woensdag, juni 25, 2008

Even met de bus naar huis


We vliegen vanaf Chicago naar huis. Het vliegveld is druk en enorm groot. Voor amerikanen is het vliegtuig nemen, iets als even met een bus mee gaan. Simpel en niet zo opgefokt. We regelen dat we onze fietsdozen mee kunnen nemen. In een standaard Chicago taxi passen onze fietsdozen niet. Ze rijden in Chicago me die grote Amerikaanse sleeën. De airport shuttle neemt geen grote bagage mee. Dus een minivan gehuurd. Even goedkoop als een taxi. We maken ons enige zorgen over of we die fietsen wel zo mee kunnen nemen. United staat niet bekend als een erg fietsvriendelijke maatschappij. En we nemen op deze manier toch maar mooi 90 kilo bagage mee.

Aangekomen op het stampvolle vliegveld worden we verwezen naar een speciale balie. Daar zijn we in 5 minuten klaar met het inleveren van de bagage. Soms zit het reizen mee!

Leonie roept meteen: “Ze kijken helemaal niet naar het gewicht. Hadden we nu nog maar meer kleren gekocht!”


Voetbal

We willen (moeten we als we heel eerlijk zijn) ook wel naar huis. Voor even zegt Leonie. Als echte Hollanders zaten wij met een biertje en chips bij de TV als Nederland voetbalde. Alleen de eerste wedstrijd hebben we voor de helft moeten missen omdat de domme juffrouw achter de balie ons niet eerder in de hotelkamer wilde laten. Dat we naar een soccer game wilden kijken werd niet begrepen.

Het Amerikaanse commentaar was trouwens heel leuk. De analyses na afloop werden gegeven door een vrouw. Heel goed! Ruud Gullit kwam ook nog even opdraven en gaf haar meteen complimenten. Toen hij geconfronteerd werd met zijn uiterlijk tijdens de gewonnen EK van 20 jaar geleden zei hij:”I just look like a porn star”. De nette mannelijke ancorman van ESPN kreeg er een rood hoofd van en keek geheel van slag opzij naar de regisseur. Dat soort termen zijn niet welkom op de TV in de USA. Zo maak je daar snel een einde aan een interview!

Chicago


Onze reis eindigt. De laatste vier dagen hebben we doorgebracht in een prachtige plezierige en verantwoorde architectonische stad. Wat een hoge gebouwen, ijzeren bruggen met hele mooie doorkijkjes breed, groot, wijds en zo mooi op elkaar afgestemd. Bert heeft inmiddels wel een stijve nek, zeker van het te veel omhoog kijken.

Een boottocht op de rivier gemaakt. Nog nooit zoveel jaartallen en foot high’s gehoord binnen zo’n korte tijd.

Onze hotelkamer kijkt uit op de rivier. In de verte zien we het grote meer. We zitten 23 hoog. Vreemd genoeg is de hotel lobby op de 15 de verdieping. Nog nooit gegeten met zo’n krankzinnig mooi uitzicht over een stad.

Bush


De Lodge is een populaire plek. Voor de meeste bezoekers is de enige wandeling in het park de wandeling tussen de parkeerplaats en de Lodge. In de heel mooie hal hangen foto’s van allerlei mensen die hier gegeten hebben. Een hele hoop belangrijke personen waar we nog nooit van gehoord hebben. Op een na allemaal blank en middelbaar dat wel. Ook de gouverneur van de staat en zowel de oude als de jonge Bush hebben hier gegeten. Gelukkig hangt er ook een foto van de man van Clinton.
Vandaag is er Bizon te eten. De ribeye smaakt echt naar wild. Heel gezond vlees wordt gezegd. Er zijn een paar boerderijen in de buurt waar ze bizons fokken. Na het eten bedenk ik me dat de vader en zoon Bush en Clinton hier misschien niet voor de kip, maar voor de bizon zijn gekomen.

Recycling

We zitten een paar dagen in een cabin in het Giant City State Park. Dat is helemaal in de zuidelijkste punt van de staat Illinois. 50 meter van ons huisje is een flink zwembad. Leonie kan zich heerlijk uitleven. In de buurt is het plaatsje Carbondale. Dat in een van de redenen dat we hier zitten. In deze streek zo groot als driemaal Drenthe zijn 5 fietsenmakers, waarvan 3 binnen 100 meter van elkaar in Carbondale.
Carbondale ligt op de TransAmerica fietsroute. Dit is een veel gefietste route dwars door de VS. We zijn op zoek naar fietsdozen voor het verpakken van onze fietsen die we mee willen nemen naar Nederland. Bij de Bike Surgeon een klein zaakje worden we perfect geholpen. Ze hebben achter nog een paar verpakte fietsen staan. De dozen worden voorzichtig uitgepakt. We krijgen de dozen zo mee. Alles gratis. "Recyling" zegt de fietsenmaker met een grijns.

dinsdag, juni 17, 2008

Eten in de USA


Als je hier in een Family Diner gaat eten, krijg je de Basic American Cooking. Het eten dat Elvis ook zo lekker vond. Veel en vet. In zo’n Diner schommelen de dikbuikige gezinnen je voorbij. De porties zijn enorm. We blijven ons erover verbazen.

Als je de portie niet op kan, neem je de rest mee in een doosje. In een Steakhouse zat een donkere dikke dame een tafel verder een 16 ounce stuk vlees, patat en alle bijgerechten op te eten. Toch vroeg ze om een doosje. Daar ging de saus in die over was.

Een paar dagen geleden aten we in een Grieks restaurant. Er was een buffet voor $ 6.99. Opscheppen maar tot je omvalt. Wat er Grieks aan de honderd uitgestalde gerechten was, begrepen we niet.

Leonie zegt dat ze zich hier vol gooien. Het is eten om te eten. Veel smaak is er niet aan. En als ze gegeten hebben rekenen ze af en staan op.

Toch zijn er af en toe andere ervaringen. In Frederickburg aten we bij een Italiaans restaurant. Nog nooit zo’n goeie pasta gegeten! In Californie een paar keer heel erg goed. En natuurlijk in New Orleans is het eten geweldig.

Uit eten met vaderdag

Om te kijken of we een cabin in het bos kunnen krijgen, gaan we naar een Lodge in een State Park. De Lodge ligt zeker 20 kilometer van het dichtstbijzijnde dorp. Toch staat het hele parkeerterrein vol met auto’s. Het is vaderdag en alle gezinnen zijn uit eten. Er staat slechts een gerecht op het menu deze middag. Gefrituurde kip met bijgerechten. Zoveel je maar wilt. Honderden mensen komen er eten. Na enig hoofdrekenen kom ik erop dat hier vanmiddag pakweg 1000 kippen worden verorberd.

We zijn de enige buitenlanders. Dat gebeurt vaker in het centrale binnenland van de VS. Toch is het bos prachtig. Dit soorten streken is de ruggegraat van de Amerikaanse samenleving. Hier woont de blanke middenklasse. In het dagblad van de streek wordt in een editorial president Bush een van de beste presidenten van de VS genoemd. Hij is er toch maar eigenhandig in geslaagd om een aanslag te voorkomen sinds nine eleven.

Graceland

Op bezoek geweest in Graceland. Graceland is het huis waar Elvis Presley van zijn 22ste tot zijn dood 20 jaar later heeft gewoond. Een grote attractie. Ons viel vooral op hoe goed die Amerikanen zoiets kunnen organiseren. Handige audiorondleidingen, goeie bewegwijzering, drie soorten kaartjes. In het uurtje dat we moesten wachten om het huis te mogen bezichtigen konden we een aantal andere zaken bezoeken. Mooi zijn de vliegtuigen van Elvis. De grootste “Liza Mary” is met goud en glitter afgewerkt en niet helemaal de smaak van Leonie zo te horen.

Het mooiste zijn de pakken van the King. Er staan er tientallen uitgestald. Nooit geweten dat hij zoveel had. Ook mooi zijn de auto’s en rare elektrische karretjes. De fameuze roze cadelac staat er.

Het huis is groot en heel comfortabel. De inrichting van sommige kamers lijkt op de inrichting van het huis van Frans Bauer.

Naast het huis ligt het graf van Elvis. Hij ligt tussen zijn moeder en grootmoeder in.

We moesten er niet van huilen, maar we vonden het wel een onvergetelijke ervaring.

zaterdag, juni 14, 2008

Taal

Vandaag op het postkantoor:

“Howda your mompel mompel”

“Yes we are tourist here”

“I o so. Inter ing. Aam the pastor”

“The pastor, nice to meet you” En we schudden elkaar de hand.

“We have a mompel nee the lake, rodeo and mompel, mompel”

“A pitty, we are just for a day here”

Opeens voel ik me weer meer in het buitenland de laatste week. Dat komt omdat ik de mensen niet versta. Leonie heeft er minder last van.

De mensen praten hier zoals pindaboer good old Jimmy Carter praat. De lippen bewegen niet, en er komt een vlak en zacht gemompel uit.

Gewoon je eten bestellen is al heel erg lastig. Een biertje, dan kan je kiezen uit 12 soorten waarvan ik meestal wel Heineken en Amstel versta, maar de rest niet. Je moet uit 6 soorten saus over je sla kiezen. Ik kies dan maar de enige die ik dacht te verstaan. Bij je vlees moet je kiezen tussen 4 soorten aardappelbereidingen. Helemaal lastig wordt het als ze op hun beurt mijn Engels niet blijken te verstaan. Ik voel me dan net alsof ik een biefstuk in Tjechie aan het bestellen ben.


Het is nauwelijks te geloven, maar er heerst hier een Oliecrisis. Een paar weken geleden zijn de benzineprijzen voor het eerst boven de 4 dollar per gallon gekomen. Nu zijn is de gemiddelde prijs in de USA ook de 4 dollar gepasseerd. In een gallon zit 4.5 liter. Per liter betalen ze hier nu pakweg een 60 eurocent. Dat is een derde van wat we in Europa betalen.

Elke dag stijgt de benzineprijs met een cent per dag. Weken achter elkaar werd er elke dag aandacht aan de oliecrisis besteed. Vandaag nog een hele pagina in de USA Today. Allerlei oplossingen worden genoemd. Om er een paar te noemen:

  • De 10 urige werkdag, zodat je je werk kan doen in 4 dagen (“dat we daar niet eerder aan gedacht hebben”, roept de commentator van CNN).
  • Zuinig rijden, de wereldkampioen zuinig rijden wordt geïnterviewd. Die rijdt in principe in zijn 4 en remt nooit.
  • Een mevrouw vertelt dat ze op de fiets naar haar werk gaat en zo 40 dollar per week uitspaart. Wat voor slurpend monster ze thuis moet hebben staan wordt er niet bijvertelt.

De oliecrisis zien ze vooral als een financiele crisis. Over het milieu wordt niet gesproken. Dat is eerder een bijzaak. En natuurlijk wordt er niet gesproken over de totale afhankelijkheid van de auto. Buiten een paar grote steden, ben je zonder auto een paria. De hele infrastructuur is gebaseerd op het gebruik van de auto. Als de benzineprijzen stijgen naar Europees niveau dan zal dit vooral voor de armen dramatisch zijn.

Een paar dagen in een State Park


We zitten in een kamer in een Lodge in een State Park midden in de state Mississippi. Buitenlanders kennen ze eigenlijk niet. Het is hier 1200 km rijden naar de dichtsbijzijnde grens. In het State park is een meer daarom omheen loopt eens stukje van het water af een heel mooie asfaltweg. De kampeerplaatsen liggen midden in het bos, vaak met een prachtig uitzicht op het water. Ze bestaan uit een geasfalteerd oprijlaantje met een grote betonnen plaat. Op die plaat zet je de RV of grote caravan. Naast de plaat staat een houten tafel en een bbqplek. De plaatsen zijn voorzien van water, elektra en riolering. Op de camping is ook een stuk waar je wild kan kamperen. Dat zijn betonnen platen met alleen een waterkraan. Er kampeert niemand wild.

Er is een strandje waar je lekker kan zwemmen. Nog nooit hebben we in open water gezwommen dat zo warm is. Iedereen verplaatst zich op de camping met de auto. Gezinnen gaan van hun kampeerplek naar het strandje met de auto. Als ze willen vissen dan gaan ze naar de vissteiger met de auto. Wij zijn de enigen ouder dan 15 jaar die fietsen. Al met al kan je in 6 km rond het meertje fietsen.

Dikke auto


Door omstandigheden (zullen we maar zeggen) rijden wij in een SUV waar als we de fietsen en bagage eruit zouden halen, 8 zitplaatsen inzitten. Het ding is een groot genoegen, met allerlei luxe snufjes, zoals airco bij alle zitplaatsen, een kompas in de achteruitkijkspiegel en satelietradio met meer dan 200 zenders zonder reclame.

Leonie zou een asociale Zuidtrut worden gevonden als ze met dit gevaarte in Nederland zou rijden. In sommige steden zou ze misschien niet eens mogen parkeren. Hier is dat geheel anders. Als wij onze SUV bij de locale kruidenier parkeren zijn de meeste auto’s om ons heen nog een stuk groter. Op de camping heeft bijna iedereen een grotere auto.

Op de foto is te zien dat we nu naar het Noordwesten rijden.

zaterdag, juni 07, 2008

Court of Two Sisters



New Orleans. Stad van muziek. Het bevalt ons hier wel. Gisteren doorgebracht in the French Quarter. Hier is weinig te merken van dat orkaan Katrina een paar jaar geleden over de stad raasde.

In Bourbonstreet is overal life muziek in de cafe’s. Voor het grootste deel wordt er Rockmuziek gespeeld. Omdat de ramen en deuren openstaan hoor je op straat soms vier bands tegelijk spelen. Een groepje breakdancers met gouden tanden entertaint op straat. “if you do not give us the money, we will break into your home and take it and your doggie too”.

Gegeten in the Court of Two Sisters. Een befaamd Cajun restaurant. Een heel mooie binnenplaats midden in de stad. Thuis hebben we het kookboek van dit restaurant liggen. Geleend van Eric Jan en Eva uit Utrecht die hier uiteraard ook gegeten hebben.

Op de foto staat onze ober Paul (een italiaan uit New York) die Bananas Foster bereidt.

vrijdag, juni 06, 2008

Swamp


Een paar dagen in een oude maar hele grote cabin doorgebracht. In een Statepark in Louisiana, midden tussen de swamps. Rare bomen, veel schildpadden en allerlei soorten vogels. Gewaarschuwd wordt om de alligators niet te voeren!

Nou dat doen we ook niet. Hooguit geven we de vele eekhoorns wat brood. Er wordt wat overbodig gewaarschuwd dat je niet in het water mag zwemmen.

Prachtig mooi en heel rustig. Van de 12 cabins zijn er maar 2 bezet. En wat is het toch weer goed georganiseerd zo´n park. Prachtige kampeerplekken. De tentkampeerders kunnen beschikken over toiletten met airco. Vanmiddag hebben we een mountainbike tocht gemaakt. Was lekker zweten, en ging wonderlijk goed op onze fietsen. Ik moest flink in de remmen toen er vlak voor me een enorme slang overstak. Die heb je hier ook in het moeras.

Twee dagen heerlijk kunnen koken in een eigen keuken. Hierna gaan we naar Cajun country. Lekker!

maandag, juni 02, 2008

Dagje strand


Nu zijn we in Galveston een eiland (met brug) in de Mexicaanse golf. Galveston is een van de oudste stadjes in Texas. In 1900 geheel weggevaagd door een orkaan. 6000 doden. De huizen hier voor de kust staan op palen, zodat bij hoog tij het water er onder door kan lopen.

Zondag zijn we op de fiets naar het strand geweest. Afgezien van een paar kinderen fietst hier niemand. Er zijn maar een paar plaatsen op het eiland waar je niet met auto het strand op kan. We zijn sinds Zandvoort niet meer op zo’n druk strand geweest. Heel gezellig, veel te zien. Echt strandplezier van gezinnen. Veel mensen van Mexicaanse afkomst. Het water is lekker warm. Na afloop douchen we in een heel groot gebouw, vol met douches. God, wat zijn ze preuts hier. Ze gaan met zwembroek en al onder de douche. Drogen zich af en trekken dan het grootste T-shirt aan dat ze thuis konden vinden. Vervolgens gaan ze in een hoekje hun broek aantrekken.

Na het strand heerlijk gegeten op een terras aan de haven: Gumbo (nog zonder krokodil) en blackend snapper met krab. We komen in de buurt van New Orleans en dat is aan het eten te merken.

Een huisconcert in Austin


Vanaf Kerrville zijn we met Eric Taylor voor een huisconcert naar Austin gereden. Austin is de hoofdstad van de Americana muziek. Huisconcert? Het was eerder een villaconcert. Voor de deur is een ronde oprijlaan. Het huis is enorm groot, de huiskamer heeft een schoorsteen ter grootte van eentje uit een kasteel. Prachtig en tot in de puntjes ingericht. De studeerkamer hangt vol met opgezette beesten, waaronder een panter. De tuin is 3 hectare groot, met een zwembad van natuursteen, groenten, kruidentuin en de grootste vijgenboom die we ooit hebben gezien. Bill de gastheer is een dermatoloog en nog vreselijk aardig ook. Hij heeft Eric 25 jaar geleden horen spelen met Townes van Zandt en is een liefhebber sinds die tijd. Vanavond spelen JT van Zandt, de zoon van Townes, Eric Taylor en Shawn Colvin. Bill kent JT van het vliegvissen. Shawn komt wat later want haar dochter is jarig.

De catering (allemaal Cornelis Schuyt hapjes) wordt verzorgd door een ingehuurde kok en assistenten, buiten schenkt een barkeeper de drank in. De overige gasten zijn van die zelfbewuste, makkelijk pratende mensen. Een paar maken ons wel duidelijk dat dit huis ook voor hun begrippen uitzonderlijk is. Drie verschillende gasten willen wel met me op de fiets langs de koffieshops in Amsterdam.

Het concert is buiten. Prachtig! Heel mooie combinatie. Als JT een nummer van zijn vader speelt, pinkt Eric een traantje weg. Shawn ziet er moe en stressy uit, maar daar is bij het concert niets van te merken. Eric vertelt ook dit keer weer voordat hij een nummer zingt een verhaal. Het concert eindigt met “Prison Movie”. Op Leonies verzoek zingt Susan mee. Shawn zingt ook mee. Huisconcerten zijn meestal heel intiem. Dit huisconcert was intiem en groots tegelijk! Als we na afloop Bill bedanken, zegt hij: “it was a honour to have you here”.

Op pad met Eric Taylor


Inderdaad Eric en Susan wonen in the middle of nowhere. Hun huis is niet van de weg af te zien. Hartelijke ontvangst. Het is een oud huis. Ernaast staan drie oude en een iets nieuwere auto. Met dit weer zitten ze vooral binnen in de kamer achter. Met de airco op voluit. Grappige verhalen en lekker eten. We slapen in de kamer met de boeken, the library. ’s Ochtends was Susan al vroeg naar haar werk, wij vertrekken met Eric in de auto naar Kerrville.

Onderweg pest Eric Leonie met haar liefde voor de muziek van Jimmy Lafave. “Jimmy is a housecat, he makes every year the same record”. Op het festival worden als VIP’s behandeld en kunnen de auto tot bij het podium rijden. Het optreden is aardig, maar de andere 3 heren die ook optreden kunnen ons niet zo boeien. Na afloop met Eric in de bar van zijn hotel gezeten. Heel veel lol en hilarische verhalen.

De volgende dag met Eric naar Austin naar het huisconcert. Eric heeft veel zin in het concert in Austin. Onderweg nog een mooi incident. Wij willen een hapje eten in Fredericksburg, als het kan op een terras. Dat terras is er ook, maar er blijken een dame en heer met gitaar te zingen. Eric kan daar helemaal niet tegen. Dergelijke amateurs is hem een gruwel. “I can not shut it off man”. Om de vrede te bewaren gaan we gauw ergens anders zitten.

dinsdag, mei 27, 2008


Let me watch my children grow to see what they become
Oh Lord don’t let that cold wind blow till I’m too old to die young

Zondag trad Kevin Welsh op. Hij stond op ons lijstje van “artiesten die we nog eens wilden zien”. Welsh werd begeleid door zijn zoon Dustin. Kevin Welsh heeft ooit een nummer geschreven samen met Hadley en Dooley over de angst om je kinderen niet te zien opgroeien. Hij schreef dit toen hij net vader geworden was. Hij zong nu dit nummer samen met zijn zoon en een dochter. Ontroerend! Heel mooie interactie tussen vader en zoon. Dustin die komt er ook wel.

Anthony da Costa


Een van de artiesten die zondag optrad was Anthony da Costa. We hadden hem vorige jaar op het Falcon Ridge Folk Festival een paar nummer horen zingen. Hij heeft net weer 2 CD´s uitgebracht, kennelijk zijn vijfde en zesde. Grappig is ie, maar soms ook heel boos en gedreven. Zijn nummer over Pluto is hilarisch. Hij zong alleen nummers die hij zelf geschreven heeft. Hij werd begeleid door een lief glimlachende Abbie Gardner. Hij kan heel goed Bob Dylan nadoen. Live lijkt zijn stem soms op Damien Rice.

Gek genoeg is hij nog maar 17. Tjonge wat een talent. Hij zat ook ergens op de camping. Leonie vertelt dat haar buren vinden dat hij sprekend op Harry Potter lijkt. ´s Ochtends zag hij er behoorlijk verfomfaaid uit. Hij was heel vriendelijk en nogal verlegen. Helaas gaf hij wel een slap handje aan zijn fan uit Europe. Maar dat kan komen doordat hij een beetje teveel geknuffeld was die nacht.

Het Kerrville Folk Festival


We zijn 2 dagen naar het Kerrville Folk Festival geweest. 2 nachten gekampeerd. De eerste dag viel wat tegen. Kon komen doordat we wat onwennig waren om weer zo tussen de mensen te zitten. Het was ook waanzinnig heet en na een verblijf in ruime motelkamers viel vooral het gebruik van de WC’s ons erg zwaar. Ik had de indruk dat ze door de organisatie in Woodstock voor een prikkie op de kop waren getikt en vervolgens al 37 jaar in gebruik waren.

Het slot optreden zaterdag van Jimmy Lafave maakte heel veel goed. Hij opende heel sterk en zong heel emotioneel. Hij zong heel ontspannen een thuiswedstrijd en praatte zowaar losjes uit de pols. Natuurlijk eindigde het met een half uurtje samenzang. Heerlijk. (Anthony zegt: “If you go to a Folkconcert, accept you are a sissy, so sing along)”

De tweede dag beviel ons veel beter. Eerst in de rivier gezwommen (en het bos maar als Restroom benut). Daarna naar de optredens van nieuwe artiesten. Er zat een mager mevrouwtje tussen, een lelijk meisje en ook een hele dik ventje in een soort onderbroek.

De optredens ’s avonds waren geweldig. Mooie opbouw. We hadden ook veel meer aanspraak en gezelligheid. Eliza Gilkyson zong op een nummer na alleen maar nieuwe nummers. Mooi!
Sara Hickman was grappig.
“All our DNA gets mixed here” . En het was voor het eerst dat we meemaakten dat Tom Russell echt zijn best deed. Bij de prijsuitreiking voor de beste aankomende artiesten bleken zowel het magere mevrouwtje, als het lelijke meisje en de dikkerd in de prijzen te zijn gevallen. Weer een wijze les: laat je bij talent niet door het uiterlijk afleiden.

Gezellig was het ook tussen de ander kampeerders. Overal zitten mensen in groepjes samen muziek te maken. Knus en het is bijzondere van Kerrville. Veel artiesten die optreden blijven ook nog een paar dagen op de camping. Wij zijn maar een paar dagen geweest, maar Kerrville duurt maar liefst 16 dagen. We komen er donderdag nog even terug.

zaterdag, mei 24, 2008

Een overwinning op onszelf


Nou vind ik als het licht op de WC uitvalt dat al behoorlijk eng. Toch zijn we grotten in geweest die 300 meter onder de grond liggen. De Carlsberg Caverns Eerst een paar honderd meter met de lift naar beneden en dan nog een stuk afdalen verder de grot in. Verbijsterd dat zoveel mensen dit zo maar doen. Dom genoeg hadden we ook nog een uitvoerige rondleiding geboekt. Die duurde bijna 2 uur. En halverwege deed de gids tien minuten het licht uit! Om een verhaal te vertellen over de ontdekker van de grot die zijn lamp uit ging. Gelukkig zat Leonie naast me en hield mijn zweethand vast. Was echt flooding of implosive therapy. We zijn nu nooit meer bang in het donker. Heel mooi die grot. Achteraf zeg je dan heel stoer tegen elkaar dat het zeker de moeite waard was.

Wit zand


Wezen picknicken in het White Sands National Park. Een park met duinen van geheel wit zand. Achter elk duin verwacht je de zee te liggen. Dat kan niet want die ligt 2000 kilometer verderop. Midden in het park is een plek waar je kan picknicken. Picknicken doe je aan een tafel onder een futuristisch dak. Lekker koel is het eronder. Je kan er ook barbequen en de kinderen kunnen met een sleetje van de duinen roetsen. Alles om je heen is spierwit. Het maakt een onwerkelijke indruk.

donderdag, mei 22, 2008

Deep in the South of Texas


Cowboy land hier in het zuiden van Texas. We zitten vlak bij het Big Bend park aan de grens met Mexico. Kalm en rustig zijn de mensen. En leeg is het land. Allemaal heel ontspannen en gemakkelijk. Vandaag een tochtje gemaakt hierin de buurt en 60 km niemand tegengekomen. Wel heel erg blank. Weinig donkere tinten. We hebben een paar dagen een loft, een kamer met een tuintje achter een hotel in Alpine.
Vanavond gegeten in het restaurant van het hotel. Het is hier heel gewoon om je hoed op te houden onder het eten. Het is een Duits restaurant (!) met een eigen brouwerij. Vanavond een steak gegeten met Duitse zuurkool en gebakken aardappels. De muziek werd verzorgd door een ouder echtpaar en een nog oudere supporter. Ze speelden de echte ouderwetse country muziek. Heel aandoenlijk.
Zo’n stadje bestaat uit een paar bijna lege straten, een oude bioscoop en een paar winkels. Raar genoeg zijn er 2 hele goeie boekhandels naast elkaar. Nog even een eerste druk van John le Carré op de kop getikt voor 6 dollar. Wat zullen die koffers zwaar worden als we naar huis gaan!
Er zijn prachtige muurschilderingen te zien, zowel in het hotel als buiten op straat. Ze eren ook hun helden die hier in de streek geboren zijn. De foto is een detail van een muurschildering om de hoek. Met daarop Dan Blocker, beter bekend als Hoss (de dikke) uit Bonanza.

zaterdag, mei 17, 2008

Blokhut en andere bewoning


We lassen even een rustdag in op een camping in Apache Junction. AJ is een voorstad van Phoenix. Hier is het een paradijs voor campers. Hier heten ze Recreational Vehicles (RV). Om ons heen zijn tientalle Trailerparken (voor stacaravans) en RV parken. Ook zien we wel meer dan duizend RV’s te koop. Hier blijven de mensen in hun RV’s in de winter wonen. Als het weer beter wordt, trekken ze erop uit. Ze hangen dan hun auto achter de 10 meter lange, naar 2 kanten uitschuifbare RV en trekken erop uit. Wij zitten tussen al die RV’s in een geheel houten blokhut. Een soort stevig gebouwde trekkershut. Geheel van hout, zelfs de scharnieren van de deur zijn van hout. Het is voorjaar en de cactussen en struiken bloeien.
Hierheen kwamen we door grote reservaten van Apache indianen. En daar zien we de keerzijde van de Amerikaanse samenleving. In de prachtige natuurgebieden kom je dan plekken waar indianen wonen tegen. Lelijke stukke woonwagens, met een hoop rommel erom heen. Een trieste aanblik. Ook veel kruisjes langs de weg om aan te geven dat er iemand zich heeft doodgereden. Alcohol is in dit soort reservaten een groot probleem.

Petrified Forest/ Painted Desert


Ons vierde nationale park in dik een week. Weer zeer mooi en onwerelds landschap. De heuvels zijn rood en blauw gekleurd. Weer zien we Greet overal rondlopen en fotograferen. Er liggen versteende stukken boom. Die zijn loodzwaar en niet te tillen als we dat proberen. De lucht in het park is zo helder dat je bovenop de bergen wel 100 kilometer ver kan kijken.
Ooit hebben in dit rare landschap toen er nog water door de rivieren liep mensen gewoond. Ze hebben heel leuke grafiti achtergelaten.
’s Avonds zijn we doodop. We zijn op een stuk op 25 plaatsen met de auto gestopt, om vervolgens een stuk(je) bergop of af te lopen naar een mooi uitzicht.

Krater


Als ze zo door een land rijdt kom je van alles tegen. Ook zaken waar we van te voren niets van wisten. Vandaag was dat Meteor Crater. 50000 jaar geleden is hier een meteoriet van 50 meter in doorsnede ingeslagen. De krater is merkwaardig goed bewaard gebleven. Een gat in de aarde van 1.3 kilometer. Een ronde lege badkuip. De diepte en grootte is heel moeilijk te schatten als je erin kijkt. Ir Barringer werd in 1903 eigenaar van de krater en heeft vervolgens 26 jaar gaten geboord op zoek naar de meteoriet. Beetje zielig want die meteoriet was veel kleiner dan hij dacht en bij de inslag ook nog voor een behoorlijk deel verbrand. Niet zo zielig voor zijn kleinkinderen en achter kleinkinderen. Als je nu een kijkje in krater wil nemen, dan moet je 15 dollar betalen aan de Meteor Crater Enterprises, INC. Kassa voor de familie Barringer. Geheel objectief is deze priveonderneming niet. In het museum wordt Ir Barringer niet als een zonderlinge zielepiet beschreven die jaren lang een niet bestaande droom heeft nagejaagd. Nee, hij wordt beschreven als een pionier in de Meteorietkunde.

Grand Canyon in de sneeuw


In Death Valley was het meer dan 40 graden. En dat in het voorjaar. Een dag later op weg naar de Grand Canyon was het geen korte broeken weer meer. Er bleek zeker 10 centimeter sneeuw te zijn gevallen. Opeens was het nog maar enkele graden boven nul en reden we door een landschap wat verdacht veel op Oostenrijk leek.
Mooi was het wel de Grand Canyon en kennelijk niet eens zo druk, we konden langs alle uitzichtpunten met de auto. Mooi uitzicht maar helaas hing de bewolking nogal laag. Haarscherpe foto’s van de diepte hebben we dan ook niet kunnen maken.
In het Noorden is het een stuk slechter weer en ook behoorlijk koud. Vandaar dat we besluiten om wat meer naar het Zuiden te gaan.

dinsdag, mei 13, 2008

Death Valley


Een belevenis Death Valley. Zelfs de meest verwende reiziger staat hier met open mond van verbazing naar het landschap te kijken. Vreemdsoortige bergen, niet te beschrijven kleuren, kunst maar dan niet door de mens gemaakt.
We hadden het gevoel dat we in een foto van Greet (de moeder van Leonie) verzeild waren geraakt. Greet heeft heel mooie foto's van Death Valley gemaakt. Haar latere abstracte foto's lijken daarvan een voortzetting te zijn.
Death Valley is de laagste plek van Amerika, 80 meter onder nap, de warmste plek en ook nog de droogste. We sliepen een paar dagen in de Furnace Ranch midden in het park. Daar konden we vreemd genoeg in een 25 meter bad zwemmen. Het water kwam uit een warme bron, temperatuur 28 graden wat volgens Leonie erg verfrissend is. 's Middags was het heeeet buiten, met een droge hete wind. En dat voor mei. In de zomer liggen de temperaturen nog eens 10 graden hoger.
Bizarre plek.

zaterdag, mei 10, 2008

De parken


Gisteren een fietstocht gemaakt in het Yosemite National Park. Wat een spektakel is de natuur hier! We waren er op het goede moment. Heel mooi weer, door de week en nog in het voorjaar. Hier en daar lag wat sneeuw. Het was druk maar kennelijk is dat niets vergeleken bij de zomermaanden en in de weekenden. Prachtige rotsen, watervallen en rivieren. De watervallen komen van zo hoog naar beneden vallen dat er onder in een mist staat. Onder een boom van een paar duizend jaar oud door gelopen.

De enige hotelkamer in het park die we nog konden krijgen was in het Wawona hotel, een statig houten hotel uit de 19e eeuw. We hadden een kamer bovenin een houten chalet. Geen telefoon, of TV op de kamer. Voor de WC en douche moesten we een trap af en naar buiten.

Helaas geen enkele beer gezien. Wel veel andere beesten en natuurlijk de overweldigende natuur.

Nu zijn we op weg naar Death Valley. Het schijnt daar al heet te zijn. Onderweg verblijven we in een motel in Rigderest. Een plaats midden in een heel saaie woestijn. Je zou je ergste vijanden hier nog niet met pensioen sturen.

Eric Taylor in Felton Californie


We rijden nu rond in een enorme SUV. Beetje mazzel zullen we maar zeggen. We wilden onze net aangeschafte fietsen achterop de auto meenemen. Toen we bij de verhuurder de auto afhaalden bleek dat ze alleen nog een auto met een spoiler achterop hadden. En laat daar nou net een steun voor de fietsen moeilijk op te monteren zijn. Na wat heen en weer gepraat met de baas van het verhuurbedrijf kregen we na een kleine bijbetaling een full size SUV mee. De fietsen zet je daar gewoon achterin. Er in slapen zou ook kunnen. Vijf lifters meenemen ook.

Met de auto eerst een stuk naar het zuiden langs de kust gereden. Toevallig bleek Eric Taylor in Felton op te treden. En dat lag zo ongeveer op onze route.

Leuk om Eric te zien. We zoenen nu bij de ontmoeting. Eric was heel tevreden want hij had net een mooi uitverkocht optreden gehad in een plaats verderop. In Felton trad hij op dinsdag na een voorprogramma op voor pakweg 25 man. In een Mexicaans eethuis, de Don Quichote’s. Hij was heel praatgraag en maakte veel cynische opmerkingen over de politiek. Na afloop nog een felle discussie op straat over Clinton. We zien hem over 3 weken weer in Texas.

Terug naar San Francisco


Gisteren was onze laatste fietsdag. Een stukje gefietst, daarna een boottocht over de Bay naar San Francisco. Vervolgens door de stad naar het hotel. Onderweg nog een stukje op de vluchtstrook van een 8 baans snelweg gereden. Tjonge was is Amerika toch een autoland. Soms bleek het de laatste week nauwelijks mogelijk om op de fiets van de ene naar de andere plaats te komen. We hebben enorme stukken omgereden en toch nog kilometers op de snelweg moeten nemen. Ze fietsen hier wel, maar gaan eerst met de auto ergens heen om dan vervolgens te gaan fietsen.

Californie is enorm rijk. Het is de achtste economie van de wereld. De Bay Array is de streek met het hoogste gemiddeld inkomen van heel Californie. Nog nooit zoveel sportauto’s en antieke auto’s zien rijden op de zondag. In San Rafael zagen we onderweg in de industriewijk honderden kleine Mexicaanse mannetjes langs de weg staan wachten op werk. Op zondag zagen we tientallen Mexicanen in de wijngaarden werken. In wijngaarden waarvan de wijnen evenveel kosten als een grand cru uit de Bordeaux (en beter smaken trouwens).

Er wordt hier door een grote middenklasse heel goed verdiend. Maar er is ook een grote groep die niks of helemaal niets verdiend. Illegalen mogen geen gebruik maken van de gezondheidszorg voorzieningen. Er zijn misschien wel een half miljoen daklozen in Californie. Overal in de stad zie je daklozen rondscharrelen,en op staat liggen. Elk hotel, restaurant heeft hier zijn eigen zwervers voor de deur zitten.

Vlak bij het Jack London museum ontmoeten we een ouder echtpaar. Hij met een rollator en zij met een stok. Zij bleek ook een fan van London te zijn. Toen we vertelden dat we uit Nederland kwamen was zijn eerste opmerking: “you have a very good health system”. Over de zwervers op straat zei zij: “it is a disgrace”. Helaas zijn er te weinig Amerikanen die dat ook vinden.

vrijdag, mei 02, 2008

Jack London

I would rather be ashes than dust!
I would rather that my spark should burn out in a brilliant blaze than it should be stifled by dry-rot.
I would rather be a superb meteor, every atom of me in magnificent glow, than a sleepy and permanent planet.
The function of man is to live, not to exist.
I shall not waste my days trying to prolong them.
I shall use my time.

We zitten in Glen Ellen in de Sonoma Valley in de Jack London Lodge. Een stil motel met enorme kamers en een lekker bubbelbad. Boven op een berg is het Jack London State Park. In het park is een museum in het huis dat de vrouw van Jack London heeft gebouwd. Het graf van Jack London en zijn vrouw Germain is een eenvoudige met mos begroeide steen in het bos. De steen is afkomstig van de ruïne van het fameuze Wolf house dat London al laten bouwen en dat een paar dagen voor de opening op geheimzinnige wijze is afgebrand. De ruïne is groots, spookachtig en ligt prachtig in het bos.

Jack London is de schrijver van avonturen verhalen (Call of the Wild, White Fang) en van sociaal bewogen boeken (The people of the Abyss) en natuurlijk van spannende reisverhalen (The cruise of the Snark, the Road). Hij schreef niet alleen over avonturen, hij was zelf heel vaak op reis. Een voorbeeld van een mooi verhaal is: to build a fire. Huiveringwekkend.

London is slechts 40 jaar oud geworden. Toch heeft hij een enorm oeuvre nagelaten. Ik ben bijna 50 jaar geleden begonnen met het lezen van de boeken van London. Zo’n dertig jaar geleden heb ik een paar biografieën over London gelezen. Die eindigden allemaal met de tragische zelfmoord van Jack London. Ik kan me nog herinneren dat ik daar behoorlijk boos over was. Zo’n vitalist en zoveel schrijven en dan zo jong een eind aan je leven maken.

Pas sinds een paar jaar begrijp ik dat hij helemaal geen zelfmoord heeft gepleegd, maar is dood gegaan aan een nierfalen. Dat staat ook gewoon op zijn overlijdensakte. Kennelijk hebben de biografen (waaronder Irving Stone) de afloop van een paar verhalen van London voor werkelijkheid aangezien.

woensdag, april 30, 2008

De Bridge over naar het Noorden


We fietsen de laatste 3 dagen naar het Noorden. Eerst de prachtige Golden Gate Bridge over. We zijn daar niet de enigen op de zondag. Tjonge wat een mensen fietsen en wandelen over de brug!
Naar het Noorden fietsen is in het westen van de VS eigenlijk heel onverstandig, want de wind is bijna altijd uit het Noordwesten. Daar hadden we vandaag behoorlijk last van toen we langs Tomales Bay fietsten. Harde wind tegen en heuvel op en af. Volgens Leonie moesten we tegen een tornado optornen.
Maar ach was is het soms mooi. Tot 2 keer toe herten zien lopen. De hele dag cirkelen er gieren
boven ons hoofd. Soms naderen ze tot op enkele meters. Of dat een slecht teken is voor ons dat weten we nog niet. Mooi hier. Heel veel natuur. En natuur is hier wel wat meer dan: "Een heuvel met wat villaatjes ertegen". De natuur is hier te zo te zien vaak de baas. Hier heb je nog plekken waar niet alleen je telefoon het niet doet, maar waar ook gewone radio en tv nauwelijks te ontvangen zijn.
Een van de leuke dingen van zo rondreizen is dat je niet weet waar je zal terechtkomen 's avonds. De eerste dag vroegen we in een ecologisch eethuis of ze een leuk hotel wisten in de buurt. En zo kwamen we na een tocht over een bergje in een B&B terecht waar we de laatste kamer konden krijgen met korting. Nou kamer, 3 kamers eigenlijk waarvan eentje een zitkamer met breedbeeld TV en 90 kanalen. Heerlijk gegeten in het restaurant. Tortillasoep en gefrituurde artisjokkenharten met een flesje wijn uit de streek.
Nu zitten we in een Motel 8. Een heel goedkope keten, maar wel met ligbad en wifi.
We gaan nu verder richting Winecountry.

zaterdag, april 26, 2008

Fietsen


2 fietsen gekocht. Er uren mee bezig geweest. Enorm heen en weer gelopen tussen verschillende fietsenmakers. Uiteindelijk 2 prima fietsen op de kop getikt. Een Gary Fisher en een Trek. En dat voor een prijs waar je in Amsterdam geen wrak kan kopen. Wel met de goedkoopste onderdelen.

SF is wel erg heuvelig. En soms zijn met de fiets die hoogtes niet te vermijden. Ons hotel staat in (zeg maar op) Nob Hill. De conditie van ons is wel aangetast de laatste weken, dat was te merken. In dit hotel met honderden kamers is geen plekje om de fietsen te stallen. Ze mochten wel zo mee naar boven in de lift en staan nu op de hotelkamer. Handig.

Het plan is zondag naar het Noorden richting Wine Country te fietsen. Kijken hoe het gaat en hoe de conditie is. Over een paar weken kunnen we onze we huurauto ophalen. Het idee is de fietsen dan achterop mee te nemen.

Onder het eten (gnossi en verse tortelini) zagen we honderden fietsers voorbijkomen. De maandelijkse tocht op vrijdag hier in SF. Echt fanatieke fietsers is. Zie bijvoorbeeld de SFBC. Een meisje had een T-shirt aan met voorop “go cycling” en achterop: “Cars are for gay!”. Een mooi dubbele boodschap hier in SF.

San Francisco


Leuke stad, aardige mensen. Overal gezellige gesprekken. We doen hier wat duizenden andere toeristen ook doen. Cable tram, Ferry Building en Fishermans Wharf. In de Ferry Building liepen we rond als een kinderen in een snoepwinkel. Sur la table een kookspullenwinkel waar Duikelman een ouderwetse winkel bij lijkt. Winkels gespecialiseerd in uiteenlopende producten, olijfolie of paddestoelen. Allemaal heel lekker en zeer gezond geteeld. Californie heeft een voedselcultuur waar ik me wel thuis voel. Allerlei kookwijzen worden met elkaar gemengd. Een verademing na de fish en chips, en rijst met een prutje op Samoa. Wel moet ik aan de porties wennen. De hoeveelheden zijn enorm. Neem ik hier een voorgerecht dan blijk ik daarna al meer dan genoeg gegeten te hebben. Neem je alleen een hoofdgerecht dan krijg je er soep en sla bij. Zo zullen de kilo’s die er op de eilanden van af zijn gegaan er snel weer bijkomen.

I smell fish


We zijn nu een paar dagen in SF. We zitten in een kamer 21 hoog en zien in de verte de Bay. Enorme televisie en wifi de hele dag. De reis over de oceaan was “a little bumpy”. Ze bedoelen dan in zo’n vliegtuig dat je uren zit te schudden en te trillen. Weinig geslapen alletwee. Aangekomen in San Francisco bleken onze koffers nog een souvenir uit Samoa te hebben gekregen. De hele reis had een groot pakket vis bovenop onze tas en koffer gelegen. Gevolg is dat een tas doordrenkt is en niet om aan te pakken is. Een nieuwe tas gekregen van een douane mevrouw. In het hotel bleek een koffer ook lekkage te hebben. Alsnog een schade ingediend. Een halve koffer kleren naar de laundry gebracht. Het ruikt nu weer heerlijk fris.

dinsdag, april 22, 2008

Aggie Grey's



Onze laatste dagen op Samoa brengen we door in het Aggie Grey hotel in Apia. Een groot hotel met ouderwetse grandeur en geschiedenis. Het bekendste hotel van de stille Oceaan. Aggie Grey is begonnen als hamburger restaurant voor Amerikaanse militairen aan het eind van de tweede wereld oorlog. We hebben mazzel en krijgen een gratis upgrade. Die upgrade blijkt een huis in de prachtige tuin te zijn. Meer dan 50 meter luxe, gebeeldhouwde balken, een dakconstructie om de hele avond vanaf bed naar te liggen kijken. Leonie is helemaal gelukkig, er blijkt ook een strijkplank aanwezig. Roomservice 24 uur per dag.
Het publiek in het hotel is nogal gemixt. Er zijn niet alleen de ouderwets soort reizigers die bij zo’n hotel passen, maar ook meer chartervlucht reizigers. Tijdens het avondeten zijn de verschillen tussen de gasten het duidelijkst. Het avondeten wordt geserveerd in een enorme Fale (hut) met meer dan honderd tafels, een orkestje speelt Muzak Hawaï muziek. Tientallen mensen in de bediening. Aan een tafel zit een gezin met de ellebogen op tafel gezamenlijk een bord spaghetti naar binnen te werken. Naast hun zit een keurige koloniaal ogende oudere meneer geheel tevreden in zijn eentje een fles dure Bordeaux te drinken. Bij het buffet spreken we een wat breekbaar ogende Deense meneer, die in Wenen blijkt te wonen. Hij wil weten wat dat voor toetje is dat er staat. Er staat een enorme Pavlova. Een eiwit toetje en naast de kiwi de enige bijdrage van Nieuw Zeeland aan de culinaire traditie van de wereld. De Deense meneer vertelt dat hij en zijn vrouw die middag bij het staatshoofd hebben gelunched. Doordat ze op reis zijn, moesten ze helaas de invitatie van de Nederlandse ambassade in Wenen voor de viering van Koninginnedag afzeggen. Jammer want Beatrix was toch net 70 geworden. Voordat hij kan vertellen dat hij daar ook net mee aan tafel heeft gezeten, wordt hij door zijn vrouw mee getroond naar hun tafeltje. Zij zijn de enigen die beleefd applaudisseren voor het orkestje.
Vanaf hier vliegen we via Los Angeles naar San Francisco. Naar LA is het een vlucht van bijna 10 uur alleen maar over water.

zaterdag, april 19, 2008

Even niet


Als je op reis bent is de kans dat er iets fout loopt altijd aanwezig. Je vermeld dat natuurlijk niet of op slechts in besmuikte termen aan het thuisfront. We hebben ons een paar dagen teruggetrokken in een hotelkamer in Apia. De hotelkamer prefereerden we even boven een hutje aan zee. Niet alleen omdat de kamer schoon is, er geen krabben en kakkerlaken door de kamer lopen, er een airco is, maar vooral omdat we een over een eigen toilet konden beschikken. En dat was wel even nodig gezien de darminfectie die we hadden opgelopen. Gelukkig slikken we nu wat medicijnen (paardemiddelen) zodat we volgend de dokter morgenavond weer alles mogen eten wat we willen.

Het fototje is van een varkentje dat met laag water in zee naar krabben op zoek is.


Staphorst in Zee


Met een autootje kom je overal op zo’n eiland. Als je rondrijdt dan is elk tiende huis ongeveer een kerk. Die kerk ziet er veel mooier en steviger uit dan de huizen en hutten er om heen. Als hier een orkaan voorbijkomt zou ik ook mijn heil in de kerk zoeken.

De huizen waar de mensen wonen, bestaan vaak niet meer dan uit een paar palen met een dak erop. De wind waait er volledig doorheen. Velen hebben helemaal niets aan bezittingen, een paar kleren een matras en dan houdt het wel op.
De missionarissen hebben hier hun werk wel heel goed gedaan. Liepen vrouwen begin vorige eeuw nog vaak alleen in een rok, nu gaat iedereen decent gekleed. Vrouwen gaan ook bijna volledig gekleed de zee in. Zelden zijn we in zo’n preuts land op bezoek geweest. Op Tonga heb ik een groepje dikke heren nog veel lol zien hebben. Wat ze zeiden kon ik niet verstaan behalve een woord dat om de zin werd genoemd: Viagra. Zoiets zal je hier niet zien.
Zelden ook een land gezien waar de kerk zo prominent aanwezig is. Zondags trekken de mensen naar de kerk. Soms volledig in het wit gekleed. Je zit dan na afloop van de kerkdienst een enorme wolk wit over straat lopen. Lopen want auto rijden is natuurlijk verboden. Zondags mag je hier helemaal niks. Het is net Staphorst.
Gelukkig zwaaien ze hier wel allemaal naar je als je als toerist langs de kerk rijdt.

zondag, april 13, 2008

The art of doing nothing


We zijn met huurautotje naar de zuidkant van het eiland gereden. Uiteindelijk via een onbegaanbaar ogend bospad bij de Virgin Cove Resort gearriveerd. Er zijn hier een stuk of 14 gasten. De zaak wordt gerund door enkele families met aanhang.
We slapen in een Fale, een open hut op palen aan zee. Een Fale wordt tegen regen en wind beschermd door gevlochten schermen van bladeren van de kokosnootpalm. Die schermen kan je omhooghalen en laten zakken. We hebben een hele luxe, met balkon, een enorm bed op poten, en zelfs een stopcontact. We zitten direct aan zee, bij vloed komt het water tot bij onze Fale. Om ons heen is mangrove bos. Overal lopen krabben rond die soms enorme holen graven. In het donker moeten we oppassen niet in een krabbehol te stappen.
Morgen gaan we naar een andere plek aan de zuidkust. Hier in dit paradijsje komen we over een paar dagen nog terug.
De zee is heel kalm. In de verte zie je en hoor je huizenhoge golven stukslaan op het rif. Leonie kan hier haar baantjes trekken. Het is lekker zand met af en toe een stukje mooie koraal. Als je stilstaat in het water komen de vissen nieuwsgierig rond je benen zwemmen.
Op de een of andere manier gaat de dag hier ongemerkt voorbij. Als de muggen er niet waren (en we hier fietsen konden huren) dan was dit het paradijs.

Mount Vaea


Here he lies where he longed to be;
Home is the sailor, home from the sea;

Het is een stevige klim naar de top van Mount Vaea. Bovenop ligt RL Stevenson begraven. Heen blijken we de lange veel moeilijker route te hebben genomen. Bovenop is gemaaid grasveldje en een flink graf. Er is een mooi uitzicht. Ik heb op verschillende plekken gelezen dat dit de lievelingsplek van Stevenson was. Ik vraag me echter wel af of een lijder aan TBC die er op de foto’s heel fragiel uitziet de klim heeft kunnen maken. Leonie geeft denk ik het goede antwoord: “het zal wel een wens van hem geweest zijn om hier ooit eens op te klimmen”. Dat betekent dat Stevenson begraven is op plek waar hij nooit geweest is. Dat maakt de plek nog aantrekkelijker.
Zijn vrouw Fanny ligt naast hem begraven. Althans haar as. Ze was 10 jaar ouder dan hem, nog een getrouwde vrouw met kind toen ze elkaar leerden kennen. Toch heeft ze hem nog 20 jaar overleefd. Aan haar kant van het graf staat een tekst van Stevenson voor haar:
Teacher, tender comrade, wife,
A fellow farer, true through life,
Heart whole and soul free,
The august father gave to me.
Tijdens de stijle afdaling komen we 2 mannen tegen met een koffer, een kapmes en een enorme gitaarkoffer. Ze zijn op weg om ergens in de Jungle een paar dagen in retraite te gaan. Ze vragen na een paar zinnen of we in God geloven. Nog nooit in een zo godsvruchtig land geweest. Want dit is niet de eerste ontmoeting die zo verliep.

donderdag, april 10, 2008

Samoa


Dinsdagavond vliegen we van Tonga naar Samoa. Het is niet zover, pakweg 900 kilometer. Anderhalf uur na vertrek landen we op maandagavond op Samoa. Omdat we de datumgrens zijn gepasseerd hebben we een hele dag gewonnen. In plaats van 11 uur eerder is het nu 13 uur later in Nederland. Zo nog een dag extra op reis!
We zijn meteen gecharmeerd van Samoa. Het vliegtuig rijdt tot 10 meter van het leuke gebouwtje met “international arrivals” erop. Alles ziet er fris en opgeknapt uit.
Tonga is een derde wereldland, Samoa kan je dat bijna niet meer noemen. Tot onze verbazing blijken alle auto’s lichten te hebben en is er overal straatverlichting.
We verblijven een paar dagen vlak bij de hoofdstad Apia in de Princess Tui Inn. Een door zeker 7 vrouwen gerund guesthouse. We hebben een kamertje zonder stoelen en tafel, maar wel met aircotje en prachtig uitzicht op zee. Heerlijk koel slapen! Er is een koude douche voor 4 kamers.
Fietsen blijken hier absoluut niet te huur. Dat wist ik al uit mail wisseling met het toeristenburo hier. Maar ja geloven deed ik het niet. Er gaan geruchten dat er een resort is dat fietsen verhuurd, maar niemand weet welke dat is. Morgen krijgen we een piepklein autootje en gaan we de eilanden rond.
Gisteren hebben we iets heel fouts gedaan en zijn ‘s middags bij de Macdonalds gaan eten. Er zaten alleen Somoanen (Samoarianen, Samoaisten?) te eten. Daarna goede koffie gehaald bij een Australies eethuis, daar bleken de witte mensen te zitten. Leonie nam een muffin bij de koffie. Het leuke meisje dat bediende vroeg of ik op dieet was omdat ik niks wilde eten. Gezellige mensen hier.
De mannen dragen hier merendeels een wikkelrok. Je ziet vaker een vrouw met een modieuse broek dan een man. Ook voor school dragen de jongens een verplichte rok. Ik zou er ook wel een aan willen, maar buiten dit land loop je er voor aap mee. We zijn er erover eens dat het wel iets voor zwager Ben is.

Wat is gevaarlijk?


Vliegen is zo gevaarlijk nog niet.
Maandag hebben we doorgebracht op een eilandje voor de kust bij Tonga. Op een paar zwijgzame Duitsers na waren we de enige gasten. In het restaurant, een soort piratenkantine boven het waren kregen we na 1 uur en 10 minuten ons bestelde eten. Ja, je moet je hier aan het tempo aanpassen. De dag ervoor hadden we honderden vissen boven het water zien vliegen. Hele scholen op de vlucht voor grotere vissen. Deze dinsdag was het weer een stuk slechter. Toen het weer dreigde om te slaan en er veel wind kwam opzetten, zorgde Leonie ervoor dat we snel naar het `vaste` land werden terug gebracht. Is dat gevaarlijk is een klein bootje over de hoge golven stampen?
’s Avonds in de taxi naar het vliegveld worden gereden door een hele dikke chauffeur en zijn dochter die de koffers helpt in en uitladen. Hij stapt zelf niet uit. We beseften dat zo’n taxiritje in het donker veel gevaarlijker is dan wat dan ook we op deze reis zullen meemaken. Ze rijden hier meestal 40 kilometer per uur. Dat vind onze chauffeur veel te langzaam. Hij haalt iedereen in, ook als dat niet kan. Tegenliggers moeten soms de berm in om ongelukken te voorkomen. Onze chauffeur maakt van elke weg een driebaansweg.

zaterdag, april 05, 2008

Pass the Palm please



Tjonge wat kan het hier heet zijn! Net of we de hele dag in een Turkse sauna zitten. En dan zeggen ze ook nog laconiek dat de winter begonnen is.
Lekker rond gefietst. Gisteren letterlijk van zuid naar noord. Van zee naar zee.
Als culinair geinteresseerd persoon heb ik me de laatste dagen wel verbaasd. Op de markt zijn schelpdieren te koop in enorme schelpen, niet voor de schelp maar voor de inhoud. Een paar kilo zware oesters zeg maar.
Een vriendelijk zwaaiende mevrouw ging geheel gekleed (ze zijn hier erg preuts) in zee tussen het koraal zitten wroette wat om haar heen en begon de schelpen die ze vond op te peuzelen. Een lekker snack zo uit zee.
De busjes, die met veel muziek het personenvervoer doen, rijden vaak rond met PALM reclame: "Pass the Palm please". Met europese naivitiet dacht ik eerst. "Lekker ze hebben Palm bier hier". Maar Palm bleek Corned Beef te zijn. En dat wordt hier in enorme hoeveelheden genuttigd. In elke winkel tref je blikken Palm en andere Corned Beef. Zelfs blikken van 10 kilo zijn overal te koop.

donderdag, april 03, 2008

Tonga


Gisteren zijn we op Tonga aangekomen. Na een mooie vlucht via Auckland en een heel korte nacht niet slapen kwamen we hier aan. We zitten midden op het hoofdeiland Tongatapu vlak bij de hoofd"stad". Leonie noemt het een dorp en dat is het ook wel. We zitten in een door een duitse mevrouw en haar zoon gerund paradijsje dat te bereiken is via een hobbelweggetje. We hebben een luxe fale, een huisje met rieten dak in een tuin vol met bomen, bloemen, bananen enz enz. Luxe is het huisje zeker, ik zit dit nu daar te tikken en de computer zit op de wifi van Sven de duitse zoon. Onze computer werkt dus prima, maar de telefoons uit Nederland die werken hier niet.
Het is hier niet zo'n bounty eiland. Daarvoor moet je een paar eilanden verderop zijn. Vandaag hier rond gefietst, een beetje in de regen (lekker fris). Bijna iedereen groet je hier als je voorbij komt. Wel is het opletten het verkeer. Hier geldt het recht van de sterkste. De auto met de brutaalste bestuurder neemt voorrang ook al komt ie van links.
Gezellige mensen, er wordt veel gelachen. En ook lekker en veel gegeten. Tjonge wat zijn ze soms groot en dik hier. Onze taxi chauffeur was een kop groter dan ik, maar in de breedte daar paste ik wel drie keer in. Toch liep hij zo met onze 2 koffers van 23 kilo weg en zette ze gewoon achter in de auto.
Veel stalletjes hebben geen ruiten, maar tralies. Als je te lui bent om uit te stappen rij je gewoon tot voor het raam en krijg je je spullen aangereikt. Al met al nog weinig toeristisch. Je kan hier bijvoorbeeld geen petje of handdoek kopen met Tonga erop. Airco dat kom je helemaal niet tegen in winkels en huizen.

maandag, maart 31, 2008

Wave Rock


We zijn onderweg terug naar Perth. We waren in Albany aan de zuidkust. Mooie rotsen enorme stranden. Ruige kusten en kalme baaien. En wat helemaal lekker is geen vliegen! Hier willen we nog wel eens een paar maanden terug komen als we gepensioneerd zijn. Soms komt het nieuws heel dicht bij. Vorige week is een jongen uit Canada in Albany door een golf van een rots geslagen. Toen we 5 dagen later bij dezelfde rotsen een kijkje namen,zagen we zijn broer en een vriend met zwemvesten aan de zee af turen.
In het binnenland zijn we naar de Wave Rock wezen kijken. Om daar te komen moet je toch wel een 600 km omrijden. Waverock is een rots in de vorm van een enorme golf. Honderd meter lang en tientallen meters hoog. Freaky ding.
Hier in Albany zitten we in een soort Centerparkshuisje maar dan wel uit de jaren 50. Muren van ongesorteerd rode steen, bruine fineer overal, tegeltjes met afbeeldingen van pepermolens e.d.
Je komt op zo´n reis in allerlei huisjes en slaapplekken. Onderweg zaten we in Toodyay (spreek uit 2J) in een motelhuisje achter een oud hotel annex pub. Alles was gloednieuw en ongebruikt. We hadden 600 kilometer gereden en we lagen om 10 uur in bed te slapen. Toen ging het brandalarm af. Althans om de paar minuten hoorde je een korte snerpende piep. Nou daar wordt je wel wakker van. Kennelijk was de batterij leeg. Met halsbrekende toeren de batterij eruit gehaald. Blijkt dat ding ook nog aan het elektriciteitsnet te zitten, dus de piep ging gewoon door. Toch maar aangekleed en naar de pub. Ze zouden iemand sturen. 10 minuten later kwam er een oudere meneer met een trap en een nieuwe batterij. Er was echter een probleem. Hij was straalbezopen uit het cafe geplukt! Al eens een tomeloos dronken iemand op een huishoudtrap zien klimmen. Het was niet om aan te zien. We dachten elk moment dat hij eraf zou vallen. Uiteindelijk zijn we maar buiten gaan afwachten hoe het afliep. Na 10 minuten had hij de batterij verwisseld.
Morgen vliegen we vanaf Perth via Auckland naar Tonga. We zijn benieuwd!

dinsdag, maart 25, 2008

Foto's Australie

Het lukte vandaag voor het eerst weer eens om foto's goed op het net te zetten.
In een gehucht van niks aan de kust Kalbarri, blijken maar liefst 4 plekken te zijn waar je kan internetten. Hier zelfs gewoon met de laptop. Helaas zijn hier geen fietsen te huren. Terwijl ze nog wel een fietspad van kilometers door de duinen hebben.
Als je hier in de goeie tijd van het jaar bent juni - augustus, kan je hier vanaf de rotsen de walvissen gewoon voorbij zien zwemmen.
De "grote" attractie van Kalbarri is het voeren van de Pelikanen. Daar komen tientalle toeristen op af. Jammer genoeg is er de laatste weken te veel met snelle boten en jetskis gevaren en dat heeft de pelikanen afgeschrokken. Vandaag was er voor het eerst sinds 2 weken weer een (1) pelikaan. En die was nog driekwart tam ook.

maandag, maart 24, 2008

Autorijden en aussie wave


Inmiddels met de auto op weg naar het Noorden. Echt hard door rijden en langs de grote toeristische atracties. Complicatie was dat het Pasen is en mooi weer en nog eens een schoolvakantie op de koop toe. Alle hotels huisjes en zo zijn maanden van te voren gereserveerd. Lastig om een slaapplek te vinden. Onderweg slapen we o.a. in een hokje op een aftandse camping achter een roadhouse. s avonds springen de grote kangeroes zo voorbij!

Eerst naar de Pinnacles, een heel raar natuurverschijnsel van pilaren in een woestijnlandschap. Daarna door naar een plaatsje vlak bij Monkey Mia. Daar de tent opgezet in de storm. Poeh, de grond was een soort beton, en dat met onze alluminium haringen. Er brak ook nog een tentstok. Wel goed geslapen in ons tentje ondanks de storm. In Monkey Mia komen dolfijnen al 40 jaar elke dag naar het strand. Ze blijken echt te reageren als je met ze praat. Heel ontroerend en lang niet de toerist ripoff die we ons eerst hadden voorgesteld.

Onderweg nog naar het rare natuurverschijnsel de stromatolieten geweest. Sinds ik 2 jaar geleden in Australie het boek van Bill Bryson over Australie las, wilde ik dit graag zien. stromatolieten zijn eencelligen die in Hamelin Bay leven. Het ziet er uit als oninteressante steen waar af en toe een luchtbubbel uit komt. Het bijzondere eraan is dat dit een soort restant is van eencelligen zoals die een paar miljard jaar geleden op aarde leefden. Doordat in deze baai bepaalde omstandigheden heersten kon het hier overleven.

We gaan nu weer naar het zuiden en waarschijnlijk wat meer het binnenland in.

Tragisch is dat door het grote aantal vliegen (wap wap met het handje hele dag, de aussie wave) we ons steeds meer als amerikaanse toeristen gedragen. Effe de auto uit, sprintje naar het uitzicht, foto en hup weer in de auto en verder met de airco aan.

Fremantle


We zijn naar het zuidelijkste puntje gefietst. De volgende dag met de bus terug naar Perth. Half zes op en vlak na zes uur de fietsen onderin de bus proppen. Gaat eigenlijk wel makkelijk. Alleen overstappen van de ene naar de ander bus in 2 minuten vergt vooral van Leonie flink wat inspanning. Echt zwaar tillen en bukken zit er nog niet in voor mij, sinds de val op mijn stuitje. Vanaf Perth naar Fremantle gefietst, lekker stuk, heel heet, onderweg even in zee afkoelen bij de zeil club waar we heel goed konden douchen. Freemantle is een leuk en nogal artistiek plaatsje. Hier en daar hoor je muziek op straat, en er zijn uitzonderlijk veel terrassen in het stadje. We zitten in een hotelkamer die lijkt op een kamer in een frans dorphotel, alles is wat oud en aftands, het raam gaat niet meer open en zo. Het bed rijdt op wieltjes door de kamer. Even afzetten en hup je ligt zo aan de andere kant.
Het hotel heeft een geweldig door bomen overdekt terras, waar ze heel veel bier op de tap blijken te hebben. En ook nog eens heel lekker eten. Hoeven we niet zo ver te lopen na een paar pints!

zondag, maart 16, 2008

Kaap Leeuwin


We zijn nu gearriveerd in Augusta vlak bij Cape Leeuwin.
Dat is het meest zuidelijke puntje, waar 2 oceanen elkaar ontmoeten. Volgens de Lonely Planet gids is dit een van de slechts 4 punten op aarde waar dat gebeurt. 2 andere kan ik wel bedenken maar de vierde niet.
Kamperen zat er even niet in na mijn val. Al gaat het een stuk beter. Zeker het fietsen. 10 % omhoog komen we wel weer op. Daarboven moet ik afstappen. Leonie is natuurlijk weer het sterkste, maar ja dat is iets waar ik me na die jaren wel bij neer heb gelegd. 26 jaar geleden fietste ze me tot mijn verbijstering eraf toen we de Appenijnen overstaken.
Dus geen kamperen maar wel mooie slaapplekken. De laatste 2 nachten hebben we doorgebracht in een 8 persoonsvilla, midden in een bos, totaal verlaten van de wereld. Buiten wc en bad en douche, wasmachine (heel handig) afwasmachine enz enz. Een salelietschotel van 2 meter (!) bleek niet aangesloten. Dus allebei weer een boek uitgelezen. Gelukkig bleek er 5 km verderop een roadhouse met Bottleshop en winkeltje. Dus kon ik heerlijk aan het werk aan het grote fornuis. Vooral het enorme stuk grond om de villa met half verbrande bomen was indrukwekkend. Foto's volgen nog, lukt nu niet om ze op het net te zetten.
We gaan zo naar een Backpackers hotel. Soort jeugdherberg. Zag er erg stil uit. Met uitzicht over de grote rivier en de stille oceaan.
Overmorgen gaan we met de bus (6.20 in de ochtend) terug naar Perth. De fietsen kunnen kennelijk gewoon mee, ook al moeten we een paar keer overstappen.
We hebben nog nooit door een gebied gefietst waar de kans op bosbranden zo groot is als hier. De bewoners zijn er volledig aan gewend. Verzamelplaatsen voor als het gaat fikken en zo. Een aantal keren hebben we door stukken bos gereden waar dit jaar het bos in brand had gestaan. De geur van verbrand hout hing er nog.

Perfect hallelujah

Muziek dat heb je ook hier in Australie. Een paar dagen geleden belanden we op een openlucht popconcert voor een paar duizend mensen. Het concert werd geopend door zo'n echte burgemeester die alle plaatselijke sponsors opnoemde. Toen we er heen fietsten woei het Leonard Cohen nummer Hallelujah ons tegemoet. Het bleek niet eens zo slecht gezonden te worden door een jongen die eruit zag als een echte surfer: blond, korte broek, geen schoenen aan.
Was weer eens een andere uitvoering dan John Cale, Buckley of Brian Webb.

donderdag, maart 13, 2008

Shoulder or no shoulder that is .....

We hebben een paar dagen flink gefietst met heel mooi en warm weer. Hele stukken konden we over fiets/ wandelpaden fietsen dwars door duingebied. Mooi allemaal, strand na strand.
Maar dan kom je als fietser na het fietspad weer op de grote weg uit. Als de weg veel shoulder heeft (links van de streep veel ruimte), is het redelijk makkelijk fietsen, maar als de weg geen shoulder heeft, kan het behoorlijk lastig worden. Auto's rijden ook over een 2 baans weg al gauw 110 of meer per uur. Ook drie dubbele vrachtauto's. Als die langs je stuiven is het heel onplezierig fietsen.
We hebben nu een cottage met uitzicht op zee in Prevelly, en dat is weer vlak bij Margaret River.
We zijn hier een paar gebleven omdat ik een op mijn stuitje ben gevallen. Het gaat nu wel weer, maar gisteren kon ik helemaal niet fietsen. Ach dat krijg je als straf als je na een dag hard fietsen na een flink biertje nog even al fotograferend rotsen wil beklimmen.
Wat gedwongen rust dus. Niet zo erg omdat we vlak naast de dorpwinkel en een heel goed restaurant (reuze pizza's, maar ook eend en heel goede vis) zitten. En we hebben natuurlijk dat prachtige uitzicht.
De golven zijn hier meters hoog. Volgens de krant de hoogste van heel Australie. Magnifiek.
Net zijn we naar Margaret River gefietst waar we nu in het internet cafe zitten. Daar zitten trouwens nog enkele tientallen andere mensen. Net onze eerste (levende) kangaroes gezien. Sprongen zo bij het fietspad weg. En als je er hier eentje ziet dan zien je er meteen een hele hoop.
We zitten hier echt down under. Niet alleen het water in het gootsteenputje draait de andere kant op. Ook de zon. Zeg ik tegen Leonie, jammer dat we de zon niet in zee zien zakken vanavond, hij gaat onder achter die rotsen daar. Ja zegt ze jammer. Maar een half uurtje later zien we de zon toch in zee onder gaan. Dat ding draait hier gewoon precies ondersom.

zaterdag, maart 08, 2008

No problem


Hier in Australië kan als je iets vraagt het altijd wel geregeld worden. Stel je een vraag dan krijg je als antwoord: no problem (mate). Zo gaat dat in Australië. Een heel ontspannen en makkelijk land. Donderdag 2 dagen geleden zijn we aangekomen in Perth. Een merkwaardig vermoeiende reis. Voor de start een uurtje moeten wachten tot de laatste passagiers binnen waren. We vlogen met Thai airlines, met zo’n oude Boeing. Bij de start was er vlak naast ons een enorm lawaai te horen. Overal piepen en kraken als er turbulente was. Na aankomst eerst maar wat geslapen, vervolgens de stad in. We zitten midden in Perth centrum, in een hotel dat vol zit met rugby spelers. Lekkere plek, met winkels en lekkere restaurants om de hoek.

Gisteren de fietsen opgehaald waar we 2 weken op gaan fietsen. Ze zien er goed uit, onze tassen passen erop en we kregen er een mooie voortas bij. Vandaag op de fiets naar het strand. Dat is een kilometer op 15. Op en af dat wel. Het fietsen ging goed. Heel hoge golven. Van Leonie mocht ik er niet in. Zij werd natuurlijk weer geheel onderste boven gegooid, en werd behoorlijk ontkleed op het strand geworpen. Omgekleed en gedoucht bij de zeilvereniging (alleen voor leden).

Morgen vertrekken we met de fiets met de trein 200 kilometer naar het zuiden. Vandaar gaan we een aantal dagen fietsen. Nog geen idee hoelang het zal worden. Om te beginnen lekker langs de kust.

Er zijn maar weinig treinen die hier rijden. Onze trein rijdt maar 2 keer per dag. Het grootste deel van het openbaar vervoer is met de bus. Gisteren zijn we bij 4 loketten geweest voordat we een kaartje konden krijgen voor onze fiets. Als je weet hoe het werkt en waar het is, is het heel gemakkelijk. Als je het niet weet is het heel lastig om daar achter te komen.

dinsdag, maart 04, 2008

Fietsen in Bangkok


Vandaag gefietst in Bangkok. Een door Amazing Bangkok Cyclist

(ABC) georganiseerde tocht. We waren met 12 deelnemers. Was gezellig. Wie zijn er ook zo gek om op de fiets te stappen in Bangkok? Natuurlijk allemaal Nederlanders. Degene die het organiseert en die waanzinnig goed de weg weet te vinden is trouwens ook een Hollander: Michael.

Dwars door de stad, door smalle stegen, over stoepen, tegen het verkeer in. Ook over een markt waar je alles wat leeft kan kopen. Kippen, ganzen, allerlei soorten fruit en groenten.

Daarna de rivier over met zo’n longtailboat en verder over betonnen paadjes met haakse bochten tussen de huizen en groente tuinen door. Bordje gebakken rijst en groeten gegeten.

Veel plezier gehad en veel gezien. Het zeker niet gezond om door deze stinkstad te fietsen, maar aan de overkant van de rivier is het heel fris en stil op vogelgeluiden na dan.

Leonie heeft nog een varaan gezien, maar toen ik op de plek arriveerde was het beest verdwenen. Een beetje Hollandse dag dus, wel met een internationaal tintje. “s ochtends Engels ontbijt (met spek, tomaat en ei), tussen de middag thais eten en vanavond met Jago Spaanse Tapas. Tapas die precies zo smaken als in Spanje!

Morgen vertrekken we naar Australië. Het vliegtuig gaat heel laat tegen twaalf uur. We blijven dan ‘s middags lekker bij het zwembad hangen en gaan na het eten naar het vliegveld. Naar Perth is het slechts 2 uur tijdsverschil en dik 6 uur vliegen. Wel zagen we dat het nu 40 graden is daar in Perth. Hier in Bangkok is het een stuk aangenamer dik 30 graden en droog.

Natuurlijk zijn we hier weer veel te kort gebleven. Maar we zijn wel nieuwsgierig naar het volgende continent. En ach we komen hier gauw weer terug.