain en Eddie Vedder om er een paar te noemen. En nu Robin Pecknold van de Fleet Foxes.  Ze zijn wel met z’n zessen, maar hij zingt en schrijft alle nummers.

Ze zien er wat minder hippie uit als een paar jaar geleden. Weinig baard te zien. De samenzang is weer griezelig perfect. Ze spelen meer dan de helft van hun nieuwe CD, die vandaag (!) is uitgekomen. Het is hun thuiswedstrijd. De helft van het eerste balkon onder ons is voor genodigden. Veel nieuwe nummers worden met gejuig begroet.  Robin en Josh Tillman (de drummer) maken grappen met de zaal. Het publiek is overwegend jong. De zaal is tijdens de nummers muisstil, tussen de nummers heel rumoerig.

De band speelt met een groot aantal verschillende instrumenten. Vier van de bandleden zingen. En dat zingen lijkt op zingen zoals bands veertig jaar geleden deden. Live nog mooier dan op de plaat. De nieuwe CD ziet er heel mooi en verzorgd uit en kost maar 10 dollar. Dat heb je als een band alles zelf in de hand houdt.  Pecknold vind het ook helemaal niet zo erg als zijn muziek gecopieerd wordt, dat levert toch ook weer bekendheid op.

De muziek is soms enorm ontroerend en dan weer op andere momenten toch wel een beetje veel van hetzelfde. Aan het eind valt bij ons de concentratie wat weg, maar dat kan ook zeker aan dat gapende gat hebben gelegen.

Amerikaanse vriendelijkheid

Ik ging een paar biertjes halen bij een Liquerstore onderweg. Wanneer ik naar buiten kom, neemt Leonie een foto. Op dat moment stopt een grote auto. De meneer die uit de auto stapt zegt dat hij liever geen “proof” heeft dat hij drank haalt. Dus van hem liever geen foto. Lachend zegt hij dat als Leonie het wel doet hij het fototoestel in beslag neemt. Dat kan hij want hij is de burgemeester.

Een dame draait het raampje open van de auto en roept vooral naar Leonie: “good for you” .

Vijf minuten later komt er een hardloopster voorbij die roept: “good for you” .

Een motorrijder bij de Ferry vraagt waar we vandaan komen en zegt dan: “have a wunderfull trip and good weather” en slaat mij joviaal op de schouder.

De man die de auto’s naar de goede plaats wijst op de Ferry vraagt of wij de Bold Eagle in de lucht zien. Ja die zien we. Hij legt uit hoe ze op krab en mosselen jagen. Onderweg zijn we ook al door een voorbijrijdende dame gewezen op een enorm Adelaars nest. We tellen 5 adelaars in de lucht en 2 op het nest.

In hotels en motels zijn ze uiterst behulpzaam. Vroeg inchecken is geen probleem. We mogen onze fietsen meestal op de hotelkamer zetten. Ook al is dat 12 hoog. Tot nu hebben we één hotel meegemaakt waar dat niet mocht. Maar daar hadden ze wel een apart hok in de garage om fietsen te stallen. ’s Ochtends krijgen we paar flesjes water mee.

Eilandgevoel

Lopez Island. Hier in de stromende regen gearriveerd met de gratis Ferry. Nog 8 andere passagiers en wat auto’s gingen van de Ferry af. We zitten in een heerlijk huisje op een camping. We zijn de enige gasten. Op Lopez Island wonen een paar duizend mensen. Het is grillig gevormd en in oppervlak de helft van Texel. In het dorpje lijken de hippie tijden nog steeds te leven. Mannen met staartjes en lange baarden. Eco voedsel en koffie. Wat is iedereen relaxt! Als je voorbij fietst wordt er naar je gezwaaid. 

Het weer vandaag is ongekend mooi. Er was stortregen verwacht en nu schijnt de zon. Het eiland begint uit haar winterslaap te ontwaken zeggen de bewoners. De toeristen gaan komen vanaf komende week. Zaterdag is het grootste feest van het eiland. Een jaarlijkse fietstocht waar duizenden aan mee doen. Die rijden allemaal de tour de Lopez. Verder gebeurt er niet zoveel, o ja Free Willy is hier opgenomen. Maar dat is al 25 jaar geleden.

Alle deuren staan hier open, er wordt kennelijk nooit wat gestolen. Veel mensen willen wel een praatje maken. Isabelle van de coffeeshop woont hier 13 jaar. Toen ze voor hier voor het eerst kwam in 1968 was ze nog te jong om te blijven. De muren staan vol met allerlei allerlei konningedag spullen. Klanten krijgen en kopje koffie als ze iets achter laten. Dat wordt daarna voor een klein bedragje verkocht. Een klant gaat verrukt weg met een paar papieren paraplus.